Αν κάτσει η ζαριά... (SportDay / Ευάνθης Γκόγκουλης)

Είναι φανερό ότι οι περισσότερες «μικρομεσαίες» ομάδες της Α' Εθνικής δεν στηρίζονται σε σοβαρό σχεδιασμό για να κάνουν τις μεταγραφές τους. Ο Ιούλιος τελειώνει, οι ομάδες της Α' Εθνικής βρίσκονται σε προχωρημένο στάδιο προετοιμασίας και, όπως είναι λογικό, οι περισσότερες μεταγραφικές κινήσεις τους έχουν ήδη πραγματοποιηθεί. Παρ' ότι, λοιπόν, η νέα διοργανώτρια αρχή έδωσε παράταση έως τις 17 Αυγούστου στις ομάδες για να αποκτήσουν παίκτες, έχουμε (έχετε) ήδη μια σαφή εικόνα του μεταγραφικού «παζαριού» του φετινού καλοκαιριού.

Τι βλέπουμε λοιπόν; Μία από τα ίδια. Κινήσεις, δηλαδή, που δεν πείθουν σε καμιά περίπτωση ότι στηρίζονται σε ένα συγκροτημένο πλάνο και οι οποίες πιο πολύ γίνονται για να γίνονται. Αναφερόμαστε κυρίως στις λεγόμενες «μικρομεσαίες» ομάδες, οι οποίες δεν έχουν μεγάλες οικονομικές δυνατότητες και η στήριξη σε έναν σωστό σχεδιασμό είναι απαραίτητη για να έχουν θετικά αποτελέσματα. Το χειρότερο, όμως, είναι ότι ακόμα και ΠΑΕ με μια «άλφα» άνεση στο θέμα «λεφτά» δεν έχουν πείσει ότι κάνουν αυτό που πρέπει για να ελπίζουν πως οι επενδύσεις τους θα πιάσουν τόπο. Και μόνο το γεγονός ότι σε πολλές ομάδες οι προπονητές εξακολουθούν να στηρίζονται στην ξεπερασμένη τακτική των δοκιμών ποδοσφαιριστών σε φιλικά της πλάκας για να αποφασίσουν τι μεταγραφές θα κάνουν, αποδεικνύει του λόγου το αληθές.

Αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Τα παραδείγματα είναι πολλά. Ας αρχίσουμε από τη Λάρισα, η οποία ξεχωρίζει από οικονομικής πλευράς από τις υπόλοιπες. Μέχρι στιγμής, όμως, όσα έχει κάνει έως τώρα δεν πρέπει να έχουν αφήσει ικανοποιημένους τους οπαδούς της. Ο.Κ., η μεταγραφή του Κλέιτον είναι αντικειμενικά καλή, αλλά μήπως επρόκειτο περισσότερο κίνηση εντυπωσιασμού, παρά ουσίας; Για μια ομάδα τέτοιου βεληνεκούς, που δεν πάει για πρωτάθλημα δηλαδή, το 1 εκατ. ευρώ που στοίχισε, σύμφωνα με πληροφορίες, συνολικά η μεταγραφή του Βραζιλιάνου είναι υπερβολικά... υπερβολικό. Επίσης, δεν έχει αποκτηθεί ακόμα επιθετικός (αν και αυτό είναι καθαρά θέμα Δώνη, που εκτιμά ότι κάτι τέτοιο δεν είναι αναγκαίο), ενώ αποδεσμεύθηκε ο Βέλα Ζούνιορ χωρίς να έχει βρεθεί ακόμα ο αντικαταστάτης του.

Τα ίδια πάνω κάτω και στον Αρη. Αγνωστοι –ως επί το πλείστον– ξένοι, προπονητής με επιτυχίες στην ανάδειξη ταλέντων, αλλά χωρίς εμπειρία σε πάγκο πρώτης ομάδας και δύο Ελληνες (Χαλκιάς, Κυριάκος), την αξία των οποίων γνωρίζουμε, αλλά δεν έχουν πολλούς αγώνες στα πόδια τους τούς τελευταίους μήνες. Στην προκειμένη περίπτωση, βέβαια, έχουμε μια ομάδα χωρίς χρήματα και με ανάγκη για δραστική ενίσχυση. Είναι όμως το ολοκληρωτικό «ξήλωμα» των παικτών της περσινής ομάδας και η αντικατάστασή τους με αμφιβόλου αξίας αλλοδαπούς η ιδανική επιλογή; Μάλλον όχι. Μπορεί να κάτσει η «ζαριά», αλλά ποιος μπορεί να είναι αισιόδοξος για κάτι τέτοιο;

Πάμε παραπέρα. Ο Πανιώνιος. Με νέο ιδιοκτήτη, που διαθέτει μεγάλη οικονομική άνεση, όπως ο αντίστοιχος της Λάρισας. Μέχρι σήμερα έχουν αποκτηθεί επτά ξένοι ποδοσφαιριστές, εκ των οποίων λίγοι έχουν να επιδείξουν πραγματικά αξιόλογο βιογραφικό (Πλετς, Κένιγκ). Σαφώς, η διοίκηση Τσακίρη άργησε να αναλάβει καθήκοντα και ο Εβαλντ Λίνεν δεν είχε πολύ χρόνο στη διάθεσή του. Οπως και να 'χει, θα μετρήσει το αποτέλεσμα, αλλά ο Πανιώνιος της νέας περιόδου αποτελεί τεράστιο ερωτηματικό με τις κινήσεις που έχει κάνει έως τώρα.

Στο Αιγάλεω δεν υπήρχε ποτέ άφθονο χρήμα, αλλά τα προηγούμενα χρόνια ήταν σαφές πως οι άνθρωποί του «έψαχναν» τη δουλειά, γι' αυτό και αναδείχθηκαν κάποια αξιόλογα ταλέντα που έφτασαν την ομάδα ψηλά. Χρειάζεται αποδεδειγμένα ανανέωση, αλλά προς το παρόν δεν έχει κάνει καμία κίνηση με προοπτική ούτε καν για την περίοδο που έρχεται, όχι για τα επόμενα χρόνια. Αποκτήθηκε μόνο ένας άγνωστος Πολωνός (Σίμανεκ) και ο Χοβνανισιάν με υποσχετική από τον Ολυμπιακό. Κοινώς, «ας σωθούμε κουτσά στραβά και του χρόνου βλέπουμε». Οπως ακριβώς και στον Απόλλωνα Καλαμαριάς. Εχασε βασικά στελέχη όπως οι Παππάς, Ιωάννου, Παρμαξίδης, Μουζαουί, πούλησε τον Κλέιτον και στη θέση τους πήρε τους Μπούσι, Μανίκα, Σαρακατσάνο και δύο νεαρούς που δύσκολα θα παίξουν βασικοί (Γαϊδαρτζής, Ντουντούκης). Τεράστιο ερωτηματικό.

Ο Εργοτέλης πάλι ξόδεψε περίπου 1 εκατ. ευρώ για παίκτες σε καίριες θέσεις (Χίμπλινιγκερ, Ζούνιορ, Κακλαμάνος, Γιάχτσουκ), αλλά δεν θα είναι εύκολο να αποκτήσει γρήγορα ομοιογένεια. Πήρε ρίσκο. Το ίδιο ισχύει για την Κέρκυρα, η οποία απέκτησε μάλιστα παίκτες με λιγότερες περγαμηνές (τουλάχιστον δεν επένδυσε μόνο σε βετεράνους, όπως πρόπερσι). Ο ΟΦΗ μάλλον αποδυναμώθηκε, μιας και έχασε τους Μαχλά και Χατσατριάν, ενώ ο Ιωνικός άλλαξε σε μεγάλο ποσοστό τον βασικό κορμό του και θα ελπίζει πιο πολύ στις αδυναμίες των άλλων για να σωθεί, παρά στις δικές του δυνατότητες. Για δημιουργία ομάδας με προοπτική δεν τίθεται θέμα καν.

Η μοναδική «φωτεινή» εξαίρεση είναι ο Ατρόμητος. Προσοχή, δεν λέμε ότι έκανε τις πιο σωστές μεταγραφές, γιατί στην πράξη μπορεί οι ποδοσφαιριστές που πήρε να μην προσφέρουν τίποτα. Είναι φανερό, όμως, ότι λειτούργησε με σωστή φιλοσοφία. Πρώτα απ' όλα, έκανε ό,τι ήταν να κάνει νωρίς. Ανανέωσε το δυναμικό του, αποδεσμεύοντας παίκτες των οποίων η προσφορά δεν αμφισβητείται, αλλά αποδεδειγμένα είχαν κλείσει τον «κύκλο» τους (Ζαχαρόπουλος, Δήμος, Ντάγκας, Μικές, Ηλιόπουλος). Και αντ' αυτών πήρε άλλους, δοκιμασμένους, σε καλή ποδοσφαιρική ηλικία και μάλιστα χωρίς να ξοδέψει υπέρογκα ποσά. Θέλετε ονόματα; Κουτσοσπύρος, Ιωάννου, Παγώνης είναι τα πιο χαρακτηριστικά. Ο Λουτσιάνο βέβαια είναι κάπως «μεγάλος», αλλά η αξία του δεν αμφισβητείται. Αφήστε που είναι ο παίκτης με την προσωπικότητα που έλειπε από το περσινό σύνολο.

Το ξαναλέμε για να μην υπάρξουν παρεξηγήσεις. Ολοι θα κριθούν εκ του αποτελέσματος. Ομως, το ζητούμενο δεν είναι (ή δεν πρέπει να είναι) μόνο η πρόσκαιρη επιτυχία, αλλά η δημιουργία ομάδων που θα έχουν βάσεις και θα φέρουν αποτελέσματα σε βάθος χρόνου. Στην περίπτωσή μας γίνεται αντιληπτό ότι οι περισσότεροι ελληνικοί σύλλογοι κοιτούν μόνο το «σήμερα» και το χειρότερο είναι πως ούτε αυτό δεν καταφέρνουν να κάνουν σωστά!