Αυτή η ομάδα δεν χρωστάει σε κανέναν! (Sportday / Δ.Ελευθεράτος)

Όχι, δεν νομίζω πως ήταν κυρίως το άγχος αυτό που καθήλωσε την ελληνική ομάδα σε τόσο χαμηλά επίπεδα απόδοσης -σε όλους τους τομείς. Οχι στην αρχή του αγώνα, τουλάχιστον. Θα υποτιμούσαμε το «μπαρουτοκαπνισμένο» αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα, εάν υπερτιμούσαμε τον παράγοντα αυτόν. Το άγχος κατέφθασε λίγο αργότερα, όταν οι παίκτες ένιωθαν πως τίποτε δεν (θα) λειτουργούσε σωστά.

Πιστεύω ότι τη μεγάλη ζημιά την έκανε η σωματική και ψυχική αποφόρτιση που διαδέχθηκε τον θρίαμβο επί των Αμερικανών. Η αίγλη εκείνου του αγώνα προέβαλε εκτυφλωτική -απολύτως εξηγήσιμο- μπροστά στα μάτια των Ελλήνων παικτών. Περίπου όπως, τηρουμένων των αναλογιών, συνέβαινε στους ημιτελικούς Ολυμπιακού - Παναθηναϊκού, στα φάιναλ φορ του 1994 και 1995. Ολοι θυμόμαστε πόσο δυσκολευόταν ο νικητής να φορτίσει πάλι τις μπαταρίες του στον τελικό. Είπαμε, τηρουμένων των αναλογιών.

Οι Ισπανοί δεν ήσαν απλώς «καλά διαβασμένοι». Ήσαν σε όλα εκπληκτικοί -και μπράβο τους. Επιβλήθηκαν κατά κράτος. Η «υπέρβαση» που έκαναν για να καλύψουν το κενό του Γκασόλ ήταν συγκινητική. Η ίδια η συγκίνηση του δακρυσμένου Γκασόλ, στο τέλος, ανέδειξε τη μεγαλειώδη συναισθηματική αξία κι ομορφιά του αθλητισμού -πέρα από φανατισμούς και σοβινισμούς. Οι Ισπανοί για πρώτη φορά «τα πήραν όλα», αν και ανέκαθεν έδειχναν... ικανοί για όλα -κυρίως χάρη στην ταχύτητά τους. Εάν δεν με απατά η μνήμη μου, από το Ευρωμπάσκετ της Πράγας, το 1981, έως τον δικό μας θρίαμβο του 1987, οι Ισπανοί -κι όχι οι Γιουγκοσλάβοι- ήσαν οι μόνοι Ευρωπαίοι που είχαν νικήσει (1983, 1985) τους πανίσχυρους Σοβιετικούς. Το 1987, πριν κατακτήσει το τρόπαιο, η Εθνική μας είχε υποστεί δύο ήττες. Στους Σοβιετικούς «βγήκε το λάδι» για να μας δαμάσουν, οι Ισπανοί επέβαλαν τον ταχύτατο ρυθμό τους και μας νίκησαν εύκολα. Συχνά ασταθής, αλλά πάντα σημαντική η ισπανική «σχολή», σε αυτό το Μουντομπάσκετ εκπροσωπήθηκε από μια ιδανική «τάξη μαθητών» της. Δικαίως θριάμβευσε.

Ενίοτε και η αξία του νικητή δίνει δόξα στον ηττημένο! Ο γράφων έχει εκφράσει πολλές φορές τη βαθύτατη απέχθειά του στο αμερικανικό δόγμα «ο πρώτος είναι το παν, ο δεύτερος τίποτε». Το 1989 φθάσαμε στον τελικό του Ευρωμπάσκετ, στον οποίο ηττηθήκαμε καθαρότατα από τους γηπεδούχους Γιουγκοσλάβους. Όμως η ιδιότητα των φιναλίστ, σε συνδυασμό με τον νωπό -τότε- άθλο του 1987, προσέφερε ακλόνητη καταξίωση. Αυτό τώρα συμβαίνει σε παγκόσμιο επίπεδο, χάρη στο διπλό επίτευγμα «πρωταθλητές Ευρώπης - φιναλίστ στο Μουντομπάσκετ».

Τα ανυπόκριτα συγχαρητήρια στους παίκτες και τον Π. Γιαννάκη είναι αυτονόητα. Σε τελική ανάλυση, δεν χρωστούν σε κανέναν. Ούτε στους θερμοκέφαλους που ίσως νιώθουν «προδομένοι», με... ταπεινωμένα «εθνικά γονίδια». Ούτε στους πάσης φύσεως ηγέτες -πολιτικούς, θρησκευτικούς- που σε αυτές τις περιπτώσεις συνήθως πασχίζουν να αναβαπτίζουν το image τους στον ιδρώτα των άλλων...