Και να θυμάστε, θα ξανάρθουμε! (Sportday / Νίκος Παπαδογιάννης)

«Δεν πρέπει να φοβόμαστε την ήττα», έλεγε αργά χθες το βράδυ στο Τόκιο ο Παναγιώτης Γιαννάκης. «Η ήττα μάς δίνει κίνητρο και μας βοηθάει να γίνουμε καλύτεροι. Βρισκόμαστε, άλλωστε, σε μια απίστευτη κορυφή».

Εκεί ακριβώς βρισκόμαστε. Στην κορυφή. Όση απογοήτευση κι αν άφησε στα έκπληκτα μάτια μας η απροσδόκητη εικόνα του χθεσινού τελικού, ένα δένδρο είναι αδύνατο να κρύψει το δάσος. Τώρα που σβήνουν οι προβολείς και δεν λάμπει τίποτε άλλο εκτός από τα μετάλλια, τα πρόσωπα των Ελλήνων παικτών, προπονητών, δημοσιογράφων, φιλάθλων, όλων όσοι ταξίδεψαν στα πέρατα της οικουμένης γι' αυτή τη γλυκιά περιπέτεια, είναι φωτισμένα. Φωτισμένα από τη λάμψη του ασημένιου μεταλλίου.

Τι κι αν βρέθηκε μια ομάδα που ανακάλυψε το κουμπί της δικής μας και την τίναξε στον αέρα πιέζοντάς το με όλη τη δύναμή της; Είμαστε δεύτεροι σε ολόκληρο τον κόσμο. Εχουμε στην πλάτη μας το παντοδύναμο ΝΒΑ, έχουμε στην πλάτη μας τους Ολυμπιονίκες Αργεντινούς, έχουμε στην πλάτη μας τους δυνάστες Σέρβους, έχουμε στην πλάτη μας Ιταλούς, Γάλλους, Βραζιλιάνους, Τούρκους, Ασιάτες, Αφρικανούς, όποιον άλλον παίζει μπάσκετ υπό τον ήλιο που ανατέλλει κάθε πρωί εδώ στην Ιαπωνία. Ωραία λοιπόν, κατόρθωσε η Ισπανία να μετατρέψει την άψογη εικόνα σε σωρό από συντρίμμια. Για μια βραδιά. Είμαστε δεύτεροι. Σκοτώστε μας!

Είναι αχάριστος, ανιστόρητος, αγνώμων και άσχετος όποιος σπεύσει να ζητήσει εξηγήσεις για τη χθεσινή ήττα και την ταπεινωτική μορφή που έλαβε ο τελικός. Το Μουντομπάσκετ δεν ήταν αυτό που συνέβη χθες στη «Σούπερ Αρίνα» της Σαϊτάμα. Ήταν ό,τι (απολαυστικό, υπέροχο, ηδονικό) ζήσαμε τις 15 μέρες που προηγήθηκαν.

Η τιτάνια μάχη απέναντι στους Λιθουανούς. Το θαύμα των τελευταίων δευτερολέπτων στο ματς με την άτυχη Αυστραλία. Η θαυμαστή παράσταση του αγώνα με τη Βραζιλία. Η παλικαριά που κατέθεσαν τα παιδιά στην αναμέτρηση με τους Τούρκους. Ο περίπατος απέναντι στους Κινέζους. Το βουνό από σφαλιάρες που εισέπραξαν στο σβέρκο τους οι Γάλλοι. Το απόλυτο υπερθέαμα του ανεπανάληπτου συναπαντήματος με τους Αμερικανούς. Η αήττητη πορεία ως τον τελικό. Η κατάκτηση του μεταλλίου. Οι πανηγυρισμοί μετά τον ημιτελικό. Η βραχνιασμένη μας φωνή. Τα χαμόγελα των «πελαργών». Η δικαίωση μιας προσπάθειας, που ουσιαστικά ξεκίνησε την επόμενη μέρα του τελικού του Βελιγραδίου και ολοκληρώθηκε τη στιγμή της απονομής δώδεκα αστραφτερών μικρών δίσκων από ασήμι. «Στη ζωή», λέει σε στιγμές σπάνιας θυμοσοφίας ο Παναγιώτης Γιαννάκης, «δεν μετράει μόνο το αποτέλεσμα, αλλά και το ταξίδι». Το ταξίδι ήταν απολαυστικό, πέρα από κάθε προσδοκία.

Δεν πρόκειται να ασχοληθώ περισσότερο με την «παρά φύσιν», σχεδόν τυχαία εικόνα του χθεσινού τελικού. Ήταν άδικη για την ομάδα η τελευταία της εικόνα, αλλά ελάχιστοι θα τη θυμούνται μεθαύριο. Η Εθνική Ελλάδας, που σάρωσε αυτές τις μέρες σχεδόν όλους όσους βρήκε στο διάβα της, θα μείνει στις μνήμες ως η ομάδα που δίδαξε μπάσκετ σε φίλους και εχθρούς, η ομάδα που εξευτέλισε τα Αμερικανάκια. Θα την ευγνωμονούμε όσοι σταθήκαμε δίπλα της μέχρι να μας κάνει να το προσπεράσουμε κι αυτό. Ποιος περίμενε ότι θα ξεχνούσαμε το Βελιγράδι μέσα σε δώδεκα μήνες;

Το ημερολόγιο της εθνικής από το στόμα του Νίκου

19 Aυγούστου-ΚΑΤΑΡ

H πρεμιέρα του Μουντομπάσκετ ήταν ιδανική για την πρωταθλήτρια Ευρώπης. Νίκησε 84-64 το Κατάρ και κατάλαβε ότι χρειάζεται κολύμπι για να φτάσεις στην απέναντι όχθη. Η Εθνική εμφανίστηκε στη «Χαμαμάτσου Αρίνα» με ένδυμα περιπάτου, ασυνήθιστα μπλαζέ. Μέχρι να σταματήσει ο Παπαδόπουλος τις φιοριτούρες και ο Κακιούζης τα «τούβλα», η διαφορά είχε εκτοξευτεί στους 16 πόντους και το Κατάρ απομακρυνόταν στον ορίζοντα: 12-28. Η διαφορά καλύφθηκε σε 5' (30-30 στο 18'). Επίσης, η αντεπίθεση του Κατάρ στην τέταρτη περίοδο (όταν το 51-36 έγινε 60-55) συνεθλίβη, με αφετηρία ένα κλέψιμο του Παπαλουκά. Τον Διαμαντίδη, τον Φώτση και τον Σπανούλη, οι παίκτες του Τζο Στίμπινγκ θα τους βλέπουν στους εφιάλτες τους. Ο Δήμος Ντικούδης ήρθε από το βάθος του πάγκου και έκανε προσωπικό ρεκόρ σκοραρίσματος με τη «γαλανόλευκη».

20 Aυγούστου-ΛΙΘΟΥΑΝΙΑ

Οταν είδαμε τη Λιθουανία να ξεφεύγει με 48-38 στο ξεκίνημα του β' ημιχρόνου, είπαμε «τετέλεσται». Το ντεζαβαντάζ εξαφανίστηκε ώσπου να πεις «Μασιγιάουσκας»: 48-48 στο 24' με τρίποντο του Κακιούζη, νέο ξεκίνημα. Η Εθνική προσπέρασε 56-52 και πήρε στα χέρια της τα «ηνία» με «βόμβα» του Φώτση 110'' πριν από το φινάλε: 69-65. Το ότι ο αγώνας έφτασε σε παράταση, μάλλον τους Λιθουανούς κολάκευσε. Την ώθηση που χρειαζόταν η ελληνική ομάδα την έδωσε η επιστροφή Παπαδόπουλου. Την τελευταία πινελιά έβαλε ο Σπανούλης, με 4/4 βολές στο φινάλε της παράτασης. Αν υπήρξε μια στιγμή πανικού, αυτή σημάδεψε το σουτ τριών πόντων του Μασιγιάουσκας 19'' πριν από το τέλος, όταν η ελληνική ομάδα είχε βραχεία κεφαλή, 77-76. Ο Λιθουανός βρήκε σίδερο (όπως αργότερα, σε σουτ απελπισίας στο 79-76) και οι καρδιές επέστρεψαν στα ελληνικά στήθη.

22 Aυγούστου-ΑΥΣΤΡΑΛΙΑ

«Κισέκι», φώναξε ο σχολιαστής της ιαπωνικής τηλεόρασης. Θαύμα! Δεν είχε δει τον ημιτελικό του Βελιγραδίου, γι' αυτό του φάνηκαν απίστευτα όσα έγιναν στα τελευταία δευτερόλεπτα του αγώνα Ελλάδα - Αυστραλία 72-69. Μισό λεπτό πριν από το φινάλε η Εθνική έμοιαζε έτοιμη να παραδοθεί. Ο Μπρούτον κέρδισε φάουλ μετά το άστοχο σουτ του Σπανούλη, έβαλε 2/2 βολές και «έγραψε» το 68-63. Ο Σπανούλης επιχείρησε λέι απ, πήρε φάουλ και έκανε ό,τι είχε κάνει κόντρα στους Λιθουανούς: διχτάκι και μόνο διχτάκι (65-68). Λίγο μετά ο Φώτσης τροφοδότησε τον Διαμαντίδη, ο οποίος ξεχύθηκε και κέρδισε φάουλ: μία έξω, μία μέσα, 66-68. Το μιμήθηκε ο Μπρούτον στα 18''. Με το σκορ στο 66-69, η Εθνική χρειαζόταν τρίποντο. Μέχρι τότε είχε 4/20! Oλα 69, εννέα δεύτερα πριν από το τέλος. Ο Ζήσης πήρε την μπάλα έξω από το ημικύκλιο του τρίποντου και πάρ' τους κάτω, 72-69.

23 Aυγούστου-ΒΡΑΖΙΛΙΑ

Το μπάσκετ που έπαιξε η Εθνική μας στα πρώτα 30' του αγώνα με τη Βραζιλία ήταν αντάξιο πρωταθλήτριας γαλαξία. Προηγήθηκε 26-15, 46-26 και 67-51, αλλά πετάχτηκε για λίγο σούσι και άφησε τους Βραζιλιάνους ανενόχλητους: 69-72 στο 36'. Το τρίποντο του Χατζηβρέττα 3:11 πριν από το τέλος (72-72) άξιζε το βάρος της μπάλας σε χρυσάφι, όπως και τα δύο κλεψίματα του Διαμαντίδη στις επόμενες επιθέσεις των Βραζιλιάνων. Η άμυνα αποδείχθηκε «κλειδί», διότι οι αντίπαλοι δεν σταύρωσαν ούτε σουτ στο τρίλεπτο που ακολούθησε το προσπέρασμά τους! Οταν οι «αουριβέρντε» έψαξαν σωτηρία σε διαδοχικά φάουλ, η σεμνή τελετή έλαβε τέλος. Οι τρελο-Ελληνες έβαλαν 15 συνεχείς βολές! Τη Βραζιλία την κράτησαν στο παιχνίδι τα τρίποντα του Μαρσελίνιο και κάποιοι αιφνιδιασμοί. Οταν κάθισε κάθε κατεργάρης στον πάγκο του, η Εθνική καθόταν στον πάγκο των νικητών.

24 Aυγούστου-ΤΟΥΡΚΙΑ

Αν ο τραυματισμός του Ζήση έκοψε τα πόδια της, η πορτοκαλί μπάλα βρήκε τρόπο για να μετατρέψει τη στενοχώρια σε χαρά. Οι Τούρκοι διασώθηκαν με το τιμητικό 76-69. Το 37-42 του ημιχρόνου διαμορφώθηκε με την Εθνική ορφανή από Διαμαντίδη (στον πάγκο με δύο φάουλ), Σπανούλη (άσφαιρος), Ζήση. Η άμυνα πήρε πολλές απουσίες απέναντι στον αφιονισμένο Ερντογάν, το σουτ σταματούσε στο σίδερο, οι βολές πήγαιναν χαμένες. Μόλις επέστρεψε ο Διαμαντίδης, η Εθνική ήταν σαν να έπαιζε με έξι παίκτες. Μετέτρεψε το 39-44 σε 57-47. Το τρίποντο του Σπανούλη στο 38' ήταν η αρχή του τέλους για τους Τούρκους. Το σάλπισμα νίκης σήμανε ο κάπτεν Κακιούζης. Το ίδιο ισχύει και για τον ανίκητο μέσα στις ρακέτες Παπαδόπουλο. Αλλά ο πραγματικός πρωταγωνιστής ήταν ο Σχορτσιανίτης. Μπήκε βάσει σχεδίου στο 7' και με 11 απανωτούς πόντους δήλωσε «έτοιμος».

27 Aυγούστου-ΚΙΝΑ

Ελλάδα - Κίνα, «πολλά με λίγα» (95-64). Αυτό που διδάχθηκε ο Νοβίτζκι στο Βελιγράδι το έμαθε ένας άλλος star του ΝΒΑ, ο Γιάο Μινγκ. Νόμισαν άραγε οι Κινέζοι ότι απέκτησαν ελπίδες νίκης, όταν προηγήθηκαν με 23-11 στο 12'; Το σχέδιο ήταν να φθαρεί ο Γιάο. Οταν κατέφτασε ο αγριεμένος Σοφοκλής, ο Γιάο είπε «τετέλεσται». Οταν αμολήθηκαν τα λαγωνικά και άρχισαν να κλέβουν την μπάλα, 500 Ελληνες στις εξέδρες παραληρούσαν. Ο Σπανούλης ήταν αυτός που πήρε την ομάδα από το χεράκι στα δύσκολα, με 12 πόντους, από το 6-14 έως το 28-30. O Παπαλουκάς έμοιαζε με κομπιούτερ ιαπωνικής τεχνολογίας (19 πόντοι, 6 ασίστ, 5 κλεψίματα, 3 καρφώματα). Τσαρτσαρής, Διαμαντίδης, Κακιούζης, Βασιλόπουλος έπαιξαν τέλεια τους αμυντικούς ρόλους τους και απέκτησαν σιγουριά στην επίθεση. Παρά τα 4/17 σουτ της πρώτης περιόδου, η Εθνική τελείωσε με ποσοστό 51% και 8 τρίποντα.

30 Aυγούστου-ΓΑΛΛΙΑ

Ενα τρίποντο του Ζελαμπάλ στο τέλος χάλασε το +20 (73-56), αλλά η Εθνική έφτασε στα ημιτελικά με περίπατο. Αν βρείτε άνθρωπο να πιστεύει ότι το αποτέλεσμα αδικεί τους Γάλλους, φέρτε τον να τον βάλουμε στη γυάλα. Εμείς σκεφτόμαστε πόσο πιο εύκολη θα ήταν η νίκη, αν δεν υπήρχε το πρόβλημα με τα 12 χαμένα αμυντικά ριμπάουντ (και τις 11 άστοχες βολές) και καταλαβαίνουμε ότι ταβάνι γι' αυτή την ομάδα είναι ο ουρανός. Η συνήθης αμυντική τανάλια κράτησε τη Γαλλία στο αναπόφευκτο 56. Τον μανδύα του πρωταγωνιστή φόρεσε ο Διαμαντίδης. Τα τρία του τρίποντα ήσαν μαχαιριές, τα 4 επιθετικά ριμπάουντ ακόμα περισσότερο, οι 5 ασίστ έδωσαν ανάσες, τα 2 κλεψίματα τείνουν να γίνουν ρουτίνα. Ο Λάζαρος ήταν στήριγμα στα ενδότερα. Η διαφορά δεν έπεσε ποτέ κάτω από τους 8 πόντους. Εγινε και οικονομία δυνάμεων, εν όψει ΗΠΑ.

1 Σεπτεμβρίου-ΗΠΑ

Δώδεκα παλικάρια με μπλε αποκαθήλωσαν τον μύθο του ΝΒΑ και έφεραν την Ελλάδα μία ανάσα από το «Εβερεστ» του μπάσκετ. Μετά τον θρίαμβο επί των ΗΠΑ (101-95), αγγίζουμε το όνειρο του τροπαίου. Η Εθνική πάει να γίνει «επίσημη αγαπημένη» του παγκόσμιου μπάσκετ. Τα τσακισμένα βλέμματα των Αμερικανών έφτιαχναν την απόλυτη αντίθεση, όταν βρέθηκαν στο ίδιο ενσταντανέ με το συρτάκι των θριαμβευτών. Το 21-33 έγινε 43-38, 62-50, 69-55, 77-65, 88-77. Οταν χρειάστηκε να προστεθεί στη μηχανή βενζίνη, ο Παναγιώτης Γιαννάκης ξεφούρνισε άλλον έναν άσο. Τον Δήμο Ντικούδη. Το αφιόνι του Αντονι και τα ακροβατικά του Τζέιμς και του Ουέιντ δεν μας πτόησαν. Η Εθνική που «δεν βάζει βολές» πέτυχε 7/8 στο τελευταίο λεπτό και το πανηγύρι στήθηκε.