Aσήμι από ατόφιο χρυσάφι (Sportday / Νίκος Παπαδογιάννης)

Η τελευταία δουλειά μου πριν μπω στο αεροπλάνο της επιστροφής από το Τόκιο ήταν να συγκεντρώσω τις εικόνες των θριάμβων της Εθνικής ομάδας και να τις φτιάξω στο μυαλό μου καλλιτέχνημα, σαν τους υπέροχους παπύρους με τους οποίους στολίζουν τα σπίτια και τα καταστήματά τους οι Ιάπωνες.

Την άγρια χαρά του πρώτου θριάμβου επί της Λιθουανίας. Το μικρό θαύμα του αγώνα με την Αυστραλία, στον οποίο γύρισαν τα πάνω κάτω μέσα σε 10 δευτερόλεπτα, με τα τρίποντα του Φώτση και του Ζήση. Το απίστευτο ρεσιτάλ του πρώτου ημιχρόνου κόντρα στους αποσβολωμένους Βραζιλιάνους. Τη μαγκιά της νίκης επί των Τούρκων, με την οποία άνοιξε ο δρόμος προς τα ημιτελικά. Την επίδειξη δύναμης απέναντι στον Γιάο Μινγκ. Τον περίπατο επί της ίδιας (περίπου) Γαλλίας που πέρυσι στο Βελιγράδι μάς έβγαλε το λάδι. Το δίχως προηγούμενο ρεσιτάλ της αναμέτρησης με το ΝΒΑ. Τα αγκαλιάσματα στα δημοσιογραφικά θεωρεία. Τα φωτεινά χαμόγελα στον αγωνιστικό χώρο. Τη γλυκιά τρέλα των «πελαργών».

Την υπερηφάνεια στο πρόσωπο του Παναγιώτη Γιαννάκη. Τα καθοριστικά καλάθια του Αντώνη Φώτση. Τα πλοκάμια και τις υψηλές πτήσεις του Δημήτρη Διαμαντίδη. Το μυαλό-κομπιούτερ του Θοδωρή Παπαλουκά. Το κορμί-οδοστρωτήρας του Σοφοκλή Σχορτσιανίτη. Τα απίθανα σοφίσματα του Λάζαρου Παπαδόπουλου. Τη λιονταρίσια καρδιά του Βασίλη Σπανούλη. Το αρχηγικό πάθος του Μιχάλη Κακιούζη. Την ήρεμη δύναμη του Κώστα Τσαρτσαρή. Την ετοιμότητα του Δήμου Ντικούδη. Την προσήλωση του Νίκου Χατζηβρέττα. Τη σιγουριά του άτυχου Νίκου Ζήση. Την αφοσίωση του Παναγιώτη Βασιλόπουλου.

Τη σύμπνοια μιας ομάδας που απέδειξε ότι ένα επί δώδεκα μπορεί να κάνει όχι δώδεκα αλλά εκατό, χίλια, ένα εκατομμύριο. Αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς, θα παραδεχθούμε ότι η Εθνική μας δεν έχει πολλούς παίκτες με το πηγαίο ταλέντο και το ολοκληρωμένο παιχνίδι του Τζινόμπιλι, του Νοβίτσκι, του Γκασόλ, του Γκαρμπαχόσα, του Ντιαό, του Μασιγιάουσκας. Σε ατομικό επίπεδο, ο καθένας από τους 12 «χάλκινους» των ΗΠΑ αξίζει όσο ολόκληρη η ελληνική δωδεκάδα.«Αξίζει», αλλά δεν «μετράει».

Οπως σωστά επισήμανε ο προπονητής των Ισπανών, ο Πέπου Ερνάντεθ, το μπάσκετ είναι παιχνίδι στο οποίο τη διαφορά κάνουν το πάθος, το συναίσθημα, η αλληλοβοήθεια, η αυταπάρνηση, η αυτοπεποίθηση. Οποια ομάδα στηρίζεται μόνο στα αθλητικά προσόντα των παικτών της είναι καταδικασμένη να υστερήσει. «Το είδατε και στον τελικό», πρόσθεσε ο συμπαθέστατος Πέπου. «Ορισμένοι προφήτευσαν ότι ήμασταν χαμένοι από χέρι δίχως τον Γκασόλ, αλλά εμείς πιστεύουμε στη δύναμη της ομάδας. Αναντικατάστατοι δεν υπάρχουν πουθενά». Οπως λέει και ένας φίλος, και συγχωρήστε μου το μακάβριο του αφορισμού, τα νεκροταφεία είναι γεμάτα από αναντικατάστατους.

Αυτή που είναι αληθινά αναντικατάστατη στη συνείδηση του δική μου και πολλών σαν εμένα (απόδειξη τα δεκάδες μηνύματα που έφταναν καθημερινά με το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο και όχι μόνο) είναι η ίδια η «επίσημη αγαπημένη».

Σε ένα γκάλοπ που πήρε το μάτι μου στο Διαδίκτυο, 48 τοις εκατό των χρηστών ψηφίζουν την πορεία της στο Μουντομπάσκετ ως το κορυφαίο κατόρθωμα στην ιστορία του ελληνικού αθλητισμού. Δεν θα πω αν έχουν δίκιο ή άδικο. Τέτοιες συγκρίσεις είναι συνήθως αδόκιμες. Το βέβαιο είναι ότι δεν είχαμε ποτέ συνεπέστερο πρεσβευτή στο εξωτερικό, ούτε υπήρξε ποτέ ομάδα ή αθλητής ή αθλήτρια ικανή να μας προσφέρει (αμισθί, για να μην ξεχνιόμαστε) χαρές και συγκινήσεις με τέτοια συχνότητα.

Για όλα όσα η Εθνική ομάδα μπάσκετ μάς χάρισε, μας χαρίζει και σίγουρα θα μας χαρίσει, την ξεπροβοδίζω με το πιο θερμό «αριγκάτο». Ευχαριστώ.