Αλλο Γιάννης κι άλλο Γιαννάκης (Sportday / Στέφανος Χάρης)

Ηταν ένα Σαββατοκύριακο γεμάτο Ελλάδα. Ενα καταγάλανο διήμερο. Λίγο έλειψε να σκαρφαλώσω στο πατάρι μπας και βρω τη στολή του τσολιά, αυτή που φορούσα στο σχολείο στις εθνικές εορτές, όταν με καλούσαν να διαβάσω τον πανηγυρικό. Με πρόλαβε όμως η θεία μου η Λουκρητία, που αντιλήφθηκε τις κινήσεις μου και ενημέρωσε πως τη στολή την έχει δώσει εδώ και καιρό στον Ντιντή, το ανιψάκι μου, επειδή ήθελε να κάνει τον Ρουβά σε ένα μασκέ πάρτι. Σόι πάει το βασίλειο, όπως κατάλαβες, φίλε αναγνώστη.

Προς αποφυγή παρεξηγήσεων, το Ντιντής δεν είναι παρατσούκλι, όνομα είναι και, για όσους αδαείς αναρωτιούνται από πού προέρχεται, τους ενημερώνω ότι βγαίνει από το Δημήτρης. Χίλιες φορές Ντιντής παρά το μπανάλ και εμετικό Μήτσος.

Το Σάββατο το βράδυ θαύμασα την Εθνική ομάδα μας ποδοσφαίρου στο ματς με τη Μολδαβία. Ηταν ακριβώς όπως την περίμενα. Πολύ μικρή για να πεθάνει, αλλά και πολύ μεγάλη για ποδόσφαιρο. Μου άρεσε το σύστημα ανάπτυξης που είχαμε στο πρώτο ημίχρονο, αλλά η αλήθεια είναι ότι μέχρι να το καταλάβω, τα πρώτα 45 λεπτά είχαν πετάξει μακριά σαν αποδημητικά πουλιά.

Μου το εξήγησε, όμως, ο Θόδωρος, ο οδηγός μου, που είναι πρύτανης σε κάτι τέτοια. Μου είπε, λοιπόν, ότι σέντερ φορ έπαιζε ο Χαριστέας –που είναι ψηλός– επίτηδες, για να μη φαίνεται ο Ζαγοράκης, που έπαιζε σε ρόλο κρυφού κυνηγού. Δαιμόνιο, οφείλω να ομολογήσω. Οπως οφείλω να παραδεχθώ ότι το κόλπο έπιασε και ο Ζαγοράκης στον ρόλο του τα πήγε περίφημα? κρύφτηκε τόσο καλά, που τον έψαχνα ένα ημίχρονο και δεν τον έβλεπα πουθενά.

Γι' αυτό και εγώ, φίλε αναγνώστη, τον φαντάστηκα, όπως στο σκίτσο. Εναν ΤΕΟ σκανδαλιάρη που παίζει κρυφτό. Απορώ πώς τον βρήκε ο Ρεχάγκελ και τον άλλαξε στο ημίχρονο.

Την Κυριακή –αχ! αποφράδα μέρα– είδα τα παλικάρια μας στον τελικό να χάνουν από την Ισπανία. Πιστός στα λεγόμενα του Δημήτρη Χατζηγεωργίου, περίμενα το θαύμα μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο. Είχα πειστεί σε τέτοιο βαθμό, που περίμενα το θαύμα μέχρι και την απονομή. Οτι για πρώτη φορά στον θεσμό την «κούπα» θα τη σήκωνε αυτός που έχασε.

Επρεπε, βέβαια, να το είχα καταλάβει ότι ο καλός μου Δημήτρης δεν είχε ρέντα εκείνη τη μέρα, αλλά πάνω στην έξαψη του παιχνιδιού μου διέφυγε. Με το που μειώσαμε στους 17 πόντους, δεν πρόσεξα ότι ανάγγειλε την αντεπίθεση της ομάδας και τότε, σε χρόνο μηδέν, δεχθήκαμε βροχή από τρίποντα, δίποντα, καρφώματα και ό,τι άλλο βάζει ο ανθρώπινος νους.

Δίπλα μου ο Θόδωρος, ο οδηγός μου, γκρίνιαζε. Δεν μπορούσε, λέει, να καταλάβει πώς, όταν χάνει ο «Ξανθός», ο Ιωαννίδης, τελικό με την Εθνική με διαφορά 15 πόντων, είναι συντριβή, και τώρα που έχασε ο Γιαννάκης με 23 είναι απλώς μια ήττα. Απορώ που ένας τόσο έξυπνος άνθρωπος δεν καταλαβαίνει τη διαφορά. Αλλο Γιάννης κι άλλο Γιαννάκης.

Ηταν τόσο αγανακτισμένος, που όταν στο χθεσινό «ΦΩΣ» διάβασα την επιστολή με τίτλο: «Αυτό δεν ήταν ήττα, ήταν ξεβράκωμα», πίστεψα προς στιγμήν ότι την έγραψε αυτός. Ευτυχώς, ήταν άλλος. Θεωρώ, όμως, την εισαγωγή από τις καλύτερες που έχω διαβάσει ποτέ.

«Κύριε "δράκε". Πιαστήκατε κότσος. Είναι καλοί οι έπαινοι και σίγουρα αξιέπαινη και θαυμάσια η δεύτερη θέση στον κόσμο… Ομως, εκτός από τα λόγια, τις μεγαλοστομίες και την υπερβολή, υπάρχει και η αυτοκριτική. "Κύριε δράκε", στον σπουδαιότερο αγώνα του ελληνισμού ήσασταν παντελώς αδιάβαστος! Τις δύο αυτές μέρες, από την Παρασκευή, βγήκατε 9 φορές(!) στις τηλεοπτικές κάμερες σε όλα τα κανάλια… Ωραία λόγια, μεγάλα λόγια, μόνο λόγια αλλά όχι δουλειά. Οπως τώρα καταλάβατε κατόπιν εορτής, το Παγκόσμιο δεν τελείωσε την Παρασκευή, αλλά… σήμερα (χθες)! (Τώρα πλέον το καταλάβατε!). Η ήττα, η κάθε ήττα, είναι θεμιτή και δεδομένη. Ομως αυτή δεν ήταν ήττα. Ηταν ξεβράκωμα! Αλλιώς είναι όταν χάνεις με αξιοπρέπεια και αλλιώς όταν χάνεις… από την πολλή σιγουριά! Παραμύθια του τύπου "κούραση", "εξάντληση" κ.λπ. δεν ισχύουν μόνο για τη δική μας ομάδα, αλλά και για τους αντιπάλους (που, ένας λόγος παραπάνω, ήταν μερικώς αποδεκατισμένοι). Μια μεγάλη ευκαιρία (και ίσως μοναδική) δυστυχώς χάθηκε! Θα μπορέσει ξανά μια ελληνική ομάδα να βρεθεί τόσο κοντά στην πηγή ενός παγκοσμίου τίτλου; Λάθος, κ. Γιαννάκη, και δυστυχώς το λάθος αυτό θα πληρώνεται, φοβούμαι, κρίμα, για πολύ καιρό. ΚΡΙΜΑ. Εστω και έτσι όμως, για τη δεύτερη θέση σάς αξίζουν θερμά συγχαρητήρια! Χρήστος Τσιλιχράνος».

Επειτα από τόσα μπινελίκια, καλό είναι να τον συγχαρούμε, έστω για τη δεύτερη θέση. Δεν πιστεύω να έχετε παράπονο… κύριε «Δράκε»;

Αν πάντως δεν ήταν ο Θόδωρος, ο οδηγός μου, με ψευδώνυμο αυτός που έστειλε την επιστολή στο «ΦΩΣ», τότε σίγουρα αυτός που γράφει, χωρίς να υπογράφει, για τις διαιτητικές εύνοιες των τριφυλλοφόρων σε άλλη επιστολή, αποκλείεται να μην είναι ο Κώστας Μπαρμπής. Διαβάστε και πείτε μου αν έχω άδικο:

ΠΕΡΙΟΔΟΣ 2005-2006

Ευγενικές προσφορές υπέρ τριφυλλοφόρων:
Καλλιθέα - ΠΑΟ, διαιτητής (διεθνής) Μιχαήλ Μ. Γερμανάκος: δεν υπέπεσε στην αντίληψή του πέναλτι εις βάρος του σερ Τζον Γκούμα επί του Τσίγκα. Υπέπεσε, όμως, η θεατρική βουτιά του αναπαραστάτη, που τιμωρήθηκε με την εσχάτη των ποινών κατά της Καλλιθέας…

ΠΑΟ - Ηρακλής, διαιτητής ο (εκ Βόλου) θεατρόφιλος Βασιλείου, ο οποίος βαθμολογεί με άριστα (πέναλτι) την εκούσια κατάδυση του Δ. Παπαδόπουλου-Μινωτή, προκαλώντας τη δικαιολογημένη αγανάκτηση ακόμα και σοβαρών τριφυλλοοπαδών, που καλούσαν εν χορώ τον «Ριβάλντο Χ2» να αστοχήσει σκόπιμα (σιγά να μην το έκανε).

Ολυμπιακός - ΠΑΟ, διαιτητής ο (βεβαιότατα μη τιμωρημένος) Κακόπουλος, λάτρης της θεατρικής τέχνης. Συνέπεια: Αυθόρμητη ελεύθερη πτώση του θιασάρχη Δ. Παπαδόπουλου-Βεάκη πέναλτι-«χιμπατζής» εις βάρος του Θρύλου (έχει σημασία ότι η αξία των παικτών του το ανέτρεψε;).

ΠΑΟ - Ιωνικός, διαιτητής ο διαβόητος Στυλιάρας (κατά το Βασάρας). Πέντε λεπτά πριν από την κανονική λήξη (1-0), ο μέγας αναπαραστάτης Γκούμας ανατρέπει σε στυλ καράτε τον… ανθέλληνα Περόνε (καλά του έκανε) μέσα στην περιοχή, αλλά τέτοια πέναλτι εις βάρος Ελλήνων και υπέρ αλλοεθνών δεν δίνονται, όταν ο δράστης είναι παίκτης των τριφυλλοφόρων!

Καλαμαριά - ΠΑΟ, διαιτητής ο (κασκολοφόρος και βεβαιότατα ατιμώρητος και την Κυριακή διαιτητής σε αγώνα του… ΟΦΗ) Κάκκος. Για να νικήσουν οι τριφυλλοφόροι χρειάζονταν πέναλτι. Το εξασφάλισαν με την τρισμέγιστη υποκριτική του σερ Τζον Γκούμας και τη σφυρίχτρα του μελλοντικού, ασφαλώς, πρόεδρου της ΚΕΔ επί Σούπερ.
Κι όμως, κ. πρόεδρε της ΕΠΟ, οι ευνοημένοι προνομιούχοι, πατρίκιοι, κυκλοφόρησαν DVD για να αυτοανακηρυχθούν… αδικημένοι…

Ενα σύνθημα μόνο μου έρχεται στο μυαλό και δεν μπορώ, φίλε αναγνώστη, να μην το φωνάξω: «Αλλοι με DVD και εμείς με τον Μπαρμπή».