Ο Ανατολάκης ήταν ΜVP (SportDay / Μιχάλης Τσόχος)

1. Δεν είναι ούτε το πρώτο ούτε το τελευταίο ντέρμπι που δεν το κερδίζει ο καλύτερος. Αν είδε κανείς μόλις προχθές το Λίβερπουλ-Μάντσεστερ
Γιουνάιτεντ, έχει καταλάβει περίπου τι συνέβη και χθες στο «Γ. Καραϊσκάκης». Ο καλύτερος ήταν ο Ολυμπιακός, αλλά νικητής ήταν ο Παναθηναϊκός. Βεβαίως, η τύχη έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην εξέλιξη του ματς, αλλά δεν ήταν μόνο αυτή. Το ότι ο Μουνιόθ παραδέχτηκε ότι η ομάδα του χρειάστηκε και την τύχη για να κερδίσει τον τιμά και δείχνει ότι ξέρει τι του γίνεται. Εκτός όμως από την τύχη, που ήταν ένας από τους λόγους που ο Παναθηναϊκός νίκησε, υπάρχουν και άλλοι.

2. Η απουσία σέντερ φορ από την ομάδα του Ολυμπιακού ήταν απολύτως χαρακτηριστική. Ετσι κι αλλιώς, οι «ερυθρόλευκοι» στο ρόστερ τους έναν τέτοιο κλασικό έχουν και αυτός είναι ο Κωνσταντίνου. Χθες όμως δεν έπαιζε. Από τους υπόλοιπους ο μόνος φορ είναι ο Μπόρχα, αλλά η ποιότητά του, όπως έχουμε δει κατά τη διάρκεια της χρονιάς και όχι χθες, αμφισβητείται. Μοιραία λοιπόν ο Ολυμπιακός χωρίς σέντερ φορ (ο Οκκάς όχι μόνο δεν είναι τέτοιος, αλλά εδώ και μήνες είναι τελείως εκτός φόρμας και ο Καστίγιο, που επίσης δεν είναι τέτοιος, χθες ήταν και φοβερά επιπόλαιος) έμεινε χωρίς γκολ. Αν σε έναν αγώνα είσαι στην επίθεση, αλλά δεν βάζεις γκολ, είναι μοιραίο να το φας.

3. Το σχέδιο του Βίκτορ Μουνιόθ. Ο Ισπανός, έστω και αν το αρνήθηκε στη συνέντευξη Τύπου, ήταν φανερό ότι είχε σχέδιο και το εφάρμοσε με απόλυτη επιτυχία. Το σχέδιο ήταν απλό. Πρώτα περιορίζουμε τον Ολυμπιακό, δεν αφήνουμε τον Ριβάλντο να μας απειλήσει (το πέτυχε και λόγω της κακής κατάστασης του Βραζιλιάνου), βγάζουμε όσο μπορούμε από την περιοχή μας τον Καστίγιο και όταν -και αν- μπει ο «Τζόλε», προσέχουμε και αυτόν. Στην επίθεση ψάχνουμε τον Σαλπιγγίδη και τον Παπαδόπουλο με βαθιές μπαλιές, ποντάροντας στο ότι οι δύο στόπερ του αντιπάλου, ο Σέζαρ και ο Ανατολάκης, δεν είναι γρήγοροι, αλλά και στο γεγονός ότι αμφότεροι είναι επιρρεπείς στο εύκολο λάθος. Το ματς εκ του αποτελέσματος το διάβασε πολύ καλά. Ναι μεν τελικά δεν έκανε φάσεις μπροστά από την εστία του Νικοπολίδη, πέραν από τα δύο μακρινά σουτ του Ιβανσιτς, αλλά από την άλλη το λάθος που περίμενε να γίνει από κάποιον από τους δύο στόπερ, έγινε -έστω και στο 90'. Το σχέδιο εφαρμόστηκε πλήρως όσον αφορά την εξουδετέρωση των Ριβάλντο, «Τζόλε» και τέθηκε σε κίνδυνο από τα ατομικά λάθη κάποιων παικτών του.


4. Ο Ολυμπιακός δεν εκμεταλλεύτηκε τα λάθη του αντιπάλου. Γιατί ανάλογα με αυτό του Ανατολάκη έκαναν και οι παίκτες του Παναθηναϊκού. Σας θυμίζω πρόχειρα μερικά από αυτά. Του Εμπέντε στη φάση που ο Καστίγιο δεν πλάσαρε και τον έκοψε ο Γκούμας. Του Μόρις, όταν ο Μάριτς πλάσαρε αδύναμα. Του Λεοντίου, όταν ο Ριβάλντο δεν σούταρε και έκανε τακουνάκι στον Καστίγιο. Και της άμυνας συνολικά στη φάση της τριπλής επέμβασης του Εμπέντε, η οποία άφησε αμαρκάριστο τον Στολτίδη στη μικρή περιοχή του Παναθηναϊκού σε στημένη φάση. Ο Ολυμπιακός δεν εκμεταλλεύτηκε κανένα από αυτά τα τέσσερα λάθη, σε αντίθεση με τους «πράσινους» που το μοναδικό του Ανατολάκη το έκαναν γκολ.

5. Το λάθος του Ανατολάκη ήταν ασφαλώς ένας από τους βασικούς λόγους που ο Παναθηναϊκός πήρε το ντέρμπι. Ο Αλέξης Σπυρόπουλος με πλησιάζει στο ημίχρονο και μου λέει. Αν κάποιος δεν κάνει κανένα χοντρό λάθος, 0-0. Ο Ανατολάκης μπορεί να ήταν ο καλύτερος παίκτης του Ολυμπιακού, αλλά το έκανε το χοντρό λάθος. Και στη φάση του πέναλτι που δεν δίνει ο Κασναφέρης και ακόμα περισσότερο στη φάση του γκολ του Παναθηναϊκού. Και είναι κρίμα για τη συγκλονιστική απόδοσή του, αλλά έτσι είναι το ποδόσφαιρο. Ο ίδιος μετά τη λήξη του ματς ήταν απαρηγόρητος και δεν μπόρεσε ούτε ο Λεμονής να τον συνεφέρει. Ο Ανατολάκης ήξερε ότι έπειτα από ένα συγκλονιστικό ματς από πλευράς του εντέλει το δικό του λάθος ήταν αυτό που μέτρησε περισσότερο από οτιδήποτε άλλο. Και θα τα έχει με την τύχη του, γιατί κανείς δεν θα θυμάται τα χαμένα τετ α τετ των συμπαικτών του ούτε τη συγκλονιστική δική του παρουσία. Ολοι θα θυμούνται το λάθος του.

6. Η σπιρτάδα του Μουνιόθ να δει την τρύπα στην αριστερή πτέρυγα της άμυνάς του και να στείλει προς τα εκεί και τον Τζιόλη, εκτός από τον Ιβανιστς και τον Λεοντίου. Κανείς δεν το θυμάται τώρα, αλλά στα πρώτα 15 λεπτά του ντέρμπι ο Λεοντίου έτρεχε πανικόβλητος για να καλύψει τον Πάντο, τον Οκκά και τον Ριβάλντο που του έρχονταν επάνω του χωρίς να έχει βοήθειες. Ο Μουνιόθ πρόλαβε τη ζημιά πριν γίνει. Επίσης, καθοριστική ανασταλτικά ήταν η πολύ καλή παρουσία του Μπόβιο αμυντικά. Για τέτοιου είδους ματς, στα οποία η ομάδα δέχεται πίεση και κυρίως αμύνεται και δεν επιτίθεται, ο Βραζιλιάνος είναι πολύτιμος. Για άλλα ματς, στα οποία θες να βγεις και μπροστά από τον άξονα, δεν είμαι βέβαιος ότι κάνει.