Για όλα τα όνειρα που δεν εγκατέλειψε ποτέ: Ο Μέσι στην τελευταία του παράσταση με την Αργεντινή!

Ο Λιονέλ Μέσι και η παρέα του, το βράδυ της 15ης Ιουλίου, έγραψαν ακόμη μία χρυσή σελίδα στην ιστορία της Αργεντινής. Η «αλμπισελέστε» βρέθηκε πίσω στο σκορ απέναντι στην Αγγλία, όμως απέδειξε για ακόμη μία φορά γιατί είναι φτιαγμένη από διαφορετικό μέταλλο. Με ανατροπή, επικράτησε 2-1 και εξασφάλισε την παρουσία της στον μεγάλο τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου, εκεί όπου την περιμένει η Ισπανία. Η ομάδα του Λαμίν Γιαμάλ, του παιδιού που κάποτε φωτογραφήθηκε στην αγκαλιά του Μέσι και σήμερα ετοιμάζεται να σταθεί απέναντί του στη μεγαλύτερη σκηνή του ποδοσφαίρου.

Αντικειμενικά και αφήνοντας στην άκρη κάθε συναίσθημα, η Αργεντινή δεν παρουσιάζει την καλύτερη εικόνα της στη διοργάνωση. Δυσκολεύτηκε απέναντι στην Αίγυπτο, ζορίστηκε από το εξαιρετικά οργανωμένο Πράσινο Ακρωτήρι, χρειάστηκε χαρακτήρα απέναντι στην Ελβετία και λύγισε την Αγγλία μόνο όταν έβγαλε στο χορτάρι αυτό που την χαρακτηρίζει περισσότερο από κάθε άλλο τα τελευταία χρόνια: Προσωπικότητα.

Δεν είναι η πιο θεαματική ομάδα του τουρνουά. Δεν είναι εκείνη που κυριαρχεί επί 90 λεπτά ή που σκορπά τρόμο με το ποδόσφαιρό της. Είναι όμως η ομάδα που δεν σταματά ποτέ να πιστεύει. Η ομάδα που έχει μάθει να επιβιώνει όταν όλα μοιάζουν να καταρρέουν. Και αυτό είναι ίσως το σημαντικότερο χαρακτηριστικό κάθε μεγάλης πρωταθλήτριας.

Ο Λιονέλ Σκαλόνι δημιούργησε πριν από αρκετά χρόνια κάτι που λίγοι περίμεναν. Όταν ανέλαβε την εθνική ομάδα, ελάχιστοι πίστευαν ότι θα εξελισσόταν στον προπονητή που θα άλλαζε την ιστορία της χώρας. Παρέλαβε μια Αργεντινή γεμάτη απογοήτευση, με ποδοσφαιριστές που κουβαλούσαν το βάρος των χαμένων τελικών και της αμφισβήτησης. Μέσα σε λίγα χρόνια, όμως, κατάφερε να δημιουργήσει κάτι πολύ μεγαλύτερο από μια καλή ομάδα. Δημιούργησε οικογένεια.

Κανείς δεν περισσεύει. Ο αναπληρωματικός πανηγυρίζει σαν να πέτυχε ο ίδιος το γκολ. Ο βασικός τρέχει να καλύψει το λάθος του συμπαίκτη του. Οι πιο έμπειροι προστατεύουν τους νεότερους. Δεν υπάρχουν εγωισμοί. Δεν υπάρχουν σταρ πάνω από την ομάδα. Υπάρχει μόνο η Αργεντινή. Και φυσικά υπάρχει ο άνθρωπος που αποτελεί το σημείο αναφοράς όλων: ο Λιονέλ Μέσι.



Δεν χρειάζεται πλέον να αποδείξει σε κανέναν ότι είναι ένας από τους κορυφαίους ποδοσφαιριστές που πάτησαν ποτέ σε γήπεδο. Πιθανότατα ο κορυφαίος. Αυτή η συζήτηση μάλλον έχει τελειώσει εδώ και χρόνια. Οι αριθμοί, τα τρόπαια, οι διακρίσεις και οι αμέτρητες στιγμές μαγείας μιλούν από μόνες τους. Αυτό που κάνει όμως ακόμη μεγαλύτερο τον Μέσι δεν είναι τα γκολ. Είναι η διαδρομή.

Είναι το παιδί που έφυγε από το Ροσάριο κυνηγώντας ένα όνειρο. Είναι ο ποδοσφαιριστής που για χρόνια άκουγε ότι δεν μπορεί να οδηγήσει την πατρίδα του στην κορυφή. Είναι ο αρχηγός που έκλαψε μετά από χαμένους τελικούς Copa America και Μουντιάλ, που ανακοίνωσε την αποχώρησή του από την εθνική μέσα στην απογοήτευση και λίγους μήνες αργότερα επέστρεψε γιατί κατάλαβε πως δεν μπορούσε να εγκαταλείψει την πατρίδα του. Επέστρεψε. Και από εκείνη τη στιγμή άλλαξαν όλα.



Ήρθε το Copa America. Ήρθε το Finalissima. Ήρθε το Μουντιάλ και το επόμενο Copa America. Και τώρα βρίσκεται ξανά μπροστά σε μία ακόμη τεράστια πρόκληση. Κάποιοι θα πουν ότι είναι απλώς ακόμη ένας τελικός. Δεν είναι. Είναι ίσως το τελευταίο μεγάλο κεφάλαιο μιας καριέρας που άλλαξε το ίδιο το άθλημα.

Γιατί όσο και αν το σώμα δεν ακολουθεί πλέον με την ίδια ένταση, το μυαλό του Μέσι βρίσκεται πάντα δύο κινήσεις μπροστά από όλους. Δεν χρειάζεται να ακουμπήσει την μπάλα πενήντα φορές. Του αρκούν πιθανώς λιγότερες. Μία πάσα, μία ντρίμπλα, μία κάθετη, μία εκτέλεση φάουλ, ένα άγγιγμα που μπορεί να αλλάξει την ιστορία ενός αγώνα. Και όταν δεν μπορεί να το κάνει ο ίδιος, βρίσκει τρόπο να το κάνει κάποιος άλλος. Αυτό είναι ηγέτης. Όχι εκείνος που πρέπει να σκοράρει σε κάθε παιχνίδι, αλλά εκείνος που κάνει όλους τους γύρω του καλύτερους. Αυτό βλέπουμε και σε αυτό το Παγκόσμιο Κύπελλο.



Ο Μέσι δεν είναι μόνο ο αρχηγός. Είναι ο προπονητής μέσα στο γήπεδο. Είναι ο άνθρωπος που ηρεμεί τους νεότερους όταν τα πράγματα δυσκολεύουν. Είναι εκείνος που τους υπενθυμίζει ότι ακόμη και όταν όλα μοιάζουν χαμένα, υπάρχει πάντα χρόνος. Είναι η έμπνευση για τους συμπαίκτες του και για ένα έθνος σχεδόν 50 εκατομμυρίων ανθρώπων. Και αυτή η νοοτροπία έχει περάσει σε κάθε ποδοσφαιριστή της Αργεντινής. Γι’ αυτό και η ομάδα του Σκαλόνι δεν παραδίδεται ποτέ. Το απέδειξε απέναντι στην Αγγλία.

Το απέδειξε σε όλη τη διοργάνωση. Δεν έπαιξε το καλύτερο ποδόσφαιρο. Αρκετές φορές δεν ήταν κυρίαρχη. Δεν διέλυσε τους αντιπάλους της. Αλλά βρήκε τρόπο να κερδίσει. Και αυτό είναι που ξεχωρίζει τους νικητές από όλους τους υπόλοιπους. Στον απέναντι πάγκο περιμένει πλέον η Ισπανία. Ίσως η πιο πλήρης ομάδα της διοργάνωσης. Με ένταση, ποιότητα, ταχύτητα και ποδοσφαιριστές που μπορούν να κάνουν τη διαφορά ανά πάσα στιγμή. Ανάμεσά τους και ο Λαμίν Γιαμάλ.



Η εικόνα του βρέφους στην αγκαλιά του Μέσι έχει κάνει τον γύρο του κόσμου αμέτρητες φορές. Τότε κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί ότι δύο δεκαετίες αργότερα οι δρόμοι τους θα διασταυρώνονταν σε έναν τελικό Παγκοσμίου Κυπέλλου. Η ζωή πολλές φορές γράφει ιστορίες που ούτε οι καλύτεροι σεναριογράφοι μπορούν να εμπνευστούν. Απέναντι στη χώρα που τον ανέδειξε ως ποδοσφαιριστή, κόντρα σε μια ομάδα που θυμίζει σε μεγάλο βαθμό την Μπαρτσελόνα του Πεπ με την οποία μεγαλούργησε. Πώς τα φέρνει η ζωή, έτσι; Στο MetLife Stadium, εκεί όπου δέκα χρόνια νωρίτερα είχε πει πως αποσύρεται από την Αργεντινή. Όταν βαδίσει στον αγωνιστικό χώρο, σίγουρα θα του έρθει στο μυαλό το παιχνίδι με τη Χιλή. Όπως είναι σίγουρο πως θα κάνει, επίσης, ό,τι περνάει από το χέρι του για να σβήσει μια και καλή εκείνη την άσχημη ανάμνηση...

Από τη μία ο άνθρωπος που κυριάρχησε στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο για σχεδόν δύο δεκαετίες. Από την άλλη ένα παιδί που φιλοδοξεί να γίνει το επόμενο μεγάλο αστέρι του αθλήματος. Παρελθόν και μέλλον. Εμπειρία και νιάτα. Δύο διαφορετικές εποχές που συναντιούνται σε έναν τελικό. Και κάπου εκεί βρίσκεται η πραγματική ομορφιά του ποδοσφαίρου. Γιατί οι θρύλοι δεν μένουν για πάντα. Κάποια στιγμή αποχωρούν. Όμως πριν το κάνουν, αφήνουν πίσω τους μια κληρονομιά. Ο Μέσι δεν άφησε μόνο γκολ, ασίστ και τρόπαια. Άφησε έναν τρόπο να βλέπεις το ποδόσφαιρο.

Απέδειξε ότι μπορείς να είσαι ο καλύτερος στον κόσμο χωρίς να φωνάζεις. Ότι μπορείς να εμπνέεις χωρίς μεγάλα λόγια. Ότι η ταπεινότητα μπορεί να συνυπάρχει με την απόλυτη ποδοσφαιρική ιδιοφυΐα. Ακόμη και οι αντίπαλοί του δυσκολεύονται να μη σηκωθούν όρθιοι όταν τον βλέπουν να αγωνίζεται. Γιατί ξέρουν ότι ίσως να μην υπάρξει ποτέ ξανά κάποιος σαν αυτόν. Όσο πλησιάζει η ημέρα του τελικού, η αγωνία μεγαλώνει. Ολόκληρη η Αργεντινή ζει και αναπνέει για αυτά τα 90 λεπτά.

Οι δρόμοι του Μπουένος Άιρες θα αδειάσουν. Τα παιδιά θα φορέσουν ξανά τη φανέλα με το 10. Οι μεγαλύτεροι θα θυμηθούν τον Μαραντόνα, το Μεξικό του 1986, το Κατάρ, τις στιγμές που ένωσαν μια ολόκληρη χώρα. Και όλοι θα ελπίζουν πως αυτή η ομάδα θα γράψει ακόμη μία χρυσή σελίδα. Ίσως να μην είναι η καλύτερη Αργεντινή που έχουμε δει. Ίσως να μην είναι η πιο εντυπωσιακή. Αλλά είναι μία από τις πιο γενναίες και μάλλον η πιο επιτυχημένη.



Μία ομάδα που έμαθε να κερδίζει ακόμη και όταν δεν βρίσκεται στην καλύτερη μέρα της. Μία ομάδα που έμαθε να επιβιώνει. Και στο κέντρο αυτής της ιστορίας βρίσκεται πάντα ο ίδιος άνθρωπος. Ο Λιονέλ Αντρές Μέσι. Ο άνθρωπος που μεγάλωσε γενιές ολόκληρες. Ο ποδοσφαιριστής που έκανε εκατομμύρια παιδιά να ερωτευτούν το άθλημα. Ο αρχηγός που απέδειξε ότι η επιμονή ανταμείβεται, ακόμη και όταν ολόκληρος ο κόσμος πιστεύει πως η στιγμή δεν θα έρθει ποτέ.

Είτε σηκώσει ακόμη ένα τρόπαιο είτε όχι, η θέση του στην ιστορία δεν πρόκειται να αλλάξει ούτε στο ελάχιστο. Γιατί υπάρχουν ποδοσφαιριστές που κατακτούν τίτλους. Υπάρχουν θρύλοι που κατακτούν εποχές. Και υπάρχει και ο Λιονέλ Μέσι.

Ο τελευταίος μεγάλος ρομαντικός του ποδοσφαίρου. Ο άνθρωπος που έκανε το αδύνατο να μοιάζει φυσιολογικό. Εκείνος που μας θύμισε πως το ποδόσφαιρο δεν είναι μόνο τακτικές, συστήματα και αριθμοί. Είναι συγκίνηση. Είναι δάκρυα. Είναι όνειρα. Και η Αργεντινή απέχει πλέον ένα παιχνίδι από το να χαρίσει στον αρχηγό της ακόμη μία στιγμή αιωνιότητας. Αν τα καταφέρει, δεν θα είναι απλώς ακόμη ένα τρόπαιο. Θα είναι η επιβεβαίωση ότι οι μεγαλύτερες ομάδες δεν κρίνονται μόνο από το πόσο όμορφα παίζουν, αλλά από το πόσο δυνατά αρνούνται να πέσουν όταν όλα μοιάζουν χαμένα.

Και αυτή η Αργεντινή, με μπροστάρη τον Λιονέλ Μέσι, δεν έμαθε ποτέ να τα παρατά.