Ήταν 26 του περασμένου Νοεμβρίου. Μία ημερομηνία σημαδεμένη από παίκτες, προπονητή, διοίκηση και φίλους του Ολυμπιακού. Αντιλαμβανόμενοι τη σπουδαιότητα του ιστορικού αγώνα με τη Ρεάλ Μαδρίτης, οι «ερυθρόλευκοι» βγάζουν πάθος και μία ονειρική συνεργασία στα οκτώ πρώτα λεπτά του αγώνα.

Ποντένσε στον Τσικίνιο, ξανά Ποντένσε, Ελ Κααμπί και Τσικίνιο. Οι παίκτες της «Βασίλισσας» καθηλώνονται στις ταχύτατες εναλλαγές, η μπάλα χάνεται και εμφανίζεται στα αντίπαλα δίχτυα. Ο Ολυμπιακός ηττάται 3-4, έχει όμως κοιτάξει στα μάτια την πολυνίκη του Champions League, κάνοντας το παιχνίδι του. Η ομάδα του Μεντιλίμπαρ αποδεικνύει στον ίδιο της τον εαυτό ότι ανήκει στην ευρωπαϊκή ελίτ.

Οι «ερυθρόλευκοι» φτάνουν ως τα νοκ-άουτ, έχοντας παρουσιάσει την καλύτερη version επί εποχής Βάσκου. Κερδίζουν τα εύσημα και διατρανώνουν σε όλη την Ελλάδα ότι είναι οι καλύτεροι. Από το διπλό στο Άμστερνταμ όμως, ο διακόπτης πέφτει. Σε πέντε παιχνίδια με τις ομάδες της πρώτης πεντάδας της Super League, ο Ταρέμι σκοράρει το μοναδικό γκολ από το σημείο του πέναλτι στη Νέα Φιλαδέλφεια. Οι πρωταθλητές Ελλάδος ηττώνται 1-0 από τον Παναθηναϊκό, μένουν στην ισοπαλία με Λεβαδειακό και ΠΑΟΚ και εσχάτως ηττώνται 1-0 από την ΑΕΚ. Ξανά στο γήπεδό τους.



Ενδιάμεσα υπάρχει ο αποκλεισμός από τη Λεβερκούζεν στα νοκ-άουτ. Πώς; Δίχως γκολ. Ο Ολυμπιακός ξέχασε στα «αστέρια» την ταυτότητά του. Παύει να είναι αφόρητα πιεστικός, να δημιουργεί, να έχει ιδέες και να «λυγίζει» τον αντίπαλο. Σαν ο μοναδικός στόχος της σεζόν να ήταν η είσοδος στη 24άδα του Champions League. Όταν αυτός επετεύχθη, ο ενθουσιασμός χάθηκε. Μαζί και τα ποιοτικά χαρακτηριστικά που τον έστεψαν πρωταθλητή και τον έβαλαν στους κορυφαίους συλλόγους της Ευρώπης.

Γκολ επί των Μπαρτσελόνα, Αϊντχόφεν, Ρεάλ, Καϊράτ, Λεβερκούζεν και Άγιαξ. Τρεις νίκες και δύο μεγάλα διπλά. Από τα έξι γκολ στα οκτώ παιχνίδια της League Phase όμως, στο απόλυτο μηδέν σε τρία διαδοχικά ντέρμπι. Μόλις μία μεγάλη ευκαιρία στο «αιώνιο» ντέρμπι με τον Παναθηναϊκό, καμία σε αυτό με τον ΠΑΟΚ, όπως καμία στο πρόσφατο με την ΑΕΚ. Κοινός παρονομαστής των παραπάνω αγώνων το «Γ. Καραϊσκάκης». Στο ίδιο του το γήπεδο, ο Ολυμπιακός όχι μόνο δεν δημιούργησε και δεν σκόραρε, αλλά επέτρεψε στους ανταγωνιστές του να βγάλουν ένα… άνετο 90λεπτο.



Οι αιτίες; Πολλές και διαφορετικές. Όπως προαναφέρθηκε, το ψυχολογικό «άδειασμα» από το Champions League. Αγωνιστικά, το ντεφορμάρισμα αρκετών σημαντικών μονάδων και η επιμονή του Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ στη διάταξη με δύο φορ. Το βαρύ «πυροβολικό», Αγιούμπ Ελ Κααμπί, αδυνατεί να φτάσει τα υψηλά στάνταρ απόδοσης μετά το Copa Africa. Το πιο σημαντικό «γρανάζι», ο Τσικίνιο, δεν βρίσκει ρυθμό, αφού θυσιάζεται από τον προπονητή για να χρησιμοποιηθεί ο Ταρέμι στο πλάι του Μαροκινού. Ο Ζέλσον έχει «σβήσει» μετά τις εμφανίσεις καριέρας στην κορυφαία διασυλλογική διοργάνωση, ενώ ο Ποντένσε δεν θυμίζει σε τίποτα τον εξτρέμ των προηγούμενων θητειών του στην Ελλάδα. Επιπρόσθετα, ουδείς από τις μεταγραφές έχει προσαρμοστεί στα δεδομένα της Super League και στις τακτικές επιταγές του Ισπανού.

Η επιθετική δυσλειτουργία είναι εμφανής. Όταν οι χώροι κλείνουν, απουσιάζει το καθαρό μυαλό, οι ιδέες και κάπου εκεί ξεκινούν οι… σέντρες. Οι «ερυθρόλευκοι» επιχειρούν να φέρουν με κάποιον τρόπο την μπάλα στην αντίπαλη περιοχή. Εξαναγκάζονται όταν δεν έχουν τη σωστή επιλογή. Αυτό μειώνει αισθητά τις πιθανότητες απειλής. Το παιχνίδι και η κυκλοφορία περιορίζονται αρκετά μακριά από τον αντίπαλο τερματοφύλακα και τότε σειρά παίρνουν τα γεμίσματα. Φυσιολογικό λοιπόν να εκλείπουν τα γκολ σε παιχνίδια με καλύτερους, ισάξιους ή ακόμη και κατώτερους αντιπάλους.

ON DEMAND: Όλα τα ρεπορτάζ στο επίσημο κανάλι του bwinΣΠΟΡ FM στο youtube