Με άδεια φαρέτρα πολεμάω τον χειμώνα…

Το τρίτο παιχνίδι των τελικών ήταν ένα μεγάλο σταυροδρόμι για τις δύο ομάδες. Από τη μία, ο Ολυμπιακός, που ερχόταν από δύο μέτριες εμφανίσεις, είχε την ευκαιρία να βάλει όλη την πίεση στον αντίπαλο και να εξασφαλίσει ότι στη χειρότερη των περιπτώσεων ο τίτλος θα κριθεί στην κατάμεστη έδρα του. Από την άλλη, ο Παναθηναϊκός AKTOR είχε τη δυνατότητα να επιβεβαιώσει τη θετική εικόνα των προηγούμενων αγώνων, να κάνει το break και να φέρει το match ball του πρωταθλήματος στο «Telekom Center».

Mε τόσο μεγάλο διακύβευμα, οι περισσότεροι θα περίμεναν ένα σκληρό, ελεγχόμενο παιχνίδι όπως τα προηγούμενα. Στην πραγματικότητα, οι δύο ομάδες κατέθεσαν στο παρκέ του ΣΕΦ το ακριβώς αντίθετο, καθώς ξεδίπλωσαν όλο το ταλέντο τους και χάρισαν στον κόσμο το πιο αλέγκρο ντέρμπι από αυτά των φετινών τελικών, κάτι που αναδεικνύεται και από το υψηλό σκορ.

Σε αυτή τη «μάχη», ωστόσο, ο Παναθηναϊκός AKTOR πολέμησε με... άδεια φαρέτρα σε σχέση με τον αντίπαλό του, σε πολλά επίπεδα. Η ομάδα του Εργκίν Αταμάν παρατάχθηκε χωρίς τον πιο φορμαρισμένο εδώ και καιρό παίκτη της, Τζέντι Όσμαν, ενώ στην πορεία του ματς είδε και τον Νίκο Ρογκαβόπουλο να αποχωρεί τραυματίες. Σίγουρα, και ο Ολυμπιακός είχε τις απουσίες του, όμως οι «πράσινοι» έχασαν δύο παίκτες που αγωνίζονται στην ίδια θέση, έναν την τελευταία στιγμή και έναν κατά τη διάρκεια του αγώνα.



Αυτή η συνθήκη έφερε σε δύσκολη θέση τον Αταμάν, που αναγκάστηκε να πάει σε... αλχημείες, η βασικότερη από τις οποίες ήταν η τοποθέτηση του Χουάντσο Ερνανκγόμεθ στο «3». Παρόλο που αγωνιστικά ο Ισπανός έδωσε πράγματα, το γεγονός πως φορτώθηκε από νωρίς με 3 φάουλ οδήγησε και το back-up πλάνο του Τούρκου τεχνικού στα... σκουπίδια. Κάπως έτσι, ο Παναθηναϊκός εξαναγκάστηκε να περάσει πολλή ώρα με «κοντά» σχήματα στο παρκέ, τα οποία έγιναν εύκολη «λεία» για τον Ολυμπιακό, περιλαμβάνοντας τον σαφώς εκτός ρυθμού (και όχι ιδιαίτερα επιδραστικό αμυντικό) Κώστα Σλούκα, αλλά και τον βραχύσωμο σε σχέση με τον ανταγωνισμό Τι Τζέι Σορτς.

Ακόμη και έτσι, ωστόσο, το ματς ήταν στη μεγαλύτερη διάρκειά του ανταγωνιστικό, αλλά αυτό συνέβαινε κυρίως επειδή οι φιλοξενούμενοι παρέμεναν κοντά μέσω της επίθεσής τους. Η αδυναμία τους, όμως, να αμυνθούν με σταθερότητα για παρατεταμένο χρονικό διάστημα φάνηκε όσο περνούσε η ώρα και το αντίπαλο καλάθι έμοιαζε «μικρότερο». Όταν ο Ολυμπιακός παίζει στην έδρα του και σκοράρει 102 πόντους με 40% στα τρίποντα και 23 ασίστ για 10 λάθη, είναι πολύ δύσκολο να τον κερδίσεις, ειδικά «λειψός».

Στην πραγματικότητα, δεν μπορεί κανείς να «κακιώσει» τον Παναθηναϊκό για την εμφάνισή του, βάσει των συνθηκών. Οι «πράσινοι» ολοκλήρωσαν το ματς με 18 ασίστ για 10 λάθη, ένα τίμιο 37% στα τρίποντα και ποσοστό εντός πεδιάς οριακά καλύτερο από τους γηπεδούχους (56%-55%). Εκεί που υστέρησαν για άλλη μία φορά ήταν τα ριμπάουντ (34-23), κάτι απολύτως φυσιολογικό με βάση την έλλειψη μεγέθους που είχε να διαχειριστεί το σύνολο του Αταμάν.



Φυσικά, πρέπει να γίνει αναφορά και στον... ελέφαντα στο δωμάτιο. Ο Παναθηναϊκός έχει δικαιολογημένα παράπονα από τη διαιτησία των δύο ματς του ΣΕΦ, καθώς η διαφορά 61-18 στις βολές είναι πολύ μεγάλη για να αγνοηθεί, ειδικά σε ματς που στη μεγαλύτερη διάρκειά τους ήταν ανταγωνιστικά. Ακόμη και αυτό είναι ένα κομμάτι της «άδειας φαρέτρας» που αναφέρθηκε παραπάνω, καθώς οι «πράσινοι», που ούτως ή άλλως δεν είναι το φαβορί στους τελικούς και είδαν τις συνθήκες να διαμορφώνονται ακόμη περισσότερο εις βάρος τους στο τρίτο ματς λόγω ατυχίας, βρήκαν και τα κριτήρια των αρχόντων του αγώνα να μην είναι ίσα και όμοια.

Οι τελικοί όμως δεν έχουν τελειώσει. Η πίεση είναι πλέον στην πλευρά του Παναθηναϊκού, που θα κληθεί να προστατέψει το «Telekom Center» στο τελευταίο εντός έδρας παιχνίδι του στη σεζόν και να πάει τη σειρά σε καθοριστικό Game 5, όπου όλα μπορούν να συμβούν. Από την άλλη, ο Ολυμπιακός σίγουρα θα στοχεύσει σε «διπλό» στην Καλογρέζα, καθώς πιθανότατα δεν θα θέλει να παίξει το πρωτάθλημα σε 40 λεπτά απέναντι στο υπερταλαντούχο ρόστερ των «πράσινων». Το σίγουρο είναι ότι η ομάδα του Γιώργου Μπαρτζώκα παραμένει σε τρομερά πλεονεκτική θέση, βλέποντας τις περισσότερες λεπτομέρειες να γέρνουν υπέρ της την πλάστιγγα μέχρι στιγμής στη σειρά.