Τάσο, σου βγάζουμε το καπέλο

Ξέρετε τι με εξοργίζει περισσότερο σε όλη αυτή την ιστορία; Ότι αυτοί οι άνθρωποι μπορούσαν να κοιμούνται ήσυχοι, την ώρα που έπαιρναν χρήματα από γονείς οι οποίοι έδιναν ό,τι είχαν και δεν είχαν, προσπαθώντας να κρατήσουν τα παιδιά τους στη ζωή. Εκμεταλλεύονταν την απόγνωσή τους, πατούσαν πάνω στον χειρότερο φόβο τους και σκέφτονταν αποκλειστικά το προσωπικό τους όφελος. Αν επιβεβαιωθούν όσα έχουν αποκαλυφθεί στην υπόθεση της «Παιδικής Χαράς», μιλάμε για κάτι πραγματικά αποκρουστικό. Δεν πρόκειται απλώς για εξαπάτηση, αλλά για την πιο χυδαία εκμετάλλευση του ανθρώπινου πόνου. Και αυτό προκαλεί οργή και αηδία.

Μέσα σε αυτή την άθλια ιστορία, ωστόσο, υπάρχει κάτι που πρέπει να προστατεύσουμε: Την ίδια την ανάγκη του ανθρώπου να βοηθήσει τον συνάνθρωπό του. Να μη φοβηθεί να προσφέρει, να μη διστάσει να σταθεί δίπλα σε μια οικογένεια που δοκιμάζεται, επειδή κάποιοι ενδεχομένως επέλεξαν να εκμεταλλευτούν την ευαισθησία και την εμπιστοσύνη του. Η ανθρωπιά δεν μπορεί να πληρώσει το τίμημα για τις πράξεις εκείνων που την πρόδωσαν.

Μέσα σε όλη αυτήν τη μαυρίλα, λοιπόν, υπάρχουν και άνθρωποι που μας θυμίζουν ότι δεν έχουν χαθεί όλα. Ένας από αυτούς είναι ο Τάσος Χατζηγιοβάνης. Την ώρα που κάποιοι φέρονται να εκμεταλλεύονται τον πόνο οικογενειών για να γεμίσουν τις τσέπες τους, εκείνος προσέφερε 12.500 ευρώ για ένα παιδί που δεν γνώριζε. Και δεν έχει καμία σημασία αν είναι ποδοσφαιριστής, γιατρός, δάσκαλος, δικηγόρος, υπάλληλος ή οτιδήποτε άλλο. Σημασία έχει ότι ένας άνθρωπος είδε μια οικογένεια να περνάει μια κόλαση και αποφάσισε να βοηθήσει. Χωρίς τυμπανοκρουσίες, χωρίς να περιμένει χειροκρότημα.

Ο Χατζηγιοβάνης θέλησε να στηρίξει τον μικρό Δημήτρη-Όθωνα, που έδινε τη μάχη του με το νευροβλάστωμα, μέσω της ΜΚΟ «Παιδική Χαρά». Δυστυχώς, το παιδί έφυγε από τη ζωή. Και εδώ πραγματικά δεν υπάρχουν πολλά να πεις. Όσο και αν θέλεις να βρεις τις σωστές λέξεις, μπροστά σε μια τέτοια απώλεια μοιάζουν όλες μικρές. Η προσφορά του Τάσου, όμως, δεν ακυρώνεται επειδή η ιστορία δεν είχε το τέλος που όλοι εύχονταν. Εκείνος προσπάθησε να βοηθήσει. Έκανε κάτι ουσιαστικό για ένα παιδί και την οικογένειά του, όταν εκείνοι χρειάζονταν κάθε δυνατή στήριξη.

Και ύστερα ήρθε η βράβευση του ΠΣΑΠΠ. Εκείνη η εικόνα του Τάσου στη σκηνή ήταν αποκαλυπτική. Όταν πήρε τον λόγο, η φωνή του έσπασε, τα λόγια κόπηκαν και η συγκίνηση τον λύγισε. Τον παρακολουθούσαμε παγωμένοι, με ένα ρίγος να διαπερνά το σώμα μας... Δεν μπορούσε να κρύψει πόσο τον είχε επηρεάσει η ιστορία του μικρού Δημήτρη-Όθωνα. Δεν χρειάστηκε να πει πολλά για να καταλάβει κανείς τι σήμαινε για εκείνον αυτή η προσφορά.

Ακόμη πιο σημαντικά ήταν όσα επέλεξε να πει. Με αφορμή την υπόθεση που έχει προκαλέσει τόσες αντιδράσεις, θέλησε να τονίσει ότι πρέπει να προσέχουμε πού προσφέρουμε τα χρήματά μας και να γνωρίζουμε ποιοι τα διαχειρίζονται. Δεν είπε, όμως, να σταματήσουμε να βοηθάμε. Δεν ζήτησε να γίνουμε καχύποπτοι απέναντι σε κάθε άνθρωπο που έχει ανάγκη. Το μήνυμά του ήταν ακριβώς το αντίθετο: Να είμαστε προσεκτικοί, αλλά να μη χάσουμε την ανθρωπιά μας.

Και αυτό πρέπει να κρατήσουμε. Να απαιτούμε διαφάνεια, να ελέγχουμε, να μη δίνουμε λευκή επιταγή στον καθένα. Αλλά να μην αφήσουμε τους απατεώνες να μας κάνουν να κλείσουμε την πόρτα σε εκείνους που πραγματικά χρειάζονται βοήθεια. Γιατί τότε η ζημιά θα είναι ακόμη μεγαλύτερη. Θα φοβόμαστε να προσφέρουμε, θα αμφιβάλλουμε για όλους και στο τέλος θα γυρίζουμε την πλάτη σε οικογένειες που δεν έχουν άλλη επιλογή από το να ζητήσουν τη στήριξή μας.

Δεν γνωρίζω προσωπικά τον Τάσο Χατζηγιοβάνη και δεν χρειάζεται. Δεν πρόκειται να τον παρουσιάσω ως άγιο. Δεν χρειάζεται, άλλωστε, τέτοια υπερβολή. Έκανε μια σπουδαία κίνηση και είχε το θάρρος να μιλήσει δημόσια για κάτι που τον συγκίνησε βαθιά. Θα ήθελα, όμως, να βλέπουμε και να αναδεικνύουμε περισσότερο τέτοιες συμπεριφορές. Όχι επειδή πρέπει να επιβραβεύουμε κάθε καλή πράξη, αλλά επειδή έχουμε ανάγκη από παραδείγματα που μας θυμίζουν τι πραγματικά έχει αξία.

Και κάτι ακόμη: Μεγαλώστε τα παιδιά σας με τέτοιες αξίες. Να μάθουν να νοιάζονται, να μοιράζονται, να μη μένουν αμέτοχα όταν κάποιος υποφέρει. Να καταλάβουν ότι η επιτυχία δεν μετριέται μόνο με τα χρήματα που βγάζεις ή με όσα αποκτάς για τον εαυτό σου. Μετριέται και με το αν μπορείς να σταθείς δίπλα σε έναν άνθρωπο που περνάει δύσκολα.

Για όσους εκμεταλλεύονται τον πόνο γονιών που παλεύουν για τα παιδιά τους, πραγματικά ντρέπομαι και εξοργίζομαι. Για τον Τάσο Χατζηγιοβάνη, όμως, που προσέφερε, συγκινήθηκε μέχρι να μην μπορεί να μιλήσει και έστειλε ένα μήνυμα που έχουμε ανάγκη να ακούσουμε, ένα μεγάλο μπράβο.

Τάσο, σου βγάζουμε το καπέλο!