Αν κάτι μου έμεινε από το ντέρμπι στο Καραϊσκάκη, πέρα από τη νίκη του Ολυμπιακού με 1-0, είναι η αίσθηση ότι ο Παναθηναϊκός έχασε μια μεγάλη ευκαιρία να πάρει κάτι περισσότερο από ένα παιχνίδι στο οποίο, στο τελευταίο κομμάτι του, είχε όλες τις προϋποθέσεις για να διεκδικήσει την ισοφάριση. Οι «ερυθρόλευκοι» δεν έκαναν κάποια ποδοσφαιρική παράσταση, ούτε έλυσαν με μιας όλα τα ζητήματα που τους συνοδεύουν, αλλά έδειξαν ότι είχαν μεγαλύτερη διάθεση να παλέψουν για το αποτέλεσμα και, κυρίως, ότι ήξεραν τι έπρεπε να κάνουν όταν βρέθηκαν σε δύσκολη θέση. Ο Παναθηναϊκός, αντίθετα, έφυγε από το γήπεδο με την απογοήτευση ότι ούτε το αριθμητικό πλεονέκτημα ήταν αρκετό για να αλλάξει την εικόνα του.
Αυτή είναι και η βασική διαφορά που κρατάω από το συγκεκριμένο ντέρμπι. Δεν θεωρώ ότι ο Ολυμπιακός έκανε ένα σπουδαίο παιχνίδι, αλλά στο μεγαλύτερο διάστημα της αναμέτρησης έβγαλε περισσότερη ένταση, πίεσε καλύτερα και έδειξε μεγαλύτερη αποφασιστικότητα στις μονομαχίες. Ο Παναθηναϊκός δυσκολεύτηκε να ακολουθήσει αυτόν τον ρυθμό, έκανε λάθη στην κυκλοφορία της μπάλας και, ακόμη και όταν βρήκε κάποιους χώρους, δεν είχε την απαιτούμενη καθαρότητα για να απειλήσει με συνέπεια.
Το γκολ του Παναγιώτη Ρέτσου στο 34ο λεπτό αποδείχθηκε καθοριστικό, όμως η εμφάνισή του δεν χωράει μόνο σε ένα γκολ. Ο Έλληνας αμυντικός ήταν από τους μεγάλους πρωταγωνιστές της βραδιάς και, ειδικά μετά την αποβολή του Σάλιακα, έπαιξε σαν σκύλος! Έπεφτε σε κάθε μπάλα, έμπαινε σε κάθε μονομαχία και έδινε την αίσθηση ότι δεν υπήρχε περίπτωση να αφήσει τον Παναθηναϊκό να περάσει εύκολα από την περιοχή του. Έβγαλε πάθος, αυταπάρνηση και μια αποφασιστικότητα που σε τέτοια παιχνίδια μπορεί να αποδειχθεί εξίσου σημαντική με την ποιότητα. Ο Ρέτσος έχει ακούσει πολλή κριτική τα τελευταία χρόνια, όχι πάντα άδικα, αλλά το συγκεκριμένο βράδυ αξίζει να του πιστωθούν όλα όσα έκανε. Δεν έβαλε απλώς το γκολ που έκρινε το ντέρμπι· έβαλε το σώμα του, την ψυχή του και την προσωπικότητά του για να κρατήσει ο Ολυμπιακός τη νίκη. Και αυτό είναι κάτι που δεν αποτυπώνεται απαραίτητα σε καμία στατιστική.
Εκεί που, κατά τη γνώμη μου, ο Παναθηναϊκός απογοήτευσε περισσότερο ήταν μετά την αποβολή του Σάλιακα στο 65ο λεπτό. Με παίκτη περισσότερο, είχε μπροστά του αρκετό χρόνο για να ανεβάσει την πίεσή του, να κυκλοφορήσει την μπάλα με μεγαλύτερη υπομονή και να αναγκάσει τον Ολυμπιακό να υπερασπιστεί την περιοχή του με ακόμη μεγαλύτερη δυσκολία. Αντί για αυτό, είδαμε μια ομάδα που είχε την κατοχή σε αρκετά σημεία, αλλά δεν κατάφερε να τη μετατρέψει σε ουσιαστική απειλή. Και αυτό είναι πολύ πιο ανησυχητικό από την ίδια την ήττα.
Όταν παίζεις απέναντι στον βασικό σου αντίπαλο και αποκτάς αριθμητικό πλεονέκτημα, δεν γίνεται να περιμένεις απλώς ότι κάποια σέντρα ή μια ατομική ενέργεια θα σου λύσει το πρόβλημα. Χρειάζεται σχέδιο, σωστές κινήσεις χωρίς την μπάλα και αποφάσεις που θα δημιουργήσουν πραγματικά προβλήματα στην αντίπαλη άμυνα. Ο Παναθηναϊκός δεν τα βρήκε αυτά στον βαθμό που χρειαζόταν, ενώ σε αρκετές περιπτώσεις έμοιαζε να βιάζεται να φτάσει στην τελική προσπάθεια χωρίς να έχει προηγουμένως δημιουργήσει τις κατάλληλες προϋποθέσεις.
Ασφαλώς, το μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης σε αυτό το κομμάτι αναλογεί και στον Τζέικομπ Νίστρουπ. Ο προπονητής δεν μπορεί να μπει στο γήπεδο για να εκτελέσει τις ευκαιρίες, οφείλει όμως να δώσει στην ομάδα του τις λύσεις που χρειάζεται όταν οι συνθήκες αλλάζουν. Η διαχείριση του δεύτερου ημιχρόνου και η αδυναμία του Παναθηναϊκού να αξιοποιήσει το πλεονέκτημά του είναι ζητήματα που πρέπει να τον απασχολήσουν σοβαρά. Δεν είναι δυνατόν μια ομάδα με τις απαιτήσεις του Παναθηναϊκού να έχει απέναντί της έναν αντίπαλο με δέκα παίκτες και να μην μπορεί να δημιουργήσει την πίεση που αντιστοιχεί σε αυτήν τη συνθήκη.
Από την άλλη, αξίζει να αναγνωριστεί αυτό που έκανε ο Ολυμπιακός στο τελευταίο εικοσάλεπτο. Μετά την αποβολή του Σάλιακα, έπρεπε να αλλάξει προτεραιότητες, να περιορίσει τους χώρους και να προστατεύσει το προβάδισμά του. Δεν είχε λόγο να κυνηγήσει κάτι περισσότερο επιθετικά, τη στιγμή που το σημαντικότερο ήταν να κρατήσει το αποτέλεσμα. Οι παίκτες του έβαλαν το σώμα τους στις μονομαχίες, έδειξαν διάθεση να καλύψουν ο ένας τον άλλον και κατάφεραν να διατηρήσουν το μηδέν μέχρι το τέλος. Αυτή η αντίδραση έχει τη δική της αξία, ιδιαίτερα σε ένα ντέρμπι όπου η πίεση είναι μεγάλη.
Δεν θα έβγαζα, βέβαια, συνολικά συμπεράσματα για τη σεζόν από ένα παιχνίδι, ούτε θα θεωρούσα ότι ο Ολυμπιακός βρήκε ξαφνικά όλες τις απαντήσεις. Αντίστοιχα, ο Παναθηναϊκός δεν γίνεται να κριθεί αποκλειστικά από ένα αρνητικό βράδυ. Ωστόσο, τέτοιες αναμετρήσεις είναι χρήσιμες επειδή φανερώνουν αδυναμίες που δεν μπορούν να κρυφτούν πίσω από τη βαθμολογία ή τις καλές προθέσεις.
Ο Ολυμπιακός κέρδισε επειδή ήταν πιο αποτελεσματικός και ανταποκρίθηκε καλύτερα στις απαιτήσεις του αγώνα, ενώ ο Παναθηναϊκός οφείλει να αναρωτηθεί γιατί δεν κατάφερε να εκμεταλλευτεί τη μεγάλη ευκαιρία που του παρουσιάστηκε μετά την αποβολή. Το πρωτάθλημα έχει πολύ δρόμο ακόμη, αλλά για να διεκδικήσεις πραγματικά τους στόχους σου δεν αρκεί να έχεις καλό ρόστερ ή να περιμένεις ότι κάποια στιγμή θα έρθει η αντίδραση. Πρέπει να μπορείς να την προκαλέσεις μέσα στο γήπεδο, ειδικά όταν οι συνθήκες σού δίνουν ένα επιπλέον πλεονέκτημα.
Για τον Ολυμπιακό, από την άλλη, αυτή η νίκη μπορεί να αποδειχθεί σημαντική για κάτι περισσότερο από τους τρεις βαθμούς. Οι «ερυθρόλευκοι» πήραν το τρίποντο που είχαν ανάγκη, αλλά μαζί του κέρδισαν και ένα κομμάτι της αυτοπεποίθησης που έψαχναν. Το να κρατάς το προβάδισμά σου σε ένα ντέρμπι, παίζοντας με δέκα παίκτες απέναντι στον -πρωτόπορο και αήττητο- αιώνιο αντίπαλό σου, δεν είναι απλώς υπόθεση τακτικής και αντοχών, αλλά και ζήτημα χαρακτήρα. Ο Ολυμπιακός έδειξε ότι μπορεί να αντέξει την πίεση, να παλέψει μέχρι τέλους και να προστατεύσει αυτό που με τόσο κόπο είχε αποκτήσει. Και σε μια περίοδο που αναζητούσε σταθερότητα και λόγους να πιστέψει περισσότερο στις δυνατότητές του, ίσως αυτό να ήταν το μεγαλύτερο κέρδος της βραδιάς, πέρα από το ίδιο το αποτέλεσμα.
Ακολουθήστε τον bwinΣΠΟΡ FM 94.6 στο Google News για να μαθαίνετε πρώτοι τα τελευταία νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.
