Η… Οδύσσεια ενός δουλευταρά

Μπορεί να σου έχει τύχει.

Μπορεί και να αγνοείς ότι υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι.

Ίσως και να το ξέρεις, αλλά το έχεις απλά τοποθετήσει βαθιά στο υποσυνείδητό σου (καλά μιλάμε για επίπεδο, όχι αστεία).

Κι όμως φίλε αναγνώστη υπάρχουν.

Είναι όλοι εκείνοι που όταν για τους υπόλοιπους είναι αργία για εκείνους είναι μία ακόμη μέρα στη δουλειά.

Είναι όλοι εκείνοι που βρίσκονται στις… επάλξεις για να προσφέρουν τις πολύτιμες υπηρεσίες τους σε όλους όσους απλά κάθονται.

Το sport-fm.gr γνωρίζει πολύ καλά (και από πρώτο χέρι) τι σημαίνει να εργάζεσαι όταν όλοι οι άλλοι είναι για καφέ.

Για να μην μπερδευτείς, όμως, φίλε αναγνώστη, αυτό που θα διαβάσεις παρακάτω δεν είναι μία απλή καταγραφή όλων των επαγγελμάτων που δεν έχουν αργίες, αλλά μία ιστορία ενός γνήσιου, αγνού, τίμιου δουλευταρά.

Στον ρόλο του πρωταγωνιστή βάλε τον εαυτό σου. Αν σου έχει συμβεί τότε θα διαβάσεις κάτι οικείο. Αν πάλι δεν ξέρεις τι σημαίνει τότε ευκαιρία είναι να διευρύνεις τους ορίζοντές σου και να δεις «τι εστί βερίκοκο».

Πάμε λοιπόν.

Γράφει ο Άλκης Κακολύρης

Μπαίνεις στο σπίτι σου αργά το βράδυ και σκέφτεσαι: «τι ωραία που μία ακόμη κοπιαστική μέρα στη δουλειά τελείωσε». Μετά βέβαια συνειδητοποιείς ότι αύριο είναι αργία και για μία ακόμη φορά εσύ πρέπει να πας στη δουλειά σου. Το τηλέφωνό σου χτυπάει και στην άλλη άκρη της γραμμής είναι ο κολλητός σου, ο οποίος σου λέει ότι έχει κανονίσει με την υπόλοιπη παρέα να βγουν, καθώς αύριο είναι αργία και κανείς τους δεν δουλεύει. Η αλήθεια είναι πώς στην αρχή εκνευρίζεσαι λίγο (είναι άλλωστε ένα ευαίσθητο θέμα για σένα), αλλά τελικά λες κομμάτια να γίνει θα πάω.

Η νύχτα περνάει και εσύ επιστρέφεις στο σπίτι σου έχοντας καταναλώσει μία αρκετά ικανοποιητική ποσότητα αλκοόλ (τύφλα έγινες αλλά είπαμε να είμαστε και λίγο ευγενικοί). Πέφτεις στο κρεβάτι και πριν καλά- καλά το καταλάβεις βλέπεις ήδη όνειρο. Και εκεί που βρίσκεσαι στον γλυκό ύπνο αρχίζεις και ακούς έναν πολύ γνώριμο σε σένα ήχο. Σε μία κατάσταση μεταξύ ύπνου και ξύπνιου προσπαθείς να καταλάβεις τι ώρα είναι, τι μέρα, σε ποιον πλανήτη είσαι και τι είναι αυτός ο γνώριμος ήχος που ακούγεται τελικά. Αφού λοιπόν τα νεύρα σου έχουν αρχίσει να γίνονται κρόσσια καταλαβαίνεις ότι είναι αυτό το άτιμο το ξυπνητήρι που σου χει… φάει τη ζωή. Με τα πολλά σηκώνεσαι από το κρεβάτι ντύνεσαι (για καφέ ούτε λόγος) και φεύγεις για να πας στη δουλειά σου.

Φτάνεις με τα πολλά στο γραφείο (τουλάχιστον δεν έχει κίνηση και βρίσκεις και εύκολα να παρκάρεις) και ανεβαίνεις αργά- αργά τα σκαλιά (το ασανσέρ έχει χαλάσει και το γραφείο σου είναι στο τρίτο). Μπαίνεις μέσα στην αίθουσα και η πρώτη εικόνα που αντικρίζεις είναι κάτι σαν τον στίχο του τραγουδιού: «Κάποιος κοιτάει την ώρα, κάποιος στον δρόμο τρέχει, είμαι ακόμα εδώ». Ναι καλά κατάλαβες, εσύ παίζεις τον ρόλο αυτού που λέει είμαι ακόμα εδώ. Βλέπεις μπροστά σου τους αγαπητούς, τίμιους και πάνω από όλα δουλευταράδες συναδέλφους σου, οι οποίοι οποιαδήποτε άλλη μέρα είναι μάχιμοι, αλλά σήμερα είναι (για να το πούμε και ευγενικά) σε πλήρη αποσύνθεση. Στην αρχή χαμογελάς, αλλά στη συνέχεια συνειδητοποιείς ότι και εσύ στην ίδια ακριβώς κατάσταση είσαι.

Λες να πάρεις έναν καφέ (δεν έχεις πιει ακόμη), πας στο κυλικείο της και βλέπεις την πόρτα κλειστή και το σύμπαν έρημο. Τότε καταλαβαίνεις ότι εκείνο το χαρτί που ήταν κολλημένο στην πόρτα του γραφείου, έλεγε: «το κυλικείο θα παραμείνει κλειστό». Αρχίζεις και αναθεματίζεις την τύχη σου που δεν σου έκοψε να πάρεις από έξω καφέ και παρακαλάς (φτάνεις στο σημείο μέχρι και τάμα στην Μεγαλόχαρη να κάνεις) να θέλει και κάποιος άλλος καφέ και να πάρει την μεγάλη απόφαση να πάει να φέρει απ’ έξω. Κατεβαίνεις και πάλι στο γραφείο και τα πάντα γύρω σου είναι ακριβώς όπως τα άφησες. Κάθεσαι λοιπόν στην καρέκλα σου, ανοίγεις τον υπολογιστή και αρχίζεις να κοιτάς όλα αυτά με τα οποία έχεις να ασχοληθείς σήμερα. Με λίγα λόγια. Βλέπεις την αρχική οθόνη του υπολογιστή σου. Η μέρα είναι ψιλονεκρή, ό,τι εκκρεμότητες είχες (για κακή σου τύχη) τις έχεις τελειώσει από την προηγούμενη μέρα και το ερώτημα που πλανάται στην ατμόσφαιρα της αίθουσας είναι: «πώς θα περάσει η βάρδια σήμερα». Ωστόσο, είσαι φιλότιμο παλικάρι (όπως άλλωστε και οι υπόλοιποι) και στρώνεσαι στη δουλειά. Ψάχνεις στο ίντερνετ, αναμοχλεύεις λίγο παλαιότερα θέματα, το συζητάς και λίγο και λες άντε περνάει η ώρα. Και κοιτάς το ρολόι. Και έχει περάσει μόλις μισή ώρα. Το λες στον συνάδελφο που κάθεται δίπλα σου, γουρλώνει τα μάτια (φοβάσαι τα χειρότερα), πίνει μία γουλιά από την σοκολάτα του και σου λέει απλά: «είχα την αίσθηση ότι ήταν πιο αργά». Πάλι καλά ψύχραιμα το πήρε ο άνθρωπος.

Η ώρα περνάει (λέμε τώρα) και τα πράγματα δεν δείχνουν να καλυτερεύουν. Άλλος βγάζει φωτογραφίες τον εαυτό του, άλλος κοιτάει στο ίντερνετ, άλλος σκέφτεται τι να κάνει και η διαπίστωση μένει η ίδια. Τι ακριβώς θα κάνουμε; Και εσύ στην ίδια κατάσταση είσαι (και δεν έχεις πιει και καφέ) και αυτός ο άτιμος ο πονοκέφαλος δεν λέει να περάσει. Παρόλα ταύτα βλέπεις ότι κάνεις λίγη δουλίτσα και γενικότερα οι φάτσες δίπλα σου ασχολούνται με κάτι που έχει να κάνει με τη δουλειά. Σκέφτεσαι μια χαρά ήταν απλά το σοκ της αρχής και πάει πέρασε. Μέχρι που λες να ρίξεις και μία ματιά στο facebook. Και ναι τότε παθαίνεις κατάθλιψη. Βλέπεις φωτογραφίες από καφετέριες με τους φίλους σου να κάθονται και να περνάνε καλά. Και όχι τίποτε άλλο έχει έξω και τρομερή μέρα (πρώτες μέρες της Άνοιξης γαρ), με τον ήλιο να δείχνει πιο λαμπερός από ποτέ (καλά υπερβάλουμε και λίγο, αλλά στο μυαλό σου έτσι φαίνεται).

Η ώρα περνάει και λαμβάνεις ένα μήνυμα από εκείνη την κοπέλα που τόσο καιρό προσπαθείς να βγεις μαζί της και σου λέει να πάτε για ένα καφεδάκι. Της απαντάς ότι δουλεύεις. Σου λέει: «ok. Τα λέμε άλλη μέρα». Βαράς το κεφάλι σου στο γραφείο. Σήμερα βρήκε μετά από ένα μήνα που μιλάτε. Ε ναι, σήμερα βρήκε.

Προσπαθείς να παρηγορήσεις τον εαυτό σου και πάλι καλά λίγο με την κουβέντα, λίγο με την δουλειά φτάνεις στο φινάλε αυτής της δύσκολης μέρας. Αφήνεις το κτίριο πίσω σου και μετά από ένα λογικό χρονικό διάστημα φτάνεις στο σπίτι σου. Για έναν περίεργο λόγο έχεις όρεξη για έξω. Παίρνεις τηλέφωνο τους κολλητούς σου. Τους λες να βγείτε. Σου απαντούν: «ρε φίλε ήμασταν όλη την ημέρα έξω και αύριο δουλεύουμε». Κλείνεις το τηλέφωνο. Βάζεις μία ταινία στον υπολογιστή σου. Σε παίρνει ο ύπνος στο δεκάλεπτο. Ξυπνάς πάλι από το καταραμένο το ξυπνητήρι. Πάλι καλά δεν είναι σήμερα αργία (σκέφτεσαι). Έχεις, όμως, ρεπό. Και οι άλλοι δουλεύουν. Bad timing…