Η ΑΕΚ έφτιαξε τη σεζόν της και ο ΠΑΟ πάει να τη σώσει μέσω Ευρώπης

Για τους πιο μεγάλους σε ηλικία, η συγκυρία να συνεχίζουν ΑΕΚ και ΠΑΟ ή ΠΑΟ και ΑΕΚ στην Ευρώπη, αν προτιμάτε, με βάση την ιεραρχία των διοργανώσεων που αγωνίζονται, δεν είναι και τόσο άγνωστη σαν βίωμα. Για τους νεότερους σε ηλικία, που δεν έχουν προλάβει ανάλογες καταστάσεις, ίσως μοιάζει κάτι πρωτόγνωρο. Πέρα από κάθε αμφιβολία, είναι μια θετική συγκυρία για φέτος, το ότι στα ματς του Μαρτίου, θα έχουμε δύο ακόμα εκπροσώπους μας. Προσωπικά πιστεύω πως με λίγο καλύτερη αντιμετώπιση σε κάποια θέματα που άπτονται της μεταγραφικής περιόδου του Ιανουαρίου, θα μπορούσαμε να έχουμε ως ελληνικό ποδόσφαιρο, μια ομάδα να συνεχίζει ακόμα. Χωρίς το συγκεκριμένο άρθρο, να επιχειρεί συγκρίσεις και να βάζει το ίδιο καζάνι διοργανώσεις, που δεν έχουν έτσι κι αλλιώς τον ίδιο βαθμό δυσκολίας.

Η ΑΕΚ ήταν αυτή που το καλοκαίρι είχε την δυσκολότερη αποστολή. Είχε ένα πολύ μεγάλο «πρέπει» ώστε να καταφέρει να περάσει στη League Phase του Conference. Ήταν εκείνη που δεν είχε 2η ευκαιρία, ήταν εκείνη που όφειλε να μαζέψει τα κομμάτια της, από το φινάλε της περσινής εφιαλτικής σεζόν και ο Νίκολιτς, ήταν εκείνος που ένιωσε από νωρίς την πίεση, χωρίς να έχει περιθώριο λάθους. Αν πρέπει στη μέχρι τώρα, ευρωπαϊκή φετινή περιπέτεια της ΑΕΚ, να κρατήσω δύο γεγονότα, το ένα είναι εκείνη η μοναδική ομιλία του Σέρβου προπονητή, πριν από το ματς με την Άντερλεχτ, αλλά και το επικό φινάλε με την Ουνιβερσιατέα Κραϊοβα. Μπορεί να αρκούσε ακόμα και η ισοπαλία για την 8άδα στο φινάλε, χωρίς να σημαίνει ότι οι παίκτες εκείνη τη στιγμή το γνώριζαν ή μπορούσαν να το αντιληφθούν μέσα στον χαμό από την ισοφάριση του Κουτέσα, αλλά η εμπειρία του Βίντα που πήρε το πέναλτι και η ψυχραιμία του Γιόβιτς στην εκτέλεση του πέναλτι έδωσαν στην ΑΕΚ πέρα από τη δυναμική, ένα μεγάλο πλεονέκτημα στην ΑΕΚ. Ανεξάρτητα με το αν θα περάσει το εμπόδιο της Τσέλιε, η ΑΕΚ μετά από πολύ καιρό που καταποντίστηκε στην Ευρώπη, με δύο σεζόν να τίθεται από το καλοκαίρι του 21 και μετά, εκτός από νωρίς στα προκριματικά και μία σεζόν να μην βγαίνει καν σε ευρωπαϊκή διοργάνωση, ανέκτησε βαθμούς, χρήματα και ευρωπαϊκή υπόσταση ξανά.

Όμως δικαίωσε και μια προσωπική θεώρηση που ασπάζονται φυσικά πολλοί άλλοι άνθρωποι. Η ΑΕΚ έφτιαξε τη χρονιά της μέσα από τα ευρωπαϊκά παιχνίδια, μαζί με κρίσιμα του ελληνικού πρωταθλήματος, που όφειλε να πάρει για να είναι μέσα στο κόλπο της κορυφής, γιατί μια καινούρια ομάδα., αυτό που χρειάζεται είναι παιχνίδια στα πόδια της. Δεν ξέρω τι θα κάνει με την Τσέλιε, δεν μπορεί κανείς να γνωρίζει αν θα είναι ευκολότερο που θα παίξει με την τωρινή εκδοχή της και όχι με αυτή που συνάντησε τον Οκτώβριο στη Σλοβενία. Όμως η εκδοχή της ΑΕΚ που έχουμε μπροστά μας τώρα, με την ωρίμανση και το πόσο περισσότερο είναι πλέον ομάδα του Νίκολιτς, προσαρμοσμένη στα θέλω του προπονητή της, είναι δεδομένο. Άρα είναι και πολύ περισσότερες οι πιθανότητες η έκβαση του πρώτου ματς, να έχει την κατάληξη που όλοι θα θέλουν. Άλλωστε είναι τελείως διαφορετικό ένα ζευγάρι που θα κριθεί σε δύο σκέλη, από ένα ματς που γίνεται την πρώτη αγωνιστική σε μια League Phase. H AEK του Οκτωβρίου, δεν θα μπορούσε να έχει την ετοιμότητα να επιβάλλει το δικό της τέμπο σε μια ομάδα, με τη δομή και την πείρα της Τσέλιε, με βάση τις παρουσίες της τα τελευταία χρόνια. Τώρα είναι αλλιώς…

Από την αρχή της σεζόν, ακόμα και στο ματς από τη Ρέιντζερς που έχασε, ο ΠΑΟ, παρά το γεγονός πως άλλαξε τρεις προπονητές, έδειξε να το έχει πολύ περισσότερο με την Ευρώπη. Οι λόγοι στο δικό μου μυαλό, είναι εύκολα ερμηνεύσιμοι, μέσα στην παράνοια που επικρατούσε στον πράσινο οργανισμό και περισσότερο στον κόσμο, όχι άδικα φυσικά. Μπορεί με τους Σκωτσέζους, ειδικά στο πρώτο ματς, η τύχη να γύρισε την πλάτη στους πράσινους, όμως στη συνέχεια έβγαλε χαρακτήρα και πέταξε εκτός συνέχειας και την Σαχτάρ και την Σαμσουνσπόρ που αποδεικνύουν μέσα από την πορεία τους στο Conference ότι δεν είναι τυχαίες ομάδες.

Επίσης κάτι που δεν έχει επισημανθεί όσο θα έπρεπε και δείχνει κάτι για το ποια είναι η προσέγγιση του Παναθηναϊκού στα ματς της League Phase φέτος. Το γεγονός πως στα επτά από τα οκτώ παιχνίδια προηγήθηκε, δείχνει κάτι. Σε κανένα ματς ο ΠΑΟ δεν ήταν χαμένος από χέρι. Όπως βέβαια, μπορεί να το δει κανείς και από την ανάποδη, ότι ενώ προηγήθηκε σε έξι από τα οκτώ ματς, πήρε νίκη μόνο στα τρία. Αυτό πιθανότατα αποτέλεσε ένα αποτέλεσμα συνδυασμού γεγονότων, όπως ότι ταλαιπωρήθηκε πολύ από απουσίες που θα του έδιναν λύση στη διαχείριση των αγώνων ή πως δεν σκόραρε με ευκολία, γεγονός που θα του εξαργύρωνε σε μεγαλύτερο βαθμό το άνοιγμα των σκορ που έκανε στη φετινή διοργάνωση. Αποδεικνύει και κάτι άλλο: Πως η όρεξη, η προσπάθεια και ίσως η απαλλαγή από το στρες της στραβής εκκίνησης στο πρωτάθλημα, ήταν εκεί.

Ο Παναθηναϊκός πάει να γυρίσει εντελώς το χαρτί μέσω της Ευρώπης, σε μια χρονιά, που ακόμα στο πρωτάθλημα δεν γνωρίζει, αν θα είναι ανάμεσα σε εκείνους που θα διεκδικήσουν τις θέσεις 1-4. Όμως η διάθεση, το κέφι, η θέληση και η όρεξη είναι εκεί. Στα διπλά ματς της Ευρώπης, όταν αρχίσεις και προχωράς, δεν έχει καμία σημασία, τι κάνεις στο εθνικό σου πρωτάθλημα, κάτι που έχει και πολλά ξένα παραδείγματα, αλλά και εσχάτως και ένα τρανταχτό ελληνικό. Γιατί τα ματς της βαθμοθηρίας, μπορεί σε συγκεκριμένες σεζόν, να αποτελέσουν μια εντελώς διαφορετική περίπτωση με τα νοκ-άουτ. Ο ΠΑΟ με μια ακόμα πρόκριση σε αυτό το φετινό Europa League, χωρίς να είναι λίγα, αυτά που έχει πετύχει ως τώρα, θα έχει βγει απίστευτα κερδισμένος για μια ομάδα που τώρα θέλει να δημιουργήσει, μέσα από μια εφιαλτική, εντός συνόρων σεζόν.

Η Μπέτις αποτελεί ένα υψηλό εμπόδιο σε κάθε περίπτωση. Όμως εκεί που ανοίγει η όρεξη είναι στο μετά και ο ΠΑΟ, με την εικόνα που δείχνει στα ευρωπαϊκά παιχνίδια, δείχνει πως είναι μια ομάδα που σε κάθε παιχνίδι, πουλάει ακριβά το τομάρι της. Κι αυτό είναι πολύ επικίνδυνο για κάθε φαβορί...