Το άρθρο δεν θα αναλωθεί σε ποδοσφαιρικές αναλύσεις. Για όσους έχουν ζήσει την ΑΕΚ να χάνει στόχους και τίτλους με κάθε πιθανό και απίθανο τρόπο -με πρωταθλήματα που της κλάπηκαν, με δικές της αυτοκτονίες όπως το 2005 με τον Ιωνικό, το 2008 με την υπόθεση Βάλνερ, αλλά και με τον εφιάλτη του 2024- τα σημάδια δεν άφηναν απλώς περιθώρια ανησυχίας. Δημιουργούσαν ένα βαθύ, σχεδόν υπαρξιακό άγχος. Αυτό μεγάλωσε ακόμη περισσότερο όχι από κάτι που συνέβη στο ποδοσφαιρικό τμήμα, αλλά από την ευρύτερη ψυχολογία του συλλόγου, όπως ο τρόπος που χάθηκε ο τελικός του BCL το Σάββατο.
Το κακό όνειρο άρχισε να ξυπνά όταν ο Ροντινέι σκόραρε και, λίγα δευτερόλεπτα αργότερα, ο Παναθηναϊκός άνοιξε το σκορ εις βάρος της. Εκεί υπήρχαν όλα τα συστατικά για μια ακόμη βραδιά θρίλερ με αρνητική κατάληξη. Όμως η ΑΕΚ, όπως της εμφύσησε ο Μάρκο Νίκολιτς, πάλεψε, πίστεψε και δεν παράτησε τίποτα. Έκλεισε τη σεζόν με το μότο που τη συνόδευσε σε αυτό το αδιανόητο αήττητο σερί από τις 26/10/25. Αδιανόητο.
Η ΑΕΚ τινάζει από πάνω της τη σκόνη, όχι επειδή είχε καιρό να κατακτήσει τίτλο, αλλά επειδή η σκιά της απώλειας του 2024 και η περσινή κατάρρευση στα playoffs την έφεραν στην εκκίνηση της σεζόν σε μια θέση που κανείς δεν θα ήθελε: Nα πρέπει πρώτα να μαζέψει τα κομμάτια της. Παράλληλα, να ξεκινήσει ένα ταξίδι ευρωπαϊκής επαναφοράς μέσα από τρεις δύσκολους προκριματικούς γύρους, χωρίς «κανονάκι» για άλλη διοργάνωση.
Η ΑΕΚ δεν χρειάστηκε κανονάκι. Ούτε για τις τρεις προκρίσεις της, ούτε ζήτησε διακοπές μέσα στη χρονιά. Έφερε τον Κουτέσα αμέσως μετά το τέλος του προηγούμενου πρωταθλήματος. Τον «Κολοσσό» Ρέλβας για να δέσει την άμυνα. Τον Πενράις, που μπορεί να μην εντυπωσίασε, αλλά πρόσφερε ανάσες. Και μετά ήρθε το κομβικό κομμάτι: O παρτενέρ του Ορμπελίν Πινέδα, το άλλο του μισό. Ο Ραζβάν Μαρίν, που ήρθε ως έξτρα λύση και εξελίχθηκε σε έναν από τους πιο επιδραστικούς παίκτες της πορείας προς τον τίτλο.
Ακολούθησε ο Γιόβιτς, που άργησε να πάρει μπρος, αλλά όσο περνούσε ο καιρός έκανε τη διαφορά. Με δική του ασίστ μπήκε η σφραγίδα για το 14ο πρωτάθλημα. Και αν δεν βγήκε η μεταγραφή του Γκρούγιτς, ήρθε ο Ζοάο Μάριο. Δεν απέδωσε όσα περίμεναν πολλοί, αλλά κράτησε τον τελευταίο λόγο για να βάλει και αυτός την υπογραφή του στον τίτλο.
Η τεράστια πίεση και τα συνεχόμενα παιχνίδια δεν λύγισαν την ΑΕΚ. Την έκαναν πιο δυνατή, πιο σκληρή, πιο έτοιμη. Μια διαδρομή 196 ημερών αήττητη σε ένα απαιτητικό πρωτάθλημα, γεμάτο παγίδες, που στο τέλος την βρήκε ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΡΙΑ με τρόπο που άξιζε να ζήσει ο κόσμος της. Αυτή τη φορά, σημασία έχει η συνέχεια: Να φτάσει σε ακόμη μεγαλύτερα ευρωπαϊκά επιτεύγματα και να συνθέσει ένα ακόμη πιο ισχυρό ρόστερ.
Ο Μάριος Ηλιόπουλος, στη δεύτερη σεζόν του, άφησε τα κλειδιά εκεί που έπρεπε: Στον Ριμπάλτα και στον Νίκολιτς. Και αυτοί έκαναν τη δουλειά.
Ακολουθήστε τον bwinΣΠΟΡ FM 94.6 στο Google News για να μαθαίνετε πρώτοι τα τελευταία νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.
