Restart ή φιάσκο; Η Ιταλία ψάχνει σωτηρία μέσα από 16 μέρες πολιτικοποδοσφαιρικού χάους!

Για περισσότερο από δύο εβδομάδες, το ιταλικό ποδόσφαιρο έμοιαζε να βρίσκεται σε μια κατάσταση που δύσκολα περιγράφεται με μία λέξη. Κάποιοι μίλησαν για «κρίση», άλλοι για «αναστάτωση», άλλοι για «πανικό». Η αλήθεια είναι πως η Ιταλία πέρασε 16 μέρες που θύμιζαν περισσότερο πολιτικό θρίλερ παρά διαδικασία αναζήτησης προπονητή για μία από τις πιο ιστορικές εθνικές ομάδες στον κόσμο.

Η χώρα που έχει χτίσει την ποδοσφαιρική της ταυτότητα πάνω στην οργάνωση, την τακτική και την πειθαρχία, βρέθηκε ξαφνικά να λειτουργεί σαν να μην υπάρχει κανένας σχεδιασμός. Η αναζήτηση προπονητή εξελίχθηκε σε μια σειρά από αποτυχημένες προσεγγίσεις, παρεξηγήσεις, εσωτερικές συγκρούσεις και τελικά παραιτήσεις. Και όταν η ομοσπονδία ανακοίνωσε τον Ρομπέρτο Μαντσίνι ως νέο ομοσπονδιακό τεχνικό, το ερώτημα δεν ήταν πια «ποιος θα αναλάβει», αλλά «πώς έφτασε η Ιταλία σε αυτό το σημείο».

Ένα καλοκαίρι που υποτίθεται θα έφερνε την αναγέννηση

Η Ιταλία μπήκε στο καλοκαίρι με την αίσθηση ότι ήρθε η ώρα για restart. Η τρίτη συνεχόμενη αποτυχία πρόκρισης σε Παγκόσμιο Κύπελλο δεν ήταν απλώς ένα κακό αποτέλεσμα· ήταν μια εθνική απογοήτευση που άνοιξε ξανά πληγές που δεν είχαν κλείσει από το 2018. Η ήττα από τη Βοσνία στα μπαράζ του Μαρτίου έφερε την παραίτηση του Τζενάρο Γκατούζο και άνοιξε τον δρόμο για μια συζήτηση που η χώρα απέφευγε εδώ και χρόνια: Το ιταλικό ποδόσφαιρο έχει βαθύ, συστημικό πρόβλημα.

Ο Γκαμπριέλε Γκραβίνα παραιτήθηκε από την προεδρία της FIGC, ο Τζιανλουίτζι Μπουφόν αποχώρησε από τον ρόλο του αρχηγού αποστολής και ο Τζοβάνι Μαλάγκο ανέλαβε την ομοσπονδία με υποσχέσεις για μια «νέα εποχή». Ο Μαλάγκο μίλησε για αλλαγή νοοτροπίας, για επενδύσεις, για ένα ποδόσφαιρο που θα κοιτάξει μπροστά και όχι πίσω.

Και όμως, η πρώτη του μεγάλη απόφαση ήταν μια επιστροφή στο παρελθόν: Ο Πάολο Μαλντίνι, θρύλος της Μίλαν και της εθνικής ομάδας, ανέλαβε τεχνικός διευθυντής με αρμοδιότητα από τις ακαδημίες μέχρι την πρώτη ομάδα. Η επιλογή είχε συμβολισμό, είχε κύρος, είχε ιστορία. Αλλά δεν είχε σταθερό έδαφος.

Η αναζήτηση προπονητή που έγινε… κωμωδία

Ο Μαλντίνι και ο Λεονάρντο είχαν εντολή να βρουν τον άνθρωπο που θα χτίσει την Ιταλία μέχρι το Μουντιάλ του 2030. Η λίστα τους ήταν φιλόδοξη -ίσως υπερβολικά.

Πεπ Γκουαρδιόλα
Η πρώτη κίνηση ήταν η πιο εντυπωσιακή. Ο Πεπ Γκουαρδιόλα δέχθηκε πρόταση με υψηλό μισθό και πλήρη ελευθερία να διαμορφώσει το ποδοσφαιρικό μοντέλο της χώρας. Ο Καταλανός το σκέφτηκε, αλλά τελικά αρνήθηκε. Ήθελε διάλειμμα από το ποδόσφαιρο.

Κάρλο Αντσελότι
Ο Αντσελότι, παρά την αποτυχία της Βραζιλίας στο Παγκόσμιο Κύπελλο, παραμένει στο πόστο του. Η απάντησή του στην Ιταλία ήταν άμεση: Δεν ενδιαφέρεται.

Αντρέα Πίρλο
Ο Πίρλο ήταν η επιλογή που ήθελαν οι Μαλντίνι-Λεονάρντο. Όμως η FIGC τον απέρριψε λόγω της εμπλοκής του σε διαφημιστική καμπάνια ρωσικής εταιρείας στοιχημάτων. Η δημόσια κατακραυγή ήταν μεγάλη. Ο Πίρλο μίλησε για «πικρία».

Αυτό ήταν το σημείο που η σχέση των δύο ανδρών με τον Μαλάγκο έσπασε. Και οι δύο παραιτήθηκαν. Η ομοσπονδία βρέθηκε ξανά στο κενό.

Η επιστροφή του Ρομπέρτο Μαντσίνι

Μετά το χάος, η FIGC στράφηκε στη λύση που γνώριζε: Ρομπέρτο Μαντσίνι. Ο άνθρωπος που έφερε το Euro 2020, αλλά και ο άνθρωπος που άφησε την Ιταλία για τη Σαουδική Αραβία.

Η επιλογή του δεν μοιάζει με «νέα εποχή». Μοιάζει με ανακύκλωση. Μαζί του, ο 74χρονος Κλαούντιο Ρανιέρι αναλαμβάνει τεχνικός διευθυντής. Δύο ονόματα με ιστορία, αλλά όχι απαραίτητα με προοπτική για το μέλλον.

Το πρόβλημα της Ιταλίας δεν είναι ο προπονητής

Η Ιταλία δεν έχει απλώς χάσει τον δρόμο της. Έχει χάσει τη βάση της. Η FIGC δημοσίευσε φέτος μια έκθεση που μοιάζει με καμπανάκι:

- Η Serie A έχει τον μεγαλύτερο μέσο όρο ηλικίας στην Ευρώπη.

- Μόνο 32,1% των παικτών είναι Ιταλοί.

- Η Serie A είναι 49η από 50 παγκοσμίως σε λεπτά συμμετοχής παικτών U21.

- Η τεχνική κατάρτιση (ντρίμπλα, ταχύτητα πάσας, σπριντ, πίεση) βρίσκεται σε χαμηλά επίπεδα.

- Οι επενδύσεις στις ακαδημίες είναι ελάχιστες.

Η χώρα που κάποτε παρήγαγε Μπαρέζι, Μαλντίνι, Νέστα, Τότι, Ντελ Πιέρο, Βιέρι, Μπουφόν, σήμερα δυσκολεύεται να βρει παίκτες έτοιμους για το υψηλό επίπεδο.

Πολιτική εμπλοκή και προτάσεις για αλλαγή

Η FIGC προτείνει αλλαγές στη νομοθεσία: Ένα ποσοστό από τα έσοδα των στοιχηματικών εταιρειών να πηγαίνει απευθείας στην ανάπτυξη του ποδοσφαίρου.

Αλλά η Ιταλία είναι μια χώρα όπου η πολιτική και το ποδόσφαιρο μπλέκονται σε κάθε επίπεδο. Και η υλοποίηση τέτοιων προτάσεων δεν είναι ποτέ εύκολη.

Μπορεί η Ιταλία να ξαναγεννηθεί;

Η πρόσληψη Μαντσίνι δεν μοιάζει με «reset». Μοιάζει με προσωρινή λύση για να κλείσει μια πληγή που άνοιξε από λάθος χειρισμούς.

Η πραγματική μάχη δεν είναι στο ποιος θα κάθεται στον πάγκο. Είναι στο ποιος θα κάθεται στα γραφεία, ποιος θα επενδύσει στις ακαδημίες, ποιος θα αλλάξει τη νοοτροπία.

Η Ιταλία έχει μπροστά της μια δεκαετία που θα καθορίσει το μέλλον της. Αν συνεχίσει έτσι, θα παραμείνει μια χώρα που ζει με τις αναμνήσεις του 2006 και του Euro 2020. Αν αλλάξει, μπορεί να ξαναγίνει η Ιταλία που φοβόταν όλος ο κόσμος.