Η ανεξήγητη πρεμούρα ενός Παναθηναϊκού… under pressure

Αν υπάρχει ένα τραγούδι που να περιγράφει την εικόνα του Παναθηναϊκού στο δεύτερο ημίχρονο απέναντι στην Αρμάνι Μιλάνο, αυτό είναι το θρυλικό «Under Pressure» των Queen και του Ντέιβιντ Μπόουι. Η γλώσσα του σώματος των παικτών πρόδιδε ένα τεράστιο διακύβευμα, σαν να κρινόταν κάτι πολύ περισσότερο από ένα απλό ματς κανονικής περιόδου.

Από τη στιγμή που οι Ιταλοί άρχισαν να μειώνουν και να γίνονται απειλητικοί, το «τριφύλλι» έπαιξε με μια ανεξήγητη πρεμούρα. Χωρίς καθαρό μυαλό, υπό διαρκή πίεση, έμοιαζε περισσότερο με ομάδα σε «do or die» παιχνίδι παρά με σύνολο που βρίσκεται απλώς στην αρχή του δεύτερου γύρου.

Είναι χαρακτηριστικό ότι ακόμη και ο… άρχοντας του στωικισμού και συνήθως «άνιωθος» Τζέριαν Γκραντ, παρασύρθηκε στη γενικότερη νευρικότητα, με αποτέλεσμα να κάνει δύο επιθετικά φάουλ (το ένα αμφισβητούμενο) σε κρίσιμο σημείο και γενικότερα πολύ κακές επιλογές στην τελική ευθεία του αγώνα. Όταν μέχρι και το απόλυτο υπόδειγμα της ψυχραιμίας λυγίζει, τότε το πρόβλημα δεν είναι αγωνιστικό, αλλά καθαρά πνευματικό.

Η αλήθεια είναι ότι για περίπου 18 λεπτά τίποτα δεν πρόδιδε αυτή την εξέλιξη. Στο πρώτο ημίχρονο, ο Παναθηναϊκός έδειξε μεγάλη διάθεση να αμυνθεί, υποχρέωσε σε λάθη και αρκετά άστοχα σουτ τους φιλοξενούμενους, και στην επίθεση πήρε πολλά πράγματα από τον Ρισόν Χολμς, που έδειξε ότι αν τροφοδοτηθεί σωστά μπορεί να αποτελέσει σημείο αναφοράς στη ρακέτα. Όπως και να 'χει, δεν είναι παίκτης για να μένει στα 0 λεπτά συμμετοχής, όπως στο ντέρμπι της περασμένης εβδομάδας.

Παράλληλα, ο Χουάντσο Ερνανγκόμεθ έκανε εκπληκτικό πρώτο ημίχρονο, βγάζοντας από πάνω του την «γκίνια» των προηγούμενων αγωνιστικών. Ο τρόπος με τον οποίο πανηγύρισε έξαλλα το πρώτο του τρίποντο, είναι ακόμη μία ένδειξη της πίεσης που υπάρχει στην ομάδα, αφού ο Ισπανός σπανίως είναι τόσο εκφραστικός. Μην ξεχνάμε, ότι πριν λίγες ημέρες, ο Εργκίν Αταμάν τον είχε βγάλει στη... σέντρα, μαζί με τον Ντίνο Μήτογλου.



Ο μοναδικός αρνητικός «οιωνός» του πρώτου μέρους ήταν ότι παρόλο που ο Παναθηναϊκός τα είχε πάει καλά στις περισσότερες πτυχές του παιχνιδιού, η διαφορά (43-38) ήταν πολύ μικρή και εύκολα αναστρέψιμη. Τόσο εύκολα, που το σκορ ήταν ήδη 43-45 υπέρ της Αρμάνι, λιγότερο από 2 λεπτά μετά την έναρξη του δευτέρου μέρους. Ένα καλό 20λεπτο είχε πάει «στράφι», καθώς οι Ιταλοί κατάφεραν να αντέξουν ακόμη και στο κακό τους διάστημα. Από εκείνο το σημείο και μετά, οι «πράσινοι» μπήκαν σε panic mode το οποίο κράτησε ως το τέλος του αγώνα.

Τα νούμερα μιλούν για την ανεξήγητη πνευματική σύγχυση, η οποία δεν είναι ένα στοιχείο που χαρακτηρίζει το «τριφύλλι» επί Αταμάν. Ο Παναθηναϊκός, που είναι από τις κορυφαίες ομάδες της Euroleague στην αναλογία ασίστ/λαθών, είχε 20 τελικές πάσες για 17 λάθη κόντρα στην Αρμάνι και επέτρεψε 23 πόντους αιφνιδιασμού στην ιταλική ομάδα. Εκτός αυτών, το γεγονός πως οι «πράσινοι» σκόραραν μόλις 26 καλάθια εντός πεδιάς με 20 ασίστ, αναδεικνύει ότι τους έλειψε πάρα πολύ το αποτελεσματικό isolation παιχνίδι, στο οποίο στηρίζονται σε μεγάλο βαθμό τα σύνολα του Τούρκου τεχνικού. Ειδικά ο Κέντρικ Ναν, μετά το ασύλληπτο παιχνίδι του κόντρα στον Ολυμπιακό, έμεινε μακριά από τον καλό του εαυτό, όπως και ο Τζέντι Όσμαν.



Όλα τα παραπάνω έχουν πιθανότατα άμεση συσχέτιση με την ήττα στο ντέρμπι «αιωνίων», αλλά κυρίως με τη διαχείριση αυτού του αποτελέσματος. Η πρακτική του Εργκίν Αταμάν να ρίξει όλη την ευθύνη στους παίκτες του, χωρίς να αναλάβει το δικό του μερίδιο, δεν φαίνεται να επέδρασε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο στην ήδη πληγωμένη ψυχοσύνθεση ενός συνόλου που μόλις είχε ηττηθεί εντός έδρας από τον μεγάλο αντίπαλο. Κατά κάποιο τρόπο, και ο ίδιος ο Τούρκος τεχνικός παραδέχθηκε το λάθος του, αφού έσπευσε να πάρει πάνω του την ευθύνη μετά την ήττα από την Αρμάνι.

Στο ίδιο πλαίσιο, η ομιλία του Δημήτρη Γιαννακόπουλου, που «έτριξε τα δόντια» των παικτών του Παναθηναϊκού και εξέθεσε μερικούς εξ αυτών, έστω και όχι ονομαστικά, μάλλον επιδείνωσε την ήδη υπάρχουσα πίεση και πνευματική ευθραυστότητα της ομάδας, ενώ οι δηλώσεις για μεγάλες μεταγραφές σίγουρα δεν είναι ο καλύτερος οδηγός, αφού πολλές φορές μπορεί να δημιουργήσουν στους παίκτες την αίσθηση πως η θέση τους είναι επισφαλής και να κλονίσουν το καθαρό μυαλό τους. Σε μία ομάδα που λειτουργεί υπό καθεστώς πίεσης, τέτοιες πρακτικές σπανίως λειτουργούν συσπειρωτικά.

Το καλό νέο για τον Παναθηναϊκό είναι ότι δεν χρειάζεται να περιμένει για να δώσει απαντήσεις. Την Πέμπτη, απέναντι στη Βίρτους, έχει μπροστά του μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να βγάλει αντίδραση και να θυμίσει ποια ομάδα (μπορεί να) είναι. Ακόμη και μετά από δύο διαδοχικές ήττες, καμία καταστροφή δεν έχει έρθει, ούτε αγωνιστικά, ούτε βαθμολογικά. Αυτό που χρειάζεται, όμως, δεν είναι μεταγραφές-βόμβες, αλλά οι ίδιοι οι παίκτες -με τη βοήθεια του Αταμάν, της διοίκησης και φυσικά του κόσμου- να ηρεμήσουν, να καθαρίσουν το μυαλό τους και να παίξουν το μπάσκετ που τους έφερε ως εδώ και αποδεδειγμένα μπορούν να παίξουν. Σε αυτή τη φάση, απαιτείται συσπείρωση και καθαρό μυαλό, αφού στη σύγχρονη Ευρωλίγκα τα δεδομένα αλλάζουν από τη μία στιγμή στην άλλη.