Πράσινη επανάσταση για τη μεγαλύτερη νίκη των τελευταίων δύο σεζόν

Αν κάποιος κοιτούσε μόνο τα στοιχεία πριν από τον τέταρτο τελικό, δύσκολα θα έβρισκε λόγο να πιστέψει ότι ο Παναθηναϊκός θα έφευγε νικητής. Χωρίς τριάρι, χωρίς τον Κώστα Σλούκα, με όλη την πίεση πάνω του και απέναντι σε έναν Ολυμπιακό που όχι μόνο δεν είχε απουσίες, αλλά ενισχύθηκε και με τον Τάιλερ Ντόρσεϊ σε σχέση με τα προηγούμενα ματς. Σίγουρα, ο «επτάστερος» στο γήπεδό του είναι πάντα μία υπολογίσιμη δύναμη. Αλλά η αίσθηση ήταν πως τα κουκιά δεν έβγαιναν, τουλάχιστον χωρίς υπερβάσεις.

Τελικά, ο Παναθηναϊκός όχι μόνο νίκησε, αλλά πέτυχε κάτι μοναδικό. Είναι δύσκολο ούτως ή άλλως να κερδίσεις τον πρωταθλητή Ευρώπης με τόσο σημαντική έλλειψη λύσεων, όμως μοιάζει πραγματικά αδιανόητο ότι το «τριφύλλι» επικράτησε σε ένα ματς που έφτασε μέχρι τα 50 λεπτά. Σαν ένας αθλητής των 100 μέτρων να κερδίσει έναν... μαραθωνοδρόμο, ένα πράγμα.

Και όλα αυτά, χωρίς να αναφερθεί καν η μεγαλύτερη αντιξοότητα που αντιμετώπισαν οι γηπεδούχοι, που έζησαν το απόλυτο «Kendrick Nunn Experience». Έναν αδιανόητο σκόρερ να κάνει ό,τι θέλει μέσα στο γήπεδο, αλλά ταυτόχρονα να πληρώνει την απροσεξία του στη διαχείριση των φάουλ και να βρίσκεται εκτός αγωνιστικού χώρου στα κρίσιμα σημεία. Σίγουρα, η 5η παράβαση που του χρεώθηκε ήταν τουλάχιστον υπερβολική σαν σφύριγμα, αυτό όμως δεν αναιρεί ότι είχε φτάσει να παίζει με τη «φωτιά» από πολύ νωρίς με κάποια εντελώς αχρείαστα μαρκαρίσματα νωρίτερα.



Όπως ειπώθηκε νωρίτερα, χρειάζονταν υπερβάσεις, και αυτές έγιναν και με το παραπάνω. Μάλιστα, οι παίκτες που βγήκαν μπροστά ήταν αυτοί που μάλλον είχαν αδικηθεί από τον Εργκίν Αταμάν στην πορεία της σεζόν. Ο Βασίλης Τολιόπουλος έπαιξε ασταμάτητα μετά την αποβολή του Ναν, έδειξε την ηγετική «στόφα» που τον διακρίνει και δεν φοβήθηκε να πάρει τον Παναθηναϊκό πάνω του στις κρίσιμες στιγμές. Ο Τι Τζέι Σορτς ήταν ο κορυφαίος της δεύτερης παράτασης και οι δικοί του πόντοι έδωσαν ουσιαστικά την τελική ώθηση στους «πράσινους». Ο Ντίνος Μήτογλου συνέχισε την αγωνιστική του... επανάσταση, ήταν ο καλύτερος παίκτης του πρώτου ημιχρόνου και έδωσε τεράστιες «μάχες» σε αμφότερες τις πλευρές του γηπέδου. Και ο ξεχασμένος Παναγιώτης Καλαϊτζάκης έγινε «βδέλλα» πάνω στον Εβάν Φουρνιέ στο πρώτο μέρος και έδωσε ανάσες σε συμπαίκτες του που αποδείχθηκαν καθοριστικές.

Αυτή η συλλογική κατάθεση ψυχής, με την αρωγή φυσικά του κόσμου που δεν σταμάτησε να φωνάζει ούτε δευτερόλεπτο, ο Παναθηναϊκός κατάφερε να διαμορφώσει μία στατιστική εικόνα που μοιάζει με... τυπογραφικό λάθος. Οι «πράσινοι» υστερούσαν σε μέγεθος λόγω των απουσιών στους φόργουορντ, όμως για πρώτη φορά στη σειρά κατάφεραν να κερδίσουν κατά κράτος τη μάχη των ριμπάουντ (49-38). Ταυτόχρονα, χωρίς τον καλύτερο δημιουργό τους (Σλούκας), κατόρθωσαν να μοιράσουν ίδιες ασίστ με τον Ολυμπιακό (16). Και σε ένα ματς που διήρκεσε 50 λεπτά, δέχθηκαν 16 πόντους λιγότερους από τους 102 του ΣΕΦ στον τρίτο τελικό, βάζοντας «στοπ» στο τρέξιμο των «ερυθρόλευκων».

Το σημαντικότερο, όμως, ήταν πως παρά το σαφές τους μειονέκτημα στη ρακέτα, υποχρέωσαν τον Ολυμπιακό να σουτάρει 44 τρίποντα και μόλις 27 δίποντα. Με κάποιο τρόπο, το «πράσινο» ζωγραφιστό έγινε... επικίνδυνη ζώνη για τους φιλοξενούμενους, κάτι που δείχνει πόσο μεγάλη προσπάθεια έκανε ο Παναθηναϊκός και ταυτόχρονα πόσο λανθασμένη διαχείριση έγινε από τον Γιώργο Μπαρτζώκα. Παρά την πληθώρα λύσεων σε σχέση με τον αντίπαλό, ο Έλληνας τεχνικός «ξεζούμισε» τους βασικούς του και χρησιμοποίησε ελάχιστα το εύρος του ρόστερ του, με την επιλογή του αυτή να εκμηδενίζει το πλεονέκτημα που είχαν οι Πειραιώτες στο τζάμπολ.



Για όλους τους παραπάνω λόγους, το «Telekom Center» πανηγύρισε πάρα πολύ έντονα το τελικό αποτέλεσμα, το οποίο απέδωσε μπασκετική δικαιοσύνη με βάση την απόλυτη ισορροπία της σειράς. Δεν ήταν απλώς μία νίκη που κράτησε ζωντανό τον Παναθηναϊκό στους τελικούς, αλλά πιθανότατα η μεγαλύτερη που έχει πετύχει στις δύο τελευταίες σεζόν, αν αναλογιστεί κανείς τις συνθήκες κάτω από τις οποίες ήρθε. Με μισή περιφέρεια διαθέσιμη, χωρίς βασικά κομμάτια του rotation και μετά από 50 λεπτά εξαντλητικής μάχης, οι «πράσινοι» βρήκαν έναν τρόπο που έμοιαζε αδύνατος. Πλέον, θα πάνε να παίξουν τα ρέστα τους σε ένα Game 5 εκτός έδρας, εκεί όπου η πίεση αλλάζει χέρια και όπου, σε ένα μόνο βράδυ, όλα μπορούν να συμβούν.