Η ντουλάπα, ο Κολόμβος και ο Φερέρ!

Δεν είχε συμπληρωθεί καλά καλά το 6ο λεπτό του ντέρμπι στη Λεωφόρο ανάμεσα στον ΠΑΟ και την ΑΕΚ, όταν ο Μάντζιος έβαζε πλάτη τον Ζεράλντο. Ο Πορτογάλος στην προσπάθειά του να τον μαρκάρει από πίσω θύμιζε ταλαίπωρο τύπο σε μετακόμιση που παιδεύεται να κουμαντάρει δίφυλλη ντουλάπα. Ο Μάντζιος ξεφεύγει ευκολότερα από ό,τι έδειχναν οι πρώτες εκτιμήσεις, γυρίζει το κορμί του, σουτάρει με δύναμη. Ο Μάχο εκτινάσσεται σαν Γερμανός κομπάρσος σε πολεμική ταινία, αδυνατεί να συγκρατήσει την μπάλα και ο Σαλπιγγίδης που παρακολουθούσε σαν περίεργος σε καβγά από απόσταση ασφαλείας την όλη φάση, με κοντινή κεφαλιά δεν δυσκολεύεται διόλου να σκοράρει σε κενή εστία. Πίσω του όλη η άμυνα της ΑΕΚ θυμίζει αγάλματα που σκέπασε η λάβα στην αρχαία Πομπηία. Νωρίς νωρίς η ΑΕΚ βρίσκεται με την πλάτη στον τοίχο. Οφείλει κάτι να κάνει. Να αντιδράσει. Δεν κάνει απολύτως τίποτα. Δεν μπαίνει καν στον κόπο να μαζέψει τα κομμάτια της. Το δεύτερο γκολ είναι μια παραλλαγή του πρώτου σε άλλο τέμπο. Mάντζιος, allegro-vivace ma non troppo. Και σε αυτή την εκδοχή ο Παναθηναϊκός καταφέρνει να σκοράρει. Ο Ζεράντο δικαιώνει όλους αυτούς που ισχυρίζονται ότι το «θέλω» από το «μπορώ» απέχει τόσο όσο το επιτρέπουν οι ικανότητες του καθενός. Aποκρούει την μπάλα, όχι εκεί που θέλει, αλλά εκεί που μπορεί, την προλαβαίνει ο Μόρις, τη σπάει με τη μία στον Μάντζιο και ο Βαγγελάκης που έχει πάρει το κολάι από την προηγούμενη φάση, με μονοκόμματο σουτ... κολλάει το δεύτερο. Δύο τσιγάρα και μισός φραπές στο πλαστικό υπολογίζεται ο καθαρός χρόνος από τότε που σφύριξε ο διαιτητής την έναρξη του παιχνιδιού, που σε ποδοσφαιρικό χρόνο αναλογεί με το πρώτο ημίωρο του ματς. Αρκετό όμως για να βρεθεί η «Ενωση» με δύο γκολ πίσω στο σκορ. Οι μνήμες του περσινού 4-0 ξυπνάνε. Το σβήσιμο του επόμενου τσιγάρου βρίσκει την ΑΕΚ να μειώνει τη διαφορά στην πρώτη της σοβαρή επίσκεψη στα καρέ του Παναθηναϊκού. Ολοι πολύ λογικά περιμένουμε το ντέρμπι να πάρει φωτιά. Δεν έγινε ποτέ.

Δεν θα μπορούσε, όμως, να γίνει διαφορετικά. Ρίχνοντας μια προσεκτική ματιά στις συνθέσεις με τις οποίες ξεκίνησαν οι δύο αντίπαλοι, εύκολα καταλαβαίνεις τις προθέσεις των δύο ομάδων. Ο Πεσέιρο πόνταρε στους ξεκούραστους από τη μάχη της Κοπεγχάγης. Εβαλε όσο το δυνατόν λιγότερους παίκτες από αυτούς που έπαιξαν στην πόλη της γοργόνας. Μέσα λοιπόν ο Μάντζιος, μέσα και ο Σαλπιγγίδης. Στον πάγκο αρχικά ο Ν'Ντόι και δίπλα του ο Ιβανσιτς. Ρίσκο θα πουν κάποιοι. Αν ο Πεσέιρο ήθελε να ποντάρει στη δύναμη και όχι στην τεχνική, πράγμα που απέδειξε με την ομάδα του να πρεσάρει από το πρώτο δευτερόλεπτο σαν τρελή τους παίκτες της ΑΕΚ, σαν οι τελευταίοι να τους χρωστούσαν γραμμάτια, τότε ο Πορτογάλος δικαιώνεται όχι μόνο εκ του αποτελέσματος, αλλά και εκ του συστήματος, για την αρχική του επιλογή.

Αντίθετα, ο Φερέρ απέδειξε ότι είναι μάγος στις ασκήσεις επί χάρτου. Εκεί όπου οι ρόμβοι, τα τρίγωνα και όλα τα γεωμετρικά σύμβολα θριαμβεύουν χωρίς αντίκρισμα. Το μόνο ντέρμπι που έχει κερδίσει με τον «Δον Λορέντσο» στον πάγκο της η «Ενωση» είναι το περσινό, με αντίπαλο πάλι τον Παναθηναϊκό, με σκόρερ τον Δέλλα και τον Μουνιόθ να κάθεται για πρώτη φορά στον πάγκο των «πρασίνων». Ενα ματς που αν έληγε ισόπαλο, μόνο άδικο δεν θα θεωρείτο. Αυτό συνεπώς κάτι λέει. Ακόμη και αν χρειαστεί να διαβάσεις όλα τα βιβλία προπονητικής ώστε η ομάδα σου να αναπτύσσεται σωστά και γεωμετρικά στον αγωνιστικό χώρο, οφείλεις το κεφάλαιο ντέρμπι ή να το αφήνεις απ’ έξω ή να το διαβάζεις διαφορετικά. Στο ντέρμπι της ζωής του με οδηγό τον χάρτη, ο Χριστόφορος Κολόμβος ξεκίνησε για Ινδίες και βρέθηκε αλλού. Σε ένα τέτοιο ματς, εκτός από τους κάθε λογής τακτικισμούς, μετράει κυρίως η θέληση του να πάρεις το παιχνίδι. Τη θέληση και το πάθος για τη νίκη δύσκολα τα φέρνεις τούμπα μόνο με συστήματα. Η ΑΕΚ έδειξε ότι την ενδιέφερε να μη χάσει. Και έχασε. Ο ΠΑΟ ότι καίγεται να σκαρφαλώσει έπειτα από 2,5 χρόνια στην κορυφή. Και σκαρφάλωσε.

ΧΑΠΙ END

Διαβάζω την έρευνα που δημοσιεύεται στο «Κ» της «Κυριακάτικης Καθημερινής» για τις πωλήσεις αντικαταθλιπτικών. Τα αντικαταθλιπτικά φάρμακα, με πρώτο το Ladose (βλέπε Prozac), κάνουν θραύση. Φέτος θα πουληθούν στη χώρα μας πέντε εκατομμύρια κουτάκια! Οσο περνούν τα χρόνια, το Ladose/Prozac και τα πέντε αδελφάκια του πουλάνε όλο και περισσότερο στη χώρα μας. Η ευτυχία σε μορφή κάψουλας. Οπως διαβάζω στην έρευνα που επιμελήθηκε η Μανίνα Ντάνου, την περίοδο 1991-02 οι πωλήσεις αντικαταθλιπτικών (σε όρους αξίας) αυξήθηκαν με μέσο ετήσιο ρυθμό μεταβολής 29,8%. Δηλαδή, μέσα σε μια περίοδο 12 ετών, ο ελληνικός τζίρος των αντικαταθλιπτικών αυξήθηκε περίπου κατά 18 φορές. Σε όρους τεμαχίων, το 2002 οι πωλήσεις ήταν 3,5 φορές υψηλότερες σε σχέση με το 1991. Τα τελευταία 5 χρόνια τα πράγματα πάνε ακόμα καλύτερα στις πωλήσεις αντικαταθλιπτικών της κατηγορίας του Ladose. Το 2003 πωλήθηκαν στην Ελλάδα 3,6 εκατ. κουτιά, ενώ μέχρι το τέλος του 2007 θα φτάσουν τα 5,1 εκατ. Μόνο το Ladose θα πουλήσει φέτος 950.621 κουτιά στα φαρμακεία. Κατά τα άλλα, περνάμε μια χαρά. Ανθρωποι που σαπίζουν μέσα τους χαμογελούν στο πουθενά. Οι περισσότεροι απολαμβάνουν όλα τα υλικά αγαθά, αλλά στερούνται το κυριότερο. Το μέσα τους φως. Στραβά μετρήσανε την επιτυχία, στραβά και την ψυχή τους, που τραυματισμένη τους εγκαταλείπει. Λίγες σελίδες παρακάτω βρίσκω το φάρμακο. Αυτό που αρνήθηκαν όσοι έπεσαν με τα μούτρα στα ψυχοφάρμακα. Δεν είναι άλλο από τη φωνή τους που έπνιξαν. Νέοι άνθρωποι εγκατέλειψαν τις στρωμένες αθηναϊκές καριέρες τους και αποφάσισαν να γυρίσουν στα πατρογονικά χωράφια και εδάφη, ως καλλιεργητές. Η Ρούλα Μπούρα και ο Βασίλης Μπάλλας, ο Νίκος Κωνσταντουλάκης, ο άλλος Νίκος ο Ρικανιάδης, που έφτασε στα όριά του στην Πρωτεύουσα των ψευδαισθήσεων, μαζί με τον Γιάννη Αβδελιώτη καλλιεργούν μαστίχα στη Χίο, ζουν στη φύση και δεν δίνουν δεκάρα για Prozac. Ο Γιάννης είναι γιος του Χιώτη σκηνοθέτη Δήμου Αβδελιώτη που μας πρόσφερε το αριστούργημα με τον ωραιότερο τίτλο που συνόδευσε ποτέ ελληνική ταινία: «Το δένδρο που πληγώναμε». Μια αυτοβιογραφική ταινία για το νησί, που όσοι δεν έχετε απολαύσει φροντίστε να το κάνετε. Να μια καλή άμυνα απέναντι στα ψυχοφάρμακα.

Μας την πέφτουν από παντού!

«Οι γραφειοκράτες των Βρυξελλών προτείνουν αφενός το απίστευτης έκτασης ευρω-φακέλωμα όλων των ταξιδιωτικών αεροπορικών πτήσεων προς και από την Ε.Ε. και αφετέρου την ουσιαστική ίδρυση μιας πραγματικά οργουελικής Αστυνομίας Σκέψης συναποτελούμενης από τις Αρχές Ασφαλείας και τις μυστικές υπηρεσίες και των 27 χωρών-μελών της Ε.Ε., η οποία θα παρακολουθεί τα… γραπτά (!) όλων των πολιτών ακόμη και στο Διαδίκτυο και θα συλλαμβάνει ως εγκληματίες όσους εκφράζουν ανεπιθύμητες πολιτικές απόψεις.

Θύελλα αντιδράσεων έχει ήδη ξεσπάσει στις μεγαλύτερες ευρωπαϊκές χώρες (….).
Προσπαθώντας να παραπλανήσει τους Ευρωπαίους πολίτες ως προς τους πολιτικούς στόχους της, η Κομισιόν φέρνει ως παράδειγμα τις οδηγίες κατασκευής βομβών που μπορεί κανείς να βρει στο Ιντερνετ, για να κρύψει το τεράστιο πολιτικό ζήτημα που εγείρουν οι νόμοι που επιδιώκει να ψηφιστούν.

Το ΡΚΚ για τον κουρδικό λαό είναι η πρωτοπορία του εθνικοαπελευθερωτικού του αγώνα, όπως και η Χαμάς για την πλειονότητα των Παλαιστινίων και των Αράβων. Αν κάποιος Ευρωπαίος γράψει άρθρο υπέρ του ΡΚΚ ή της Χαμάς, τότε με βάση τους νόμους που εισηγείται η Κομισιόν θα… συλλαμβάνεται, θα καταδικάζεται και θα φυλακίζεται ως… εγκληματίας, επειδή ο κάθε αστυνομικός και ο κάθε δικαστής θα έχει το δικαίωμα να κρίνει ότι η υποστήριξη του ένοπλου απελευθερωτικού αγώνα του ΡΚΚ συνιστά δημόσια πρόκληση για τέλεση τρομοκρατικών αδικημάτων, αφού για να πετύχει την απελευθέρωση του Κουρδιστάν το ΡΚΚ φυσικά θα πλήξει τουρκικούς στόχους, θα σκοτώσει Τούρκους στρατιώτες (….)».

Ετσι και αποφασίσουμε να γράφουμε αυτό που πιστεύουμε, διόλου απίθανο να περάσουμε την υπόλοιπη ζωή μας σε κάποιο μπουντρούμι. Το άρθρο του Γιώργου Δελαστίκ με τίτλο «Η Ευρωπαϊκή Ενωση ιδρύει Αστυνομία Σκέψης» δημοσιεύτηκε στο «Εθνος».