Προλάβετε! (Sportday / Μιχάλης Λεάνης)

Κάντε λίγη υποµονή, µέχρι το καλοκαίρι. Βγαίνουµε, µωρά µου, βγαίνουµε από το τούνελ. Στην άκρη της σκοτεινής σήραγγας διακρίνω φως.

Οπότε δύο τινά µπορεί αν συµβαίνουν. Ή ξηµερώνει πραγµατικά ή έρχεται το τρένο να µας πλακώσει. Και στις δύο περιπτώσεις µιλάµε πάντως για λύτρωση. Εγώ όµως επιµένω ότι το καλοκαίρι που έρχεται θα ταράξει συθέµελα τα ως τώρα µίζερα δεδοµένα της ελληνικής ποδοσφαιρι κής πραγµατικότητας! Τι µε κάνει τόσο αισιόδοξο; Εκτός του ότι είµαι οπτιµιστικό άτοµο από φύση, τα ευχάριστα νέα που έρχονται από δυσµάς µε κάνουν να αισιοδοξώ πλέον και από θέση. Και µάλιστα ισχύος. Σταµατάω λοιπόν τις αφηρηµένες σκέψεις µε σκοπό να µπω στο κυρίως θέµα, µήπως και έτσι γίνω κατάνοητός. Πρότινος διάβασα στον αθλητικό Τύπο ποιοι παίκτες στην Ευρώπη µένουν ελεύθεροι από τις οµάδες τους στο τέλος της αγωνιστικής περιόδου. Οι περισσότεροι µάλιστα από αυτούς έχουν πολύ λίγες πιθανότητες να ανανεώσουν, όποτε θα µπουν στη διαδικασία να δοκιµάσουν αλλού την τύχη τους.

Πού θα πάνε όλοι αυτοί; Το ερώτηµα είναι ρητορικό. Φυσικά στην Ελλάδα είναι η σωστή απάντηση, που χαρίζει λεφτά και κύρος. ?ιευκρινίζω ότι η σωστή απάντηση τα χαρίζει αυτά, όχι η Ελλάδα. Μόνο εδώ έχουν τη δυνατό τητα να κλείσουν την καριέρα τους όπως ονειρεύτηκαν. Είµαι σίγουρος δε ότι πολλοί από αυτούς δεν θα περιµένουν καν να τους γίνει πρόταση από τη χώρα µας. Θα έρθουν από µόνοι τους. Ετσι δεν θα χρειαστεί να φέρουν σε δύσκολη θέση τους ντόπιους παράγοντες.

?ιαβάζοντας επιµελώς τα ονόµατα αυτών των παικτών διαπίστωσα ότι αν κάποιος σύλλογος ενδιαφερθεί πραγµατικά είναι σε θέση να φτιάξει µια ολόκληρη ενδεκάδα αστέρων. Ας ξεκινήσουµε λοιπόν από τον άσο. Ελεύθεροι και ωραίοι µένουν: οι Ντίντα της Μίλαν -στην ηλικία που αναλήφθηκε ο Χριστός στους ουρανούς, συνεπώς αρκετά καλή για γκολκίπερ- και Λέµαν. Αυτός είναι λίγο µπαγιάτης αφού έχει πατήσει τα 37, αλλά άµα ξύσουµε το εφταράκι στην ταυτότητά του όπως πολλές κυρίες έχουν κάνει στις δικές τους, δύσκολα να αντιληφθεί κάποιος τη λαµογιά, αφού ο Λέµαν µικροδείχνει. Στην άµυνα τώρα έχουµε τον Αγιάλα (για λίγο ακόµη της Βαλένθια) που είναι 32 χρόνων, αλλά µε ένα λουστράρισµα θα δείξει 20άρης και φυσικά τον Ζούνιορ της Λεβερκούζεν, γερό σκαρί υδραίικο, που σηµαίνει ότι αντέχει στην υγρασία και στα χτυπήµατα. Στο κέντρο του γηπέδου τώρα, έχουµε υπερπροσφορά. Πρώτος και καλύτερος ο Ντέιβιντ Μπέκαµ. Μόνο τις µπλούζες µε το όνοµα του που θα πουλήσει στη χώρα µας φτάνουν όχι µόνο για να έρθει αλλά για να µείνει εν Ελλάδι µέχρι τα βαθειά γεράµατα.

Ας φέρει µαζί του και την κυρά Βικτόρια, να της φτιάξουµε την καριέρα. Ολο και κάποιο πρωινάδικο θα της δώσουν οι καναλάρχες. Και αυτό γιατί έχουν ξυπνήσει οι δικές µας και ζητάνε τα µαλλιά της κεφαλής τους.Οπότε, καιρός είναι να δούµε και κοινοτικές τηλεπαρουσιάστριες. Ελεύθερος µένει και ο Φιόρε από την Τορίνο, αλλά καλό είναι να µην µπλέξουµε µε τα ιταλικά µοντέλα, γιατί έχουν προβλήµατα µε τα ανταλλακτικά, πράµα που επιδεινώνεται αφού ο παίκτης έχει πατήσει τα 31. Καλή περίπτωση, όµως, είναι ο Κασάπα της Λιόν, που άµα τα βρει εδώ µε την αγορανοµία -πράµα εύκολο- βγάζει άνετα δύο χρονιές γεµάτες.

Για επιθετικούς έχω να προτείνω τους Βίντουκα από Μίντελσµπρο (θηρίο ανήµερο ο Αυστραλός, άνετα βγάζει και δεύτερη δουλειά, πορτιέρη στην παραλικακή), ο Φάουλερ, το πουλέν µου ο Βόσνιος, ο Κλάσνιτς της Βέρντερ, που το όνοµά του γίνεται και ωραίο συνθηµατάκι, και τέλος ο Βιέρι στα 33 πατηµένα πλέον της Αταλάντα, που τον κόβω µια χαρά για κανένα… ξεπλυµατάκι. Αντε λοιπόν, εδώ σας θέλω. Μην µου πείτε το καλοκαίρι ότι δεν προλάβατε. Προσέξετε πότε σας τους παρουσιάζω. Γενάρη µήνα έχουµε.