Ρε, ποια είναι αυτή η Τζένοα;(Sportday / Μιχάλης Λεάνης)

Ο σύλλογος της Τζένοα πλησίασε επίσημα τον Παντελή Καφέ και του προσφέρει συμβόλαιο δυόμισι ετών (έξι μήνες με οψιόν ανανέωσης για δύο ακόμα χρόνια). Μέχρι το καλοκαίρι δίνει 200.000 ευρώ και αν η ομάδα προβιβαστεί, του προσφέρει μπόνους που ισοδυναμεί με 50.000 ευρώ, πράγμα πολύ πιθανό, αφού η Τζένοα είναι τρίτη στη βαθμολογία της Σέριε Β', πίσω από Νάπολι και Γιουβέντους. Από τη νέα σεζόν μάλιστα οι απολαβές του Παντελή Καφέ θα ανέρχονται στα 400.000-450.000 ευρώ. Εκτός από τιμητική, η πρόταση των Ιταλών δείχνει και οικονομικά συμφέρουσα.
Τώρα βέβαια κάποιοι πάνσοφοι θα πουν «και ποια είναι, μωρέ, η Τζένοα; Σοβαρή ομάδα; Τι να πάει να κάνει εκεί το παιδί;». Είναι οι ίδιοι που αναρωτιόνταν ποια Ρόμα και ποια Ουντινέζε, αγνοώντας προφανώς ότι τις φανέλες αυτών των ομάδων φόρεσαν, μεταξύ άλλων, παίκτες όπως ο Φαλκάο, ο Τζανίνι, ο Φέλερ, ο Καφού, ο Μπατιστούτα, ο Καζαγκράντε και ο μεγάλος Ζίκο.
Η Τζένοα δεν είναι μικρό μέγεθος για τα ποδοσφαιρικά δεδομένα της Ιταλίας, παρ' όλο που παραπαίει τα τελευταία χρόνια. Κάτι ανάλογο συμβαίνει και με τη Νάπολι των ευρωπαϊκών τίτλων, τη Βερόνα, που επίσης έχει κατακτήσει ευρωπαϊκό τρόπαιο, αλλά και την Μπολόνια των 7 πρωταθλημάτων και 2 Κυπέλλων Ιταλίας. Το κύρος αυτών των ομάδων τόσο στην ιταλική επικράτεια όσο και στο εξωτερικό παραμένει αναλλοίωτο, όσο κι αν κάποιοι ποδοσφαιρικά ημιμαθείς στην Ελλάδα φροντίζουν για το αντίθετο. Η Τζένοα λοιπόν, που φλερτάρει τον Καφέ, παρ' όλο που δεν μου είναι ιδιαίτερα συμπαθής, αφού προτιμώ τη συμπολίτισσα Σαμπντόρια, είναι ο ιστορικότερος ποδοσφαιρικός σύλλογος, αυτός που ιδρύθηκε πρώτος δύο αιώνες πριν, το 1893. Μετράει 9 scudetti, ελληνιστί πρωταθλήματα Ιταλίας, και 1 Κύπελλο.
Ξέρω ότι στη δική μας μικρή ποδοσφαιρική κοινωνία αυτές οι ομάδες δεν μετράνε. Ο μεγαλοϊδεατισμός που μας διακρίνει μας κάνει να νομίζουμε ότι όλοι είμαστε γίγαντες. Οτι, εκτός από τις κλασικές δυνάμεις του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου, αυτές που συνήθως μονοπωλούν το ενδιαφέρον και τις διακρίσεις, όλες οι άλλες είναι κατώτερες από τα δικά μας μεγάλα σωματεία. Ποια είναι, μωρέ, η Γουέστ Χαμ, στην οποία θέλει να πάει να παίξει ο άλλος; Παραβλέποντας ότι ο κάθε ξένος που μας έχει γυαλίσει θα αγωνιστεί σε ένα πρωτάθλημα ποιοτικά καλύτερο και εμπορικότερο, όπως αυτό της Αγγλίας ή ακόμα στη Σέριε Β' της Ιταλίας, συγχρόνως αγνοούμε και βασικά ιστορικά στοιχεία αυτών των ομάδων που τις καταξίωσαν. Στη «μικρή» Γουέστ Χαμ, την οποία ανέφερα ως παράδειγμα, έχουν αγωνιστεί ο τεράστιος Μπόμπι Μουρ, ο Ρέι Στιούαρντ, ο Λαμπάρντ, ο Τζο Κόουλ, ο Μπίλι Μποντς, αρχηγός της ομάδας στον τελικό του Κυπέλλου Κυπελλούχων με αντίπαλο την Αντερλεχτ του Ρέζενμπριγκ, ο σερ Χαρστ, που κατέκτησε το Κύπελλο Κυπελλούχων το '65, ο Αλαν Ντεβονσάιρ, ο Ντι Κάνιο, ο Τρέβορ Μπρούκιν, ο Ρίο Φέρντιναντ και τόσοι άλλοι. Βρείτε μου μία ομάδα στη χώρα μας που φιλοξένησε τόσα αστέρια με διεθνή καριέρα και ακτινοβολία. Ούτε όλες μαζί. Και ανέφερα τη Γουέστ Χαμ, πού να πάμε και σε άλλες... Οι ξένοι όμως τα γνωρίζουν όλα αυτά πολύ καλά και γι' αυτό τους προτιμούν. Τον Κέπα χτυπούσε η ΑΕΚ στο μεταγραφικό παζάρι, ο οποίος έπαιξε με τη φανέλα της Σεβίλλης αντίπαλος του Ατρομήτου, κι αυτός ο βλάκας από ολόκληρη «Ενωση» προτίμησε να μετακομίσει από την Ιβηρική Χερσόνησο στην ομάδα-γειτονιά του Λονδίνου που σας ανέφερα.
Ποια είναι λοιπόν αυτή; Ποια είναι η άλλη; Ας κοιτάξουμε πρώτα να βγούμε από την ανυπαρξία και την ανυποληψία. Ας δουλέψουμε με χαμηλωμένο το κεφάλι και τον εγωισμό μας... και μετά συζητάμε.