Δύο ώρες απόσταση, δέκα χρόνια πίσω (SportDay / Μιχάλης Λεάνης)

Κάθεσαι στα 3.000 πόδια. Aναπαυτικά... Περιμένεις μία ώρα και πενήντα λεπτά μέχρι να φτάσεις στην «αιώνια πόλη». Μπαίνεις σ' ένα ταξί και λες στον οδηγό να σε πάει στο «Ολίμπικο». Αν έχεις αργήσει, καλό θα ήταν ο οδηγός να είναι και αυτός οπαδός της Ρόμα. Αν σου κάτσει τέτοια περίπτωση, τότε σε λιγότερη από μισή ώρα θα είσαι στο γήπεδο. Οχι για κανέναν άλλον λόγο, αλλά γιατί αν έχεις καθυστερήσει και το ματς έχει αρχίσει ο ταξιτζής «τιφόζο» θα ακούει τι κάνει η Ρόμα από το ραδιόφωνο, οπότε δεν θα χάσεις λεπτό από το παιχνίδι. Το Σάββατο, το αεροπλάνο δεν μας έκανε το χατίρι. Πέταξε με καθυστέρηση από το «Ελ. Βενιζέλος» με αποτέλεσμα να φτάσουμε στη Ρώμη με καθυστέρηση. Αλλά μας έσωσε η «ρωμανίστικη» ψυχή του ταξιτζή.

Βρήκα εισιτήριο έξω από το γήπεδο και μπήκα περίπου ένα τέταρτο μετά την έναρξη του παιχνιδιού. Ο φωτεινός πίνακας έδειχνε 1-0 με γκολ του Μεξές από το 3'. Το «Ολίμπικο» ήταν έτσι όπως το είχα αφήσει από το Μουντιάλ του 1990. Ενα γήπεδο επιβλητικό. Οπου και -αν σε ρίξει η τύχη- να κάτσεις, βλέπεις και τις τέσσερις πλευρές του αγωνιστικού χώρου. Χάζευα το παιχνίδι και συγχρόνως τις κερκίδες. Μια ανθρώπινη γεωγραφία η οποία θα αργήσει πολύ να έρθει στα μέρη μας.
Οι πάντες με κασκόλ της ομάδας, πίνανε μπύρες, φώναζαν, έβριζαν, αλλά τίποτα παραπάνω. Πολλοί προτίμησαν να πάνε στο γήπεδο με το αμόρε τους. Αγκαλιά με την κοπέλα τους έβγαζαν φωτογραφίες, σχολίαζαν τις φάσεις, πανηγύριζαν, διαμαρτύρονταν... Οι μπύρες πήγαιναν σύννεφο, αλλά κανένας δεν ήταν σε τέτοια κατάσταση που να χρειαστεί να επέμβει η αστυνομία.

Ρόμα-Μίλαν σε ένα παιχνίδι το οποίο είναι η κόντρα ουσιαστικά δύο πόλεων. Της πρωτεύουσας Ρώμης, η οποία υπερηφανεύεται γι' αυτό, και αυτής του Μιλάνου, η οποία ισχυρίζεται ότι αυτό είναι η πρωτεύουσα και «άσε τους Ρωμάνους να λένε ό,τι θέλουν». Νεκρές ζώνες υπήρχαν και εδώ. Σε μια άκρη δίπλα στο βόρειο πέταλο, καμιά πεντακοσαριά «τιφόζι» της Μίλαν. Φώναζαν, υποστήριζαν την ομάδα τους, έβριζαν τη Ρόμα, τους απαντούσε όλο το γήπεδο και εκεί τελείωναν όλα. Είχα πολλά χρόνια να δω αγώνα για το Καμπιονάτο, αλλά δεν είδα να έχει αλλάξει τίποτα. 'Η μάλλον ό,τι άλλαξε, άλλαξε προς το καλύτερο. Οι κερκίδες παραμένουν το ίδιο ζωηρές, το νότιο πέταλο της Ρόμα το ίδιο ενθουσιώδες, η ατμόσφαιρα το ίδιο πολιτισμένη και συγχρόνως ζωντανή.

Τι σου κάνει εντύπωση; Ότι χάνεις τον χρόνο. Δεν καταλαβαίνεις πότε τελειώνει το πρώτο ημίχρονο και ακόμα περισσότερο πότε συμπληρώνονται τα 90 λεπτά για να αποχωρήσεις. Η μπάλα πάνω-κάτω και σε ένα πρωτάθλημα που χρόνια πριν ο διαιτητής σφύριζε με τη... συχνότητα ενός τροχονόμου σε κίνηση, τώρα περνάει σχεδόν απαρατήρητος.

Δεν ξέρω αν οι Ελληνες φίλαθλοι είναι εκπαιδευμένοι για να δουν ένα ντέρμπι στην Ιταλία. Πόσοι μπορούν να το παρακολουθήσουν από το γήπεδο, και όχι από την τηλεόραση, πόσοι μπορούν να «προλάβουν» τη γρηγοράδα με την οποία κυλάει η μπάλα στο χορτάρι και εναλλάσσονται οι φάσεις. Αυτό όμως είναι το ποδόσφαιρο. Το ποδόσφαιρο που εξελίσσεται, το ποδόσφαιρο που έχει προοπτική, το ποδόσφαιρο που είναι θέαμα. Αυτό που χαρίζει τίτλους και διακρίσεις.

Χρειάζεται μερικοί, έστω και με έξοδα του κράτους, να παρακολουθούν πότε-πότε αγώνες του εξωτερικού μήπως και έτσι καταλάβουν αυτό που τόσον καιρό λέω και γράφω. Ποια είναι η διαφορά ανάμεσα στην μπάλα που «τρώμε» σχεδόν κάθε Κυριακή στη μάπα και στο ποδόσφαιρο που απολαμβάνει όλη η Ευρώπη.