Ο Ολυμπιακός άφησε στο… Άμπου Ντάμπι την φοβισμένη και μπλοκαρισμένη από την πίεση εκδοχή του. Εμφανίστηκε στον ημιτελικό του Final 4 όπως ακριβώς έπρεπε, τακτικά, σωματικά αλλά πρωτίστως πνευματικά πανέτοιμος και ξεπέρασε το πρώτο-και… μεταξύ μας-μεγαλύτερο εμπόδιο στο δρόμο για την κορυφή της Ευρώπης που όλα δείχνουν πως φέτος μοιάζει με το πεπρωμένο του.
Είχαμε πει, το… μπάσιμο στο ματς θα κρίνει τα πάντα. Και ο Ολυμπιακός ήταν παρών από το πρώτο δευτερόλεπτο. Όχι γιατί έκανε δα κανένα σπουδαίο επιθετικά παιχνίδι, αλλά γιατί έκανε ένα τέλειο ματς αμυντικά. Μέσα σε όλα τα-δικαιολογημένα- εγκώμια για την φοβερή και τρομερή άμυνα της Φενέρ, πολλοί είχαν ξεχάσει πως αυτή των Πειραιωτών ήταν οριακά δεύτερη στη φετινή Ευρωλίγκα. Οι φιλοξενούμενοι πάσχιζαν να βρουν ένα ξέφωτο για να εκτελέσουν και όταν το έκαναν ήταν υπό πίεση χρόνου και αντιπάλων, με αποτέλεσμα να περάσουν επτά λεπτά για να βάλουν... γκολ. Και μέχρι τότε να είναι πίσω με 12-0. Όπως και στον ημιτελικό με τον Παναθηναϊκό το 2024 στο Βερολίνο. Οιωνός τίτλου για την ελληνική ομάδα, θα μπορούσε να πει κανείς...
Ο Ολυμπιακός απάντησε με… ξύλο στο ξύλο της Φενέρ, ακόμη και με άμυνα αλλαγών σε αυτή που σεμιναριακά διδάσκει ο Γιασικεβίτσιους, έκλεισε τους διαδρόμους προς το καλάθι στους γοργοπόδαρους Μπόλντγουιν και Χόρτον-Τάκερ και δεν θα μπορούσε να χάσει από τα… άσφαιρα που εκτελούσαν κοντοί και ψηλοί των Τούρκων, που είχαν 36 σουτ πίσω από τα 6,75μ. και δέκα λιγότερα μέσα από τη γραμμή. Η Φενέρ, σε αυτή την τρικυμία, δεν είχε τις προσωπικότητες όπως ο Χέιζ-Ντέιβις και ο Γκούντουριτς πέρσι για να αποπνέουν ηρεμία, αλλά τους όχι και φημισμένους για την ηρεμία τους Μπόλντγουιν και Χόρτον-Τάκερ.
Από τη στιγμή που τα μετόπισθεν στάθηκαν στο ύψος τους, ο Ολυμπιακός ήταν δεδομένο πως θα δείξει την υπεροχή του, σε ποιότητα, εμπειρία και βάθος στην μπροστινή πλευρά του παρκέ. Ο Ντόρσεϊ έβαλε την πρώτη σπίθα, ο Πίτερς ξόρκισε τα φαντάσματα στέλνοντας συστημένα όλα τα σουτ του στον στόχο και ο Γουόρντ αφαίρεσε μια και καλά τα βαρίδια από τα πόδια με το πληθωρικό παιχνίδι του. Τρεις παίκτες που δεν υπήρχαν στον περσινό ημιτελικό, ο ένας κυριολεκτικά και οι δύο χωρίς τότε ρόλο στο Final 4, έκαναν τεράστια διαφορά.
Αυτοί έδωσαν το χρόνο στον μάλλον αγχωμένο στο πρώτο ημίχρονο Βεζένκοφ να αποτινάξει από πάνω του την πίεση και να παίξει ως πραγματικός MVP με 14 πόντους στο τρίτο δεκάλεπτο, αλλά και στον Φουρνιέ με τον Μιλουτίνοφ να βάλουν τα κρίσιμα καλάθια που έκοψαν οριστικά τα πόδια των αντιπάλων και απομάκρυναν την όποια ανησυχία υπήρχε να πέσει ο Ολυμπιακός θύμα μιας μεγάλης ανατροπής.
Ο Γιώργος Μπαρτζώκας φυσικά και πιστώνεται την επιτυχία. Όχι μόνο για το έργο του στην ομάδα. Αυτό ήταν αυταπόδεικτα εξαιρετικό εδώ και χρόνια. Ακόμη παραπάνω φέτος, γιατί εμπιστεύτηκε περισσότερους παίκτες, με πρώτους τους Πίτερς και Ντόρσεϊ, και αυτοί τον δικαίωσαν. Ο Ολυμπιακός έβγαλε τον τελικό με δώδεκα παίκτες με ενεργή συμμετοχή και συμβολή, πράγμα που του επέτρεψε να διατηρήσει τα επίπεδα ενέργειας-αναγκαία για να παίξει την άμυνα που έπαιξε-σε υψηλό επίπεδο από την αρχή ως το τέλος. Κανείς δικός του παίκτης δεν έγραψε πάνω από 27 λεπτά στο glass floor, σε αντίθεση με τη Φενέρ του πολύ πιο κοντού ροτέισον (τρεις παίκτες με 30+ λεπτά), απόρροιας και του φτωχότερου ρόστερ.
Ο Ολυμπιακός έκανε το πρώτο βήμα. Το δυσκολότερο, σίγουρα, αλλά μόνο το πρώτο. Απαιτείται ένα ακόμη, χωρίς το οποίο θα χάσει την αξία της η προσπάθεια στον ημιτελικό και σε όλη τη σεζόν. Γιατί τόσο σκληρή είναι η ζωή στην Ευρωλίγκα. Όμως αυτή τη φορά, σε αντίθεση με το Βελιγράδι, το Κάουνας, το Βερολίνο και το Άμπου Ντάμπι, ακόμη αν θέλετε και σε αντίθεση με τη Μαδρίτη το 2015 και την Πόλη το 2017, ο Ολυμπιακός μοιάζει πιο έτοιμος από ποτέ, πιο σκληρός πνευματικά, πιο πλήρως στελεχωμένος, πιο έμπειρος, πιο ταλαντούχος, πιο ισορροπημένος, πιο σοφός και ταυτόχρονα πιο αποφασισμένος για να τα καταφέρει. Βάλτε σε αυτό το μείγμα και το πλεονέκτημα έδρας και έχετε την εικόνα του απόλυτου φαβορί.
ΥΓ: Ο Ολυμπιακός είναι ομάδα σε αποστολή σε αυτό το Final 4. Από την παραμονή του ημιτελικού, που δεν διέκρινες βλέμματα θολωμένα από το άγχος, μέχρι και μετά την πρόκριση στον τελικό, όπου κανένας δεν είχε διάθεση για μεγαλοστομίες γνωρίζοντας πως απομένει ένα ακόμη ματς.
_223806.jpg?w=350&f=bicubic&um=VerySharp)
