Το παράσημο του Ολυμπιακού και η δυσβάσταχτη βαρύτητα του «πρέπει»

Ο Ολυμπιακός θα είναι παρών σε πέμπτο διαδοχικό Final 4. Επίτευγμα, αναμφίβολα, ούτε εύκολο ούτε και αυτονόητο, ειδικά στα χρόνια που παρακολουθούμε την πιο δύσκολη, επίπονη κι ανταγωνιστική EuroLeague όλων των εποχών. Αν ήταν, άλλωστε, απλή υπόθεση θα τα κατάφερναν με την ίδια συνέπεια όλοι οι μεγάλοι στο ίδιο χρονικό διάστημα. Και κανείς άλλος δεν είναι τόσο… Άγγλος στο ραντεβού του με το τριήμερο που κρίνονται τα πάντα.

Η ομάδα του Γιώργου Μπαρτζώκα είχε την πιο σταθερή παρουσία και αυτή με τις λιγότερες μεταπτώσεις στην απόδοσή της στην κανονική περίοδο. Επιβραβεύτηκε με την πρώτη θέση και την κεφαλαιοποίησε με το καλύτερο δυνατό ζευγάρωμα στα playoffs. Στάθηκε και μια φορά τυχερή κι αντί για Φενέρμπαχτσε ή Ρεάλ που είχε ανταμώσει στις άλλες δύο πρόσφατες πρωτιές του ως όγδοες, συνάντησε την καραβοτσακισμένη Μονακό και έκανε επίδειξη ισχύος.



Το Game 3 έμοιαζε σαν deja vu των δύο προηγούμενων. Οι Μονεγάσκοι να μπαίνουν καλά στο ματς, μέχρι η ποιότητα και η πληρότητα του Ολυμπιακού να τους αποθαρρύνει πλήρως. Στο ματς της Τρίτης η Μονακό προηγήθηκε με 10-3, αλλά βλέποντας τους παίκτες στους οποίους «παραχώρησε» τα ελεύθερα σουτ, Γουόκαπ, ΜακΚίσικ και Παπανικολάου, να έχουν οκτώ τρίποντα στο πρώτο ημίχρονο έχασε κάθε πίστη. Μαζί και τα κουράγια κάθε λεπτό που περνούσε και έφερνε τον Ολυμπιακό πιο κοντά στο T-Center.

Στο απόγειο της φόρμας του και καλύτερος από ό,τι στα προηγούμενα τέσσερα

«Ναι, αλλά ο Ολυμπιακός δεν σκληραγωγήθηκε για να φτάσει στο Final 4 και μπορεί φτάνοντας στον ημιτελικό να μην είναι προετοιμασμένος για ένα παιχνίδι τόσο μεγάλης έντασης και πίεσης», θα πουν κάποιοι. Λογική σε έναν βαθμό η ανησυχία, αφού μέχρι το τριήμερο-φωτιά θα μεσολαβήσουν δύο ματς με τον Κολοσσό στις 13 και 16 Μαΐου, αλλά όποιος θέλει να δει το ποτήρι μισογεμάτο θα πει ότι ο Ολυμπιακός θα είναι φρέσκος, όχι ιδιαίτερα καταπονημένος και υγιής, σε αντίθεση με τις συνθήκες που έφτασε πέρσι στο Άμπου Ντάμπι.



Ο Ολυμπιακός αυτή τη χρονιά είναι στην καλύτερη, πληρέστερη, υγιέστερη και πιο φορμαρισμένη εκδοχή του από τα τέσσερα προηγούμενα Final 4. Δείχνει γεμάτος σε κάθε θέση, με δύο και τρεις επιλογές πρώτης τάξης, με παίκτες που έχουν αποδεχτεί τον ρόλο τους και υπηρετούν το σύστημα του προπονητή. Ακόμη και το «1» αυτή τη στιγμή μοιάζει καλά στελεχωμένο με τον Γουόκαπ και τον Τζόζεφ να κάνουν step up, ο Ντόρσεϊ μολονότι δεν έκανε σπουδαία σειρά στα playoffs είναι το μεγαλύτερο upgrade σε σχέση με πέρσι στο «2», με τον Φουρνιέ να έχει κάνει ιπποτικά βήματα πίσω αλλά να δείχνει έτοιμος ανά πάσα στιγμή να βγει μπροστά, ο Παπανικολάου έπαψε να είναι μόνος του στο «3», ο MVP Βεζένκοφ είναι πολυτέλεια να συμπληρώνεται στα ρεπό του με έναν παίκτη σαν τον Πίτερς, ενώ στο «5» υπάρχουν τέσσερις επιλογές που θα ήταν βασικότατοι σε άλλες ομάδες.

Η σκληρή πραγματικότητα…

Καλά όλα αυτά, αλλά δεν θα σημαίνουν πολλά αν η φετινή εξαιρετική πορεία του Ολυμπιακού δεν έχει ως επιστέγασμα την κατάκτηση της Ευρωλίγκας. Προφανώς και κάποιες φορές είναι άδικο να ζυγίζονται σεζόν ή και ολόκληρες καριέρες σε… ασήμι, ωστόσο το αδηφάγο κοινό «θρέφεται» μόνο με κούπες και όχι με πορείες ή προσπάθειες. Ίσως κι όχι άδικα στην περίπτωση του Ολυμπιακού, καθώς οι ανεκπλήρωτοι πόθοι των προηγούμενων συμμετοχών λειτουργούν σωρευτικά, άσχετα με το αν από τα δέκα Final 4 που πήγαν οι «ερυθρόλευκοι» στον 21ο αιώνα είναι ζήτημα σε ένα να ήταν το φαβορί.



Μπορεί να φαντάζει ή και να είναι αγνωμοσύνη, αλλά όλοι στον οργανισμό του Ολυμπιακού αντιλαμβάνονται, ακόμη κι αν δεν το παραδέχονται δημοσίως, πως η όλη φετινή προσπάθεια θα είναι περίπου ως μη γενόμενη αν δεν κατακτηθεί το τρόπαιο. Θυμηθείτε πώς ήταν το κλίμα πέρσι μετά τον χαμένο ημιτελικό με τη Μονακό και… πολλαπλασιάστε για να αντιληφθείτε πώς θα εκληφθεί μια ανάλογη «αποτυχία» φέτος. Τόσο ο Γιώργος Μπαρτζώκας όσο και οι παίκτες της ομάδας γνωρίζουν πως ακροβατούν μεταξύ του να γίνουν οι πρώτοι μάγκες που το σήκωσαν στο σπίτι του αιωνίου αντιπάλου και του να χαρακτηριστούν ηττοπαθείς που απογοήτευσαν και πάλι και δεν χωράνε στην επόμενη μέρα του συλλόγου.

Αυτό το βάρος, που πέρσι τον έκανε να λυγίσει και φέτος είναι ακόμη μεγαλύτερο, είναι ο πιο απειλητικός αντίπαλος του Ολυμπιακού. Ίσως ακόμη και από την κάτοχο Φενέρμπαχτσε που θα βρει στα ημιτελικά ή τον οικοδεσπότη Παναθηναϊκό που πιθανώς να βρει στον τελικό. Αν οι «ερυθρόλευκοι» δεν καταφέρουν να διαχειριστούν αυτή την πίεση είναι καταδικασμένοι να αποτύχουν. Αν, πάλι, μπορέσουν να σηκώσουν το τεράστιο «πρέπει» στους ώμους τους, τότε θα μπορέσουν να ξεδιπλώσουν στο παρκέ τις αναμφισβήτητες αγωνιστικές αρετές τους που τους οδήγησαν ως πρώτους και καλύτερους στο Final 4 και θα έχουν πραγματικά πολλές πιθανότητες να φτάσουν στη γη της επαγγελίας στις 24 Μαΐου.