Η μεγάλη στιγμή έφτασε… Ο Ολυμπιακός δείχνει πως έχει ούριο άνεμο στα πανιά του. Από τη σταθερά καλή του σεζόν και την τοπ φόρμα με την οποία έφτασε μέχρι και στα playoffs, μέχρι τη συμμετοχή του για πρώτη φορά σε Final 4 εντός των τειχών και την απουσία του Παναθηναϊκού που τον… ξεφόρτωσε από έναν ισχυρό αντίπαλο και πρόσφερε αρκετές έξτρα θέσεις για το κοινό του στο T-Center... Όλες οι προϋποθέσεις υπάρχουν, αλλά δεν αρκούν από μόνες τους για να έρθει το τέταρτο.
Ο Ολυμπιακός θα μπει στο γήπεδο από την ίδια αφετηρία με τους υπόλοιπους τρεις συνδιεκδικητές, αφού ό,τι έγινε στην υπόλοιπη σεζόν πια δεν μετρά. Φενέρμπαχτσε και Ρεάλ ή Βαλένθια αξίζουν τον σεβασμό όλων, αλλά επ' ουδενί δεν συνιστούν φόβητρο. Μεγαλύτερος αντίπαλος για τον Ολυμπιακό είναι ο… εαυτός του. Αυτός που τον οδήγησε να λυγίσει πέρσι από την πίεση, η οποία δεν είναι μικρότερη-κάθε άλλο!-φέτος, καθώς κάθε χρόνος που περνά χωρίς το μεγάλο τρόπαιο αυξάνει την πίεση με γεωμετρική πρόοδο.
Για αυτό και στον αυριανό ημιτελικό ένα… μπάσιμο θα κρίνει τα πάντα. Όχι, δεν μιλάμε για κάποιο drive του Ντόρσεϊ, του Φουρνιέ ή του Βεζένκοφ, αλλά για τον τρόπο που θα μπει από το πρώτο δευτερόλεπτο ο Ολυμπιακός στον αγώνα. Και το αν αυτός ο τρόπος θα τον απελευθερώσει πνευματικά, ώστε να ξεδιπλώσει στο παρκέ τις αναμφίβολα μεγαλύτερες δυνατότητες που έχει από τους αντιπάλους του ή θα του προσθέσει βαρίδια στα πόδια, όπως συνέβη πέρσι στο Άμπου Ντάμπι.
Η Φενέρ μπορεί να μην ξεχειλίζει από ποιότητα, μπορεί να υστερεί σε βάθος και να μη διαθέτει τις προσωπικότητες των Χέιζ-Ντέιβις και Γκούντουριτς όπως πέρσι, αλλά ξέρει καλύτερα από κάθε άλλη ομάδα της EuroLeague να βραχυκυκλώνει τον αντίπαλο. Και-μην αμφιβάλλετε-αυτή είναι η προτεραιότητα του Σαρούνας Γιασικεβίτσιους στον ημιτελικό: να μπλοκάρει την καλολαδωμένη μηχανή του Γιώργου Μπαρτζώκα και να πολλαπλασιάσει την πίεση που έχουν στις πλάτες τους οι «ερυθρόλευκοι» προς δικός της όφελος.
Αν ο Ολυμπιακός βρει τις απαντήσεις στην άμυνα αλλαγών της Φενέρ, κυκλοφορήσει γρήγορα την μπάλα, πάρει τα κατάλληλα σουτ και τα βάζει από την αρχή, τα βαρίδια θα γίνουν φτερά και ο ημιτελικός μπορεί να γίνει ακόμη και εύκολος. Θα χρειαστούν τα πάντα: το off-ball παιχνίδι του Βεζένκοφ, τα μεγάλα σουτ του Ντόρσεϊ, το διάβασμα του Φουρνιέ, η κυριαρχία του Μιλουτίνοφ στο post με φθορά σε σκορ, ριμπάουντ και φάουλ, οι… απαντήσεις του Γουόκαπ στο αναμενόμενα προκλητικό under, τα καλά λεπτά από τον πάγκο του μπαρουτοκαπνισμένου Τζόζεφ, τα «γαλόνια» του Παπανικολάου, η αστειρευτή ενέργεια του Γουόρντ, το κάθετο παιχνίδι του ΜακΚίσικ, η αθλητικότητα του Χολ, το γλυκό σουτ του Πίτερς, η κτηνώδης δύναμη του Τζόουνς… Τα πάντα!
Δεν περισσεύει τίποτα και κανένας σε αυτή τη μάχη. Στο καλό σενάριο, ο Ολυμπιακός θα γιγαντώσει την αυτοπεποίθησή του με ένα καλό ξεκίνημα, θα συμπαρασύρει το πλήθος και θα βάλει τη Φενέρ σε έναν ρυθμό και ένα ύψος σκορ που δύσκολα μπορεί να ανταποκριθεί. Στο κακό, θα πασχίσει να βρει καλές προϋποθέσεις εκτέλεσης, θα πάει σε λίγες και μοιρασμένες κατοχές, σε χαμηλό σκορ και πλησιάζοντας στη λήξη αυτός-και όχι η κάτοχος-θα νιώθει την μπάλα να ζυγίζει περισσότερο.
Κανένας Θεός, ούτε αυτός στον οποίο μπορεί να πιστεύει ο καθένας, ούτε αυτοί του μπάσκετ, δεν χρωστάνε στον Ολυμπιακό για τους οδυνηρούς τρόπους που δεν τα κατάφερε στα τελευταία Final 4. Ο Ολυμπιακός οφείλει στον εαυτό του, στους κόπους τόσων ετών και στη φετινή του πορεία να παρουσιαστεί αντάξιος του… εαυτού του. Τίποτα δεν πρόκειται να του χαριστεί, αν δεν δημιουργήσει ο ίδιος τις προϋποθέσεις στον εαυτό του για να φτάσει στη Γη της Επαγγελίας.
ΥΓ: Βλέποντας πόσο ακόμη πιο όμορφο έγινε το T-Center για το Final 4, με τους συναδέλφους από το εξωτερικό ενθουσιασμένους για τις συνθήκες εργασίας και τη φιλοξενία σε σύγκριση ακόμη και με μεγαλουπόλεις όπως το Άμπου Ντάμπι και το Βερολίνο, καταλαβαίνει κανείς ακόμη περισσότερο πόσο πολύ αδίκησε ο Παναθηναϊκός τον εαυτό του με την κάκιστη φετινή του πορεία που δεν είναι παρών σε αυτή τη γιορτή που γίνεται στο «σπίτι» του.
_193340.jpg?w=350&f=bicubic&um=VerySharp)
