Η ΑΕΚ, μετά από καιρό, έπαιξε με τους δικούς της όρους στην Τούμπα

Μετά το χθεσινό αποτέλεσμα του Ολυμπιακού απέναντι στον Λεβαδειακό, ο καθένας θα μπορούσε να σκεφτεί πως οι δύο ομάδες μπορεί, από ένα σημείο και μετά, να συμβιβάζονταν με την ισοπαλία. Η αλήθεια είναι πως, πέρα από ορισμένες εκλάμψεις, ο ΠΑΟΚ δεν μπόρεσε να απειλήσει σε διάρκεια την ΑΕΚ. Παρά το γεγονός πως το ματς ξεκίνησε πολύ στραβά για την Ένωση στο πρώτο τέταρτο, στη συνέχεια τακτοποιήθηκε σωστά στο γήπεδο και, στο μεγαλύτερο διάστημα του αγώνα, ήταν εκείνη που σου έδινε την εντύπωση πως μπορεί να απειλήσει πιο ουσιαστικά.

Η προσέγγιση του Νίκολιτς ώστε να παίξει με δύο επιθετικούς μπορεί να μην βγήκε στο αρχικό διάστημα του παιχνιδιού, αλλά υποχρέωσε τον ΠΑΟΚ, που όσο περνούσε το ματς φαινόταν πως έχει και απώλεια δυνάμεων αλλά και προβλήματα με κομβικούς παίκτες, όπως με τον Μεϊτέ, ενώ και άλλοι, όπως ο Ζίβκοβιτς και ο Τάισον, δεν μοιάζουν αυτή τη στιγμή -λόγω των απανωτών αγώνων- να έχουν τη φρεσκάδα που χρειάζεται. Η ΑΕΚ δεν παιδεύτηκε για να πάρει την ισοπαλία· μετά τη μεγάλη επέμβαση -τρίτη σε εκτέλεση αντιπάλων σε πέναλτι φέτος- ήταν εκείνη που είχε τις πιο καθαρές ευκαιρίες: Τα δύο δοκάρια, το σουτ του Μαρίν στο φινάλε του πρώτου μέρους, άλλο ένα πολύ καλό σουτ του Γιόβιτς που έφυγε ελάχιστα έξω, ενώ απειλήθηκε μόνο από μια στιγμιαία αδράνεια του Λιούμπιτσιτς που έχασε το μαρκάρισμα του Μπάμπα και έβγαλε τη σέντρα στον Καμαρά, στη μοναδική φάση του ΠΑΟΚ που πραγματικά ανησύχησε την ΑΕΚ μετά το πέναλτι.

Η ΑΕΚ είχε θέματα κυρίως με την απόδοση του Πινέδα σε ένα κομμάτι του πρώτου μέρους, αλλά και με τη δεξιά πλευρά της άμυνάς της. Ο Βίντα, όταν επιστρατεύτηκε, στάθηκε πραγματικά πάρα πολύ καλά. Στην επανάληψη η ΑΕΚ ήταν σχεδόν αψεγάδιαστη στο αμυντικό κομμάτι και έφυγε με ένα αποτέλεσμα που τη διατηρεί στο +2 από τον Ολυμπιακό, έχοντας βγάλει όλα τα ντέρμπι μέχρι το φινάλε της κανονικής περιόδου, και στο +3 από τον ΠΑΟΚ, που έχει όμως να δώσει τον επιπλέον αγώνα με την Κηφισιά.

Αυτήν τη στιγμή η εικόνα που βγάζει η ΑΕΚ είναι πως μοιάζει περισσότερο φρέσκια. Κατανοώ -και το ανέφερα και ραδιοφωνικά- πως η στόχευση των προπονητών μπορεί να είναι τα πλέι οφ, ώστε οι ομάδες να βρεθούν εκείνη τη στιγμή στην κορύφωση της φόρμας τους. Ωστόσο, η ΑΕΚ έχει να δώσει ευρωπαϊκά παιχνίδια περίπου τέσσερις εβδομάδες μετά από τους άλλους και ένα πρόγραμμα που μπορεί, αν πετύχει το απόλυτο, να τη διατηρήσει μπροστά στη βαθμολογία. Από την άλλη, δεν πρέπει να ξεχνάμε πως οι δύο συνδιεκδικητές έχουν να δώσουν έναν ακόμα αγώνα μεταξύ τους. Το μεγάλο κέρδος είναι πως δεν δέχτηκε καμία φάση που να δημιούργησε ο αντίπαλος και πως επέβαλε στο συντριπτικά μεγαλύτερο μέρος του αγώνα το δικό της μοτίβο.

Για το φινάλε, κρατάω τη διαιτησία. Δύο οι χαρισμένες κίτρινες κάρτες στο πρώτο μέρος από τον Όσμερς: Μία στον Κένι που σήκωσε ψηλά το πόδι με τον Κοϊτά και μία στον Ζαφείρη για τράβηγμα της φανέλας του Πινέδα, που αναδεικνύει για μια ακόμα φορά τη διαφορετική αντιμετώπιση των διεκδικητών στο ζήτημα του πειθαρχικού ελέγχου. Επιπλέον, αφού μιλάμε για τους τύπους και το γράμμα του κανονισμού, καμία σημασία δεν έχει πως η μπάλα μπορεί να φτάνει στην αγκαλιά του Παβλένκα όταν ο Μπάμπα γκρεμίζει ξεκάθαρα τον Γκατσίνοβιτς, ακόμα κι αν του έχει φύγει το κοντρόλ. Αναρωτιέστε αν για τους άλλους διεκδικητές θα ήταν τόσο δύσκολο -ή τόσο εύκολο- να δοθεί ένα τέτοιο πέναλτι.