Ανεξάρτητα από την ομάδα που υποστηρίζει κανείς, τουλάχιστον για εκείνους που έζησαν σαν παιδιά και έφηβοι τη δεκαετία του 1980, το πραγματικά ξεχωριστό ντέρμπι σε όλα τα ομαδικά σπορ, ήταν το Άρης-ΠΑΟΚ. Κάτι η έκρηξη του μπάσκετ μετά την κατάκτηση του ευρωπαϊκού του 1987, πολύ περισσότερο οι «ΜΥΘΟΙ», που αγωνίζονταν στις δύο ομάδες τότε και φυσικά η τεράστια αντιπαράθεση των δύο, καθήλωνε όλο τον κόσμο μπροστά στις οθόνες του, τα απογεύματα του Σαββάτου.
Όσοι μεγάλωσαν εκείνη τη δεκαετία και θεωρούν τον εαυτό τους, «μπασκετικό», δεν μπορεί να μην θυμούνται τον μυθικό τελικό του 1984 με νικητή τον ΠΑΟΚ, όπου την παραμονή του ματς, ο Φαίδωνας Ματθαίου, έχει βάλει την ομάδα του Δικεφάλου του Βορρά, να παρακολουθήσει την ταινία, «Αποστολή στη Νικαράγουα», ενώ οι παίκτες του εμφανίστηκαν στο νικηφόρο για τον ΠΑΟΚ τελικό με ξυρισμένα κεφάλια.
Δεν μπορεί να μην θυμάται το ματς του Κυπέλλου, από το οποίο βγήκε το σύνθημα «τι την έκανε την μπάλα ο Θεός», όταν σε προημιτελικό Κυπέλλου με τον μισητό αντίπαλο, ο Γκάλης σημειώνει 36 πόντους με το εξωπραγματικό 16/18 δίποντα και τον «γκάνγκστερ» στο φινάλε, να στριφογυρίζει την μπάλα στο ένα δάχτυλο. Ποιος ξεχνάει τα «μπουκέτα» του Γκάλη με τον Πρέλεβιτς, μετά το φινάλε του 6ου ματς ανάμεσα στις δύο ομάδες (τότε ο νικητής έπαιρνε τον τίτλο στα 4 νικηφόρα, υπολογίζοντας και τα ματς τη κανονικής περιόδου).
Αλλά και την απίθανη διακύμανση, με τον ΠΑΟΚ να ισοφαρίζει τη σειρά σε 2-2 από 2-0 και να βρίσκεται μια…ανάσα από το 3-2 που θα του έδινε το προβάδισμα στη μάχη του τίτλου, με εκείνη την τρίποντη βόμβα του Παναγιώτη Γιαννάκη. Αλλά και το καλάθι του Μπραντ Σέλερς που άφησε πάλι… στο…παραλίγο τον ΠΑΟΚ, που λίγο περίπου 70 δεύτερα πριν το φινάλε του ματς, βρισκόταν κοντά στο να οδηγήσει τη σειρά σε έβδομο παιχνίδι, αφού ήταν έξι πόντους μπροστά. Αλλά και την εκθρόνιση του Άρη, σε ένα ματς κατάταξης, αλλά στην ουσία κάτι σαν ημιτελικό, με το τρίποντο του Πρέλεβιτς στην παράταση και την κατάκτηση του τίτλου από τον ΠΑΟΚ, την αμέσως επόμενη σεζόν.
Ακόμα και για μας τους ουδέτερους, το ματς ήταν ένα μεγάλο event. Πόσοι πιτσιρικάδες από Αθήνα, δεν βρεθήκαμε στον τελικό του 1990 στο ΣΕΦ, για να ζήσουμε από κοντά τη μαγεία ενός τέτοιου αγώνα, ανάμεσα στον Άρη και τον ΠΑΟΚ, που βρήκε νικητές τους «κίτρινους» με μια ακόμα ασύλληπτη εμφάνιση του Γκάλη που έβαλε την καθιερωμένη του 35άρα. Το εισιτήριο για να βρεθώ στον τελικό εκείνου του απογεύματος στο Φάληρο, ήταν το δώρο για τα 15α γενέθλια μου!
Αυτά συνέβαιναν στις αρχές της δεκαετίας του 1990. Σταδιακά το μπάσκετ κατηφόρισε στην Αθήνα, την ακμή, ακολούθησε η παρακμή, τα δύσκολα οικονομικά χρόνια για τις δύο ομάδες που φυσικά παρέμειναν για κάμποσο ακόμα ψηλά, κατακτώντας και ευρωπαϊκούς τίτλους. Όμως Ολυμπιακός και Παναθηναϊκός είχαν πάρει τα σκήπτρα.
Στο σήμερα, κατανοώ πως είναι αδύνατο, για τις νεότερες γενιές, να αισθανθούν πώς είναι οι δύο ομάδες της Θεσσαλονίκης, να μην κατεβαίνουν σαν κομπάρσοι, αλλά ως πρωταγωνιστές. Να στέλνουν αγωνιστικά, αλλά και μεταγραφικά, τα μηνύματα τους, πως δεν θα περιοριστούν σε 2ο ρόλο. Άλλωστε ο αήττητος ΠΑΟΚ και ο Άρης με τις νίκες του απέναντι στους δύο αιώνιους, προειδοποίησαν. Σε μια κρισιμότατη στιγμή για το μπάσκετ στην πατρίδα μας, για πολλούς, επίκαιρους λόγους, το ντέρμπι που μας μεγάλωσε, ξαναποκτά την αίγλη του. Μακάρι να λειτουργήσει σαν βάλσαμο για όσους θέλουμε να…γυρίσουμε στα παλιά καλά χρόνια!
Ακολουθήστε τον bwinΣΠΟΡ FM 94.6 στο Google News για να μαθαίνετε πρώτοι τα τελευταία νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.






