Ο άνθρωπος που τα άλλαξε σχεδόν όλα, το κοουτσάρισμα του Αταμάν και τα λάθη του Μπαρτζώκα

Τέτοιον τελικό, τόσο μονόπλευρο, πραγματικά δεν περιμέναμε. Μάλλον όχι και ο πιο αισιόδοξος φίλος του Παναθηναϊκού, που είχε κάθε λόγο να προβληματίζεται βλέποντας την ομάδα του, όχι κανέναν μήνα πίσω αλλά μια βδομάδα πριν να χάνει από τον Κολοσσό στο σπίτι της. Ωστόσο οι «πράσινοι» στέφθηκαν πανάξια back-to-back Κυπελλούχοι. Όχι επειδή απλώς το ήθελαν και το είχαν ανάγκη περισσότερο, πράγμα που φυσικά ήταν εμφανές από το πρώτο δευτερόλεπτο και αναμφίβολα και έπαιξε ρόλο, αλλά και επειδή ήταν αγωνιστικά πιο έτοιμοι και διαβασμένοι από τον αγνώριστο Ολυμπιακό.

Ένας game changer αλλά όχι μόνο αυτός

Θα ήταν λάθος να εστιάσουμε σε έναν παίκτη την αγωνιστική μεταμόρφωση του Παναθηναϊκού, αλλά στην προκειμένη περίπτωση αυτό δεν θα συνιστούσε υπερβολή. Ο Νάιτζελ Χέιζ-Ντέιβις εμφανίστηκε σαν έτοιμος από καιρό και είχε καθοριστική επίδραση στο ντέρμπι. Από τις πρώτες του στιγμές στο παρκέ έκανε διαφορά, αρχικά με το παιχνίδι στο ποστ από το «4» που είχε ξεχάσει για… χρόνια τι σημαίνει η νέα του ομάδα, μέχρι το ανελέητο κυνηγητό στον Βεζένκοφ, ο οποίος μετά το πρώτο «καυτό» δεκάλεπτο σκόραρε με ιδρώτα και αίμα. Ο Αμερικανός φόργουορντ έφερε ισορροπία σε άμυνα και επίθεση, διάβασε άψογα το παιχνίδι, είχε σχεδόν αποκλειστικά σωστές αποφάσεις και έδειξε πως αυτή η προσθήκη μπορεί πραγματικά να αλλάξει τη μοίρα του φετινού Παναθηναϊκού, ενδεχομένως και όλης της Ευρωλίγκας.



Ασφαλώς, όπως είπαμε, ουδείς κερδίζει μόνος του στο μπάσκετ. Ο NHD βρήκε εξαιρετικούς συμπαραστάτες, με πρώτο τον Ρογκαβόπουλο στην καλύτερη εμφάνισή του με τα πράσινα. Ο Γκραντ ήταν και πάλι αθόρυβα καταλυτικός στις δύο πλευρές του παρκέ, ενώ ο Μήτογλου φώναξε πως είναι… ακόμη εδώ, έστω και παίζοντας στο «5», όπου αναμένεται να τον συνηθίσουμε πλέον. Σλούκας και Ναν έβαλαν μαζί μόλις 10 πόντους μεν, ωστόσο απέφυγαν τις υπερβολές, πάλεψαν στην άμυνα, απασχόλησαν πολλούς παίκτες με τη δράση τους και μοίρασαν σωστά την μπάλα παίζοντας για την ομάδα. Μέσα στο πνεύμα του ματς ήταν και ο Χολμς, που είχε ενθαρρυντική εικόνα για πρώτη φορά σε τόσο σημαντικό παιχνίδι.

Πρέπει, φυσικά, να βγάλουμε το καπέλο και στον Εργκίν Αταμάν. Μπορεί να συνεχίζει τα ανεξήγητα «μούτρα» και τις καυστικές δηλώσεις προς τους δημοσιογράφους, ωστόσο αυτή τη φορά ήταν άψογα διαβασμένος και του αξίζει μεγάλο μερίδιο στην επιτυχία. Όχι γιατί οι παίκτες του ήταν πνευματικά πανέτοιμοι, αφού κάτι τέτοιο είναι αναμενόμενο από τέτοιες προσωπικότητες, αλλά επειδή είχε εξαιρετικό αμυντικό πλάνο, παρουσίασε ένα «τέρας» με πολλά κεφάλια στην επίθεση και έκανε έγκαιρες παρεμβάσεις στο ματς.

Ο χειρότερος φετινός Ολυμπιακός…

Ο Ολυμπιακός παρουσιάστηκε πολύ κατώτερος των περιστάσεων από όλες τις απόψεις. Ομαδικά και ατομικά, όπως παραδέχτηκε ο Γιώργος Μπαρτζώκας, αλλά και προπονητικά όπως θα επισημάνουμε εμείς. Οι «ερυθρόλευκοι» μετά το πρώτο ουσιαστικό ροτέισον έχασαν κάθε επαφή με το πνεύμα του αγώνα και δεν την ανέκτησαν ποτέ.

Οι επιλογές τόσο στη σύνθεση της εξάδας των ξένων, όσο και στη διαχείριση του ροτέισον αποδείχτηκαν καταστροφικές. Η απόφαση να μπει ως δεύτερος γκαρντ ο φανερά ανέτοιμος μετά την 40ήμερη απουσία του (παρά την παραμορφωτική εικόνα του εύκολου ημιτελικού με το Μαρούσι) Μόρις έπληξε την ομάδα, καθώς εκτέθηκε μπρος και πίσω. Ο Νιλικίνα παρά τους περιορισμούς που έχει επιθετικά/δημιουργικά, θα μπορούσε έστω να δώσει λύσεις στην άμυνα χάρη στο αθλητικά του προσόντα.



Η επιλογή να πάει ο Ολυμπιακός με ένα μόνο 4άρι επίσης δεν λειτούργησε, καθώς ο Βεζένκοφ ήταν δεδομένο ότι θα στοχευτεί από τον αντίπαλο που έχει πια ένα επιπλέον υπερ-όπλο για να τον αναχαιτίσει. Ήταν δεδομένο πως δεν θα μπορούσε να «κουβαλά» μόνος την ομάδα του, όπως συνέβη στο πρώτο δεκάλεπτο και οι ενοχλήσεις στη μέση ήρθαν ως κερασάκι στην πικρή αυτή τούρτα, την ώρα που ο μόνιμα αδικημένος Πίτερς ήταν με τη φόρμα στον πάγκο και ανενεργός.

Όσο για την απόφαση να μπουν τρεις σέντερ στη δωδεκάδα, δεν ήταν άστοχη, αλλά η διαχείριση των ψηλών ήταν. Μιλουτίνοφ και Χολ έπαιξαν σε όλο το πρώτο ημίχρονο και ο Τζόουνς σε όλο το δεύτερο, πράγμα που δεν έχει μπασκετική λογική.

Μέσα σε όλα, ο Ολυμπιακός είχε σε κακή μέρα τον φανερά επηρεασμένο από τα δύο υπερατλαντικά ταξίδια σε πέντε μέρες Ντόρσεϊ, ενώ ήταν παρομοιωδώς άστοχος στα τρίποντα, πολλά εκ των οποίων παραχωρήθηκαν προκλητικά ελεύθερα από τον αντίπαλο. Όχι μόνο ο Γουόκαπ, που ήταν από τους λίγους που διασώθηκαν, αλλά ακόμη και οι Βεζένκοφ, Φουρνιέ και Ντόρσεϊ, που είχαν μαζί 3/15 πίσω από τα 6,75μ.

Η επόμενη μέρα…

Το λέγαμε πριν τον τελικό, τα επαναλαμβάνουμε και τώρα… Η σεζόν δεν κρίνεται ως πετυχημένη ή αποτυχημένη από την κατάκτηση ή απώλεια του Κυπέλλου. Ένας τίτλος δεν είναι ποτέ αμελητέος, ειδικά απέναντι στον μεγάλο σου αντίπαλο, αλλά η συνέχεια είναι πιο σημαντική.

Ο μεν Παναθηναϊκός, που παρουσιάστηκε στο Final 8 όχι απλώς εντυπωσιακά αναβαθμισμένος με την προσθήκη του Χέιζ-Ντέιβις, αλλά προσηλωμένος, τακτικά προετοιμασμένος και ισορροπημένος, θα πρέπει να αποδείξει πως αυτό το πενθήμερο στο Ηράκλειο δεν ήταν μια... καλή παρένθεση, αλλά πρέπει να γίνει κανόνας. Αρχικά για να εξασφαλιστεί η πρόκριση στα playoffs και εν συνεχεία για να είναι εκεί όπως πρέπει η ομάδα του Εργκίν Αταμάν. Μεγαλύτερος εχθρός των «πράσινων» είναι να πιστέψουν πως λύθηκαν όλα τους τα προβλήματα και να χαλαρώσουν σε μια περίοδο που η θέση τους στην κατάταξη απαγορεύει κατηγορηματικά κάτι τέτοιο.

Ο δε Ολυμπιακός θα πρέπει να διαχειριστεί αυτό το στραπάτσο και να το μετατρέψει σε ένα χρήσιμο μάθημα για τη συνέχεια. Γιατί η καλή φόρμα, η συνέπεια στην απόδοση και τα σερί νικών απέχουν συχνά μια ήττα σε ντέρμπι αιωνίων από το να εκτροχιάσουν μια ομάδα, να προκαλέσουν εσωστρέφεια και να αλλάξουν άρδην το κλίμα. Οι αντοχές του οικοδομήματος θα δοκιμαστούν τις επόμενες μέρες, πολύ δε μάλλον από τη στιγμή που το Final 8 άφησε και πληγές και σε επίπεδο τραυματισμών.