Ο Παναθηναϊκός έχει φανερές αδυναμίες, που ξεκινούν από τη δόμηση του ρόστερ και φτάνουν μέχρι τη διαχείρισή του από τον προπονητή του. Αυτό είναι το πανθομολογούμενο… Όμως αυτά τα προβλήματα γιγαντώνονται γιατί μπαίνουν διαρκώς κάτω από έναν μεγεθυντικό φακό από τους ανθρώπους του ίδιου του οργανισμού και αντι να αντιμετωπιστούν πίσω από κλειστές πόρτες προβάλλονται σε κοινή θέα.
Όσα ακολούθησαν την ήττα από τον Άρη δεν ήταν πρωτόγνωρα… Έχουν γίνει κατ' επανάληψη τους τελευταίους μήνες και αποδεδειγμένα-πέραν κάθε αμφιβολίας πλέον-αυτή η «συνταγή» όχι μόνο δεν έχει ευεργετικά αποτελέσματα, αλλά μάλλον το αντίθετο. Καταστροφικά! Ή μάλλον… αυτοκαταστροφικά.
Πέρσι, μετά το Final 4 στο Άμπου Ντάμπι και πριν την έναρξη των τελικών, ήταν η επίσκεψη του Δημήτρη Γιαννακόπουλου στην προπόνηση και η απαίτηση για κατάκτηση του πρωταθλήματος με 3-0 που τελικά αφύπνισε τον αποκαμωμένο τότε ψυχολογικά Ολυμπιακό, τον έκανε να ξεχάσει τα δικά του προβλήματα και τον συσπείρωσε απέναντι σε έναν εξωτερικό εχθρό. Το πρόβλημα δεν ήταν τόσο η ομιλία του ιδιοκτήτη, όσο η δημοσιοποίησή της. Τα αποτελέσματα τα θυμάστε…
Ακολούθησε η χοντρή κατσάδα μετά την ήττα από τον Ολυμπιακό στις 2 Ιανουαρίου-που επίσης αποφασίστηκε να βγει στα ΜΜΕ-και τώρα, μετά την ήττα από τον Άρη, η -διαδικτυακή αυτή τη φορά- πρόσκληση σε παραίτηση από τον ιδιοκτήτη σε προπονητή, βοηθούς και παίκτες. Την ίδια ώρα, ο επίσης θιασώτης της φιλοσοφίας «θα σε ξεφωνίσω για να συμμορφωθείς» Εργκίν Αταμάν συνεχίζει να διαπομπεύει παίκτες για την απόδοσή τους, να τους συγκρίνει υποτιμητικά με αντιπάλους και να θεωρεί πως θα τους μεταμορφώσει απλώς θίγοντας τον εγωισμό τους.
Ακόμη και όλα τα παραπάνω, από τις ομιλίες/αναρτήσεις του Δημήτρη Γιαννακόπουλου, μέχρι τις δηλώσεις του Εργκίν Αταμάν, θα μπορούσαν να θεωρηθούν μέχρι και (ως έναν βαθμό) λογικά. Όχι όμως όταν ΔΕΝ συμβαίνουν πίσω από κλειστές πόρτες, αλλά διαρκώς με έναν προβολέα πάνω τους. Οποιοδήποτε «αφεντικό», από έναν πρόεδρο ΚΑΕ και έναν προπονητή μέχρι έναν διευθυντή τράπεζας ή έναν… σεφ, έχει δικαίωμα να ψέξει τους «υπαλλήλους» του. Όταν κρίνει ότι δεν προσπαθούν αρκετά, ότι είναι ασυνεπείς στις υποχρεώσεις τους και ότι δεν είναι αντάξιοι της εμπιστοσύνης του… Σίγουρα έχει συμβεί στο πρόσφατο ή πιο μακρινό παρελθόν σε όλες τις ομάδες. Στον Ολυμπιακό, στη Ρεάλ, στην Μπαρτσελόνα, στη Φενέρμπαχτσε… παντού.
Όταν όμως αυτό συμβαίνει διαρκώς σε κοινή θέα και τα ζητήματα δεν λύνονται ενδο-οικογενειακά, μην περιμένετε σπουδαία αποτελέσματα. Σε κανέναν δεν αρέσει να του κάνουν έντονες παρατηρήσεις για τη δουλειά του, αλλά ακόμη περισσότερο δεν αρέσει να τον επιπλήττουν μπροστά σε όλους, θαρρείς και είναι κανένα σχολιαρόπαιδο που τώρα «χτίζει» τον χαρακτήρα του και πρέπει να παραδειγματιστεί για να συμμορφωθεί για το υπόλοιπο της ζωής του. Ειδικά όταν μιλάμε για παίκτες με εγωισμό, μεγάλες καριέρες, επιτυχίες και εκατομμύρια στους λογαριασμούς τους, η πρακτική της δημόσιας διαπόμπευσης το πιθανότερο είναι αντί να τους… αφυπνίσει να λειτουργήσει ως μπούμερανγκ. Να τους εκνευρίσει, να τους ξενερώσει και να τους αποσυντονίσει ακόμη περισσότερο. Και να τους βάλει σε σοβαρές σκέψεις όταν θα έρθει η ώρα να διαπραγματευτούν μια πιθανή ανανέωση συμβολαίου.
Με αυτά και με αυτά, τα αμιγώς μπασκετικά/αγωνιστικά προβλήματα του Παναθηναϊκού δεν αντιμετωπίζονται. Αντίθετα, η ομάδα μοιάζει με ένα επαναλαμβανόμενο reality show, που προσφέρει διαρκώς… content. Αντί οι «πράσινοι», από την διοίκηση και τον προπονητή, μέχρι τους παίκτες και το σταφ, να μαντρώσουν τα αποδυτήρια, να συζητήσουν πίσω από κλειστές πόρτες τα προβλήματα, να τσακωθούν άμα λάχει και μεταξύ τους, προκειμένου να βρουν λύσεις στα εμφανή ζητήματα που υπάρχουν, προτιμούν διαρκώς να προσφέρουν εν δήμω τα εν οίκω.
Το πρόβλημα του Παναθηναϊκού ΔΕΝ είναι ότι διαθέτει παίκτες που δεν προσπαθούν αρκετά, προπονητή που δεν σκαμπάζει ή διοίκηση που αδιαφορεί. Είναι ότι έχει φτασμένους παίκτες που το σύστημα και το κοουτσάρισμα δεν βοηθά να αναδειχθούν οι αρετές τους και να καμουφλαριστούν οι αδυναμίες τους, έναν καταξιωμένο προπονητή που δείχνει να επικεντρώνεται περισσότερο στα mind games παρά στις προπονητικές παρεμβάσεις και έναν ιδιοκτήτη που ενώ αναμφίβολα αγαπά παθολογικά την ομάδα και έχει αναγεννήσει το κλαμπ πολυεπίπεδα, συνεχίζει να λειτουργεί παρορμητικά και να μην διαχειρίζεται τις κρίσεις με την ψυχραιμία που απαιτεί η κάθε περίσταση, υπό την ασφυκτική πίεση που νιώθει για το όγδοο μέσα στο «σπίτι» της ομάδας.
Αν ο Παναθηναϊκός εξακολουθεί να… αλληλοξεφωνίζεται για τα προβλήματά του και ο οργανισμός συνεχίσει να μοιράζει ευθύνες δημοσίως δεξιά και αριστερά κατά δικαίων και αδίκων, τότε μην περιμένετε καμία θεαματική μεταμόρφωση. Αν σταματήσουν οι κραυγές και η ομάδα, πίσω από κλειστές πόρτες, αποφασίσει να σκύψει με ψυχραιμία πάνω από τις αγωνιστικές της αδυναμίες και να προσπαθήσει -όσο ακόμη υπάρχει χρόνος- να τα λύσει με διάλογο και μπασκετική λογική, υπάρχει ακόμη ελπίδα. Ακόμη και αν δεν φύγει κανένας, ακόμη και αν δεν έρθει κανένας…
Ακολουθήστε τον bwinΣΠΟΡ FM 94.6 στο Google News για να μαθαίνετε πρώτοι τα τελευταία νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.
