Ρεαλισμός, το καλύτερο δώρο για ΑΕΚ, ΠΑΟΚ και Άρη στο 2026

Ο ρεαλισμός, λένε, είναι ο καλύτερος τρόπος για να μην απογοητευτείς ποτέ. Όταν βλέπεις τα πράγματα στις πραγματικές τους διαστάσεις και όχι σε αυτές που θα ευχόσουν ή φαντάζεσαι, τότε δύσκολα περνάς κάτω από τον πήχη. Αντίθετα, όταν απλώνεις τα πόδια σου πολύ πέρα από το πάπλωμα, είναι δεδομένο ότι ακόμη και ένα μικρό βήμα προόδου θα σου φαντάζει «φτωχό».

Αυτή η αρετή, ο ρεαλισμός, είναι αναγκαία για το 2026 και την επόμενη μέρα εν γένει σε ΑΕΚ, ΠΑΟΚ και Άρη, τις ομάδες που είναι στο επίπεδο πίσω από τους «αιώνιους», αλλά ταυτόχρονα ακόμη μίλια μακριά τους για να μπορούν να λογίζονται ως πραγματικοί ανταγωνιστές. Κάθε περίπτωση είναι διαφορετική, αλλά ο χειρότερος σύμβουλος και για τους τρεις είναι να σχηματίσουν στο μυαλό τους μια στρεβλή εικόνα της πραγματικότητας.

Προσγείωση στη σκληρή πραγματικότητα για την ΑΕΚ, αλλά ο Αγγελόπουλος επιμένει και εγγυάται

Ο τρόπος που κλείνει το 2026 μοιάζει με ανώμαλη προσγείωση για την ΑΕΚ. Όχι αγωνιστικά, αφού παρά τις αναποδιές η ομάδα παραμένει σε πολύ καλό level, αλλά από άποψη προοπτικής. Η «Ένωση» βλέπει για ακόμη μια φορά τέτοιες μέρες να χάνει έναν παίκτη της για το υψηλότερο επίπεδο πληρώνοντας το νόμο της φύσης που λέει ότι το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό.



Ο Κρις Σίλβα προστίθεται στη μακρά σειρά παικτών που οι «κιτρινόμαυροι» ανακαλύπτουν, αλλά τον χάνουν γρήγορα και όχι με τίμημα που αξίζει τον κόπο μεσούσης της περιόδου. Η μετακίνησή του, μετά το ματς με τον Προμηθέα, στη Φενέρμπαχτσε σκόρπισε απογοήτευση και απαισιοδοξία στους φίλους της ομάδας, αλλά πρόκειται για φυσική εξέλιξη. Όταν σου προσφέρουν τη δυνατότητα να προαχθείς στην κορυφαία σκηνή της Ευρώπης με σχεδόν τριπλάσιες απολαβές από τις υπάρχουσες, δεν μπορείς να πεις όχι.

Η ΑΕΚ έκανε ό,τι μπορούσε για να τον αποκτήσει αρχικά (δεν θα ερχόταν ποτέ χωρίς καθόλου buy out ή με μεγαλύτερο από τις 150.000) και εν συνεχεία για να τον κρατήσει (φτάνοντας στις 600.000 ετησίως, το μεγαλύτερο συμβόλαιο επί εποχής Αγγελόπουλου), αλλά η αγορά είναι αμείλικτη. Η υπόθεση δεν ήταν στο χέρι της εξ αρχής και το πράγμα φαινόταν πού πάει εδώ και καιρό, με τις ομάδες της Ευρωλίγκας να ψάχνουν με το δίκανο σέντερ και να μπορούν να ξεμυαλίσουν κάθε παίκτη που σκέφτεται (και καλά κάνει) «στυγνά» επαγγελματικά.

Μέσα σε όλα, οι ελπίδες για απευθείας θέση στο ΝΒΑ Europe μοιάζουν με ανέφικτο στόχο. Η «Ένωση» είναι προφανές πως δεν βρίσκεται στις βασικές επιλογές της νέας λίγκας για μόνιμη θέση (από την Αθήνα έχει προτεραιότητα στις προτιμήσεις της νεοσύστατης λίγκας ο Παναθηναϊκός), συνεπώς θα πρέπει να διεκδικεί τη θέση της είτε μέσω του BCL, είτε μέσω του πρωταθλήματος και των προκριματικών στο τέλος της σεζόν.



Η κριτική προς τον Μάκη Αγγελόπουλο είναι όχι μόνο άδικη, αλλά δείχνει αγνωμοσύνη και άγνοια της πραγματικότητας. Παρά τα πολλά χρήματα που έχει δαπανήσει από το 2014 που ανέλαβε, παρά τους τέσσερις τίτλους επί των ημερών του (το 1/4 των 16 που έχει κατακτήσει συνολικά το τμήμα στην ιστορία του), παρά τα περίπου 5 εκατ. ευρώ που έβαλε από την τσέπη του για το γήπεδο στα Λιόσια, ο κόσμος δεν αγκάλιασε ποτέ την προσπάθεια παρά μόνο όταν οσμιζόταν επιτυχία, όπως το 2018 ή το 2025, στα τελικά στάδια της σεζόν στο BCL. Ο αριθμός των διαρκείας και των απλών εισιτηρίων είναι σταθερά σε απογοητευτικά επίπεδα (περίπου 1.900 φέτος) και αυτός είναι σίγουρα ο βασικός λόγος που δεν αντιμετωπίστηκε ποτέ ως δυνάμει μόνιμο μέλος του NBA Europe. Αντίθετα, δηλαδή, με ό,τι συμβαίνει σε ΠΑΟΚ και Άρη, που ακόμη και πριν την έλευση Μυστακίδη και Σιάο αντίστοιχα είχαν πολύ μεγαλύτερη έμπρακτη στήριξη από τα κοινά τους, παρότι δεν είχαν να παρουσιάσουν ούτε κατ’ ελάχιστον συγκρίσιμες επιτυχίες με αυτές της ΑΕΚ την τελευταία δεκαετία.

Κόντρα, πάντως, σε αυτή την κατάσταση, ο Μάκης Αγγελόπουλος δεν αποθαρρύνεται. Θυμηθείτε πως μετά την αναπόφευκτη πώληση του Χάουαρντ Σαντ-Ρος στην ΤΣΣΚΑ απέκτησε τον Νίκο Ζήση, ενώ τώρα-μετά τη μεταγραφή του Τζιάν Κλαβέλ που πήγε στο βρόντο λόγω τραυματισμών, έφερε στην ομάδα ολόκληρο Τζέιμς Νάναλι. Και είναι σίγουρο πως και για την αντικατάσταση του Σίλβα θα κάνει το καλύτερο δυνατό, παρά τους περιορισμούς της αγοράς, ποντάροντας στο... μάτι του Ντράγκαν Σάκοτα. Ταυτόχρονα συνεχίζει να επενδύει στο γήπεδο, που παρέλαβε σε κακή κατάσταση και σταδιακά μετατρέπει σε έναν εξαιρετικό (και αδικημένο από τον κόσμο) προορισμό, δίχως να χάνει το όραμα και την ελπίδα του. Ο κόσμος της ΑΕΚ δεν μπορεί να έχει πολύ μεγαλύτερες απαιτήσεις από τον ίδιο και κατ' επέκταση από την ομάδα. Κι όσο το συντομότερο συνειδητοποιήσει πώς έχει πραγματικά η κατάσταση, τόσο πιο ρεαλιστικές απαιτήσεις θα έχει, αγωνιστικά και διοικητικά. Γιατί αν κάποια στιγμή αποφασίσει να εγκαταλείψει την ΚΑΕ ο Μάκης Αγγελόπουλος, τότε θα έρθουν πραγματικά μαύρες μέρες. Σαν κι αυτές που είχαν γίνει καθημερινότητα πριν αναλάβει την ομάδα το Νοέμβριο του 2014.

Το μπάσκετ στο Βορρά μεν, αλλά… υπομονή

ΠΑΟΚ και Άρης πρέπει να αντιμετωπίζονται ως παρόμοια case studies στην παρούσα συνθήκη. Είναι δύο brand names με μεγάλη λαϊκή βάση, που πέρασαν δύσκολα τα προηγούμενα χρόνια με πολλούς οικονομικούς περιορισμούς και πολύ αγώνα από ανθρώπους που τους κράτησαν στην επιφάνεια για να μην πνιγούν από χρέη, αλλά με λαμπρούς ορίζοντες να ανοίγονται πλέον μπροστά τους μετά την αλλαγή στο ιδιοκτησιακό καθεστώς.

Ο κόσμος στήριξε στα δύσκολα, όπως οι φίλοι του ΠΑΟΚ που αγόρασαν το καλοκαίρι 4.500 διαρκείας, πολύ πριν εμφανιστεί καν στο κάδρο ο Τέλης Μυστακίδης, ή ο αγνός μπασκετικός κόσμος του Άρη που έκανε τα sold out το ένα μετά το άλλο σε εποχές που η ομάδα κινδύνευε να χρεοκοπήσει, όταν ο Ρίτσαρντ Σιάο μάλλον δεν γνώριζε καν την ύπαρξη του συλλόγου. Μετά από δεκαετίες υπομονής, στις οποίες το επίκεντρο του μπάσκετ στην Ελλάδα μετατοπίστηκε από τον βορρά στην Αθήνα, είναι λογικό ο κόσμος ΠΑΟΚ και Άρη να κάνει όνειρα.



Όμως ο μεγαλύτερος εχθρός αμφότερων σε αυτή τη φάση είναι οι μη ρεαλιστικές προσδοκίες. Παρότι το μπάτζετ αμφότερων έχει ήδη απογειωθεί, αυτό των «αιώνιων» παραμένει… 20 φορές πάνω! Ναι, για τέτοια απόσταση μιλάμε ακόμη. Συνεπώς, το να προσδοκά ή (ακόμη χειρότερο) να απαιτεί ο λαός του ΠΑΟΚ και του Άρη να εκτοπίσουν Παναθηναϊκό και Ολυμπιακό εδώ και τώρα μοιάζει όνειρο θερινής νυκτός. Κι όποιος ελπίζει πως κάτι τέτοιο θα γίνει άμεσα ή σε ένα, δύο ή τρία χρόνια, να είναι προετοιμασμένος για μεγάλη απογοήτευση.

Απαιτείται ρεαλισμός και αργά αλλά σταθερά βήματα προς τα μπροστά. Η παρουσία ανθρώπων όπως ο Νίκος Μπουντούρης και ο Νίκος Ζήσης στις ομάδες αυτές εγγυάται πως υπάρχει σχέδιο, προγραμματισμός και υλοποιήσιμο όραμα. Με αργά και σταθερά βήματα, το υπάρχον χάσμα θα μειώνεται διαρκώς. Αν όμως ΠΑΟΚ και Άρης πειστούν πως «μεγαλοπιάστηκαν», τότε κινδυνεύουν να πάθουν ό,τι διδάσκει η ελληνική μυθολογία για τον Ίκαρο. Να νιώσουν πως μπορούν άμεσα να πετάξουν κοντά στον ήλιο, με αποτέλεσμα να λιώσουν τα φτερά τους και να γκρεμοτσακιστούν, με την πτώση να είναι βίαια και ίσως μοιραία.



Αυτές οι σουρεαλιστικές προσδοκίες μοιάζει να είναι αυτή τη στιγμή το μόνο εμπόδιο για ΠΑΟΚ και Άρη, ώστε νομοτελειακά να αρχίζουν να μειώνουν την ψαλίδα από Παναθηναϊκό και Ολυμπιακό, μέχρι να φτάσουν, όχι σύντομα αλλά όχι και πάρα πολύ αργά, σε θέση να απειλήσουν το δίπολο. Γιατί, κατά τα άλλα, ΠΑΟΚ και Άρης έχουν πλέον τα πάντα: όχι μόνο brand names, κόσμο και παράδοση, αλλά και ιδιοκτήτες με τεράστιο πορτοφόλι, ναι, μεγαλύτερο κι από αυτά Γιαννακόπουλων και Αγγελόπουλων. Κι έχοντας όλα αυτά τα στοιχεία και όσα θα φτιάξουν προσεχώς (με την αναμόρφωση σε «Παλατάκι» και «Αλεξάνδρειο» που είναι στα σκαριά), έχουν την προοπτική να μπουν στην ελίτ. Είτε αυτή λέγεται Ευρωλίγκα είτε ΝΒΑ Europe...