Η ΑΕΚ τελείωσε με κρότο τον ΠΑΟΚ και απομένει ο Ολυμπιακός

Όταν ρωτήθηκα για το αν η ΑΕΚ θα εμφανιζόταν κουρασμένη, η δική μου ατράνταχτη πεποίθηση για το ματς με τον ΠΑΟΚ ήταν πως η Ένωση θα είχε προβάδισμα λόγω ρυθμού. Ακόμα και αν έχεις παίξει τόσο σπουδαία ματς, την ώρα που οι άλλες ομάδες ξεκουράζονταν ή τουλάχιστον προετοιμάζονταν για τις μάχες της 2ης αγωνιστικής, η ομάδα του Νίκολιτς έδινε τη δική της μάχη μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο για να ξεπεράσει τη Βαγιεκάνο. Τα αποθέματα ενέργειας, όταν το προηγούμενο παιχνίδι σου έχει ολοκληρωθεί 66 και όχι 72 ώρες νωρίτερα -αφού ο αγώνας με τους Ισπανούς τελείωσε στις 12 ακριβώς και το ματς με τον ΠΑΟΚ ήταν προγραμματισμένο για τις έξι της Κυριακής- ήταν το μεγάλο ερώτημα. Όμως, όπως ανέφερα και το Σάββατο το βράδυ στην εκπομπή, η Ένωση έχει λύσεις στο κέντρο στους αγώνες του πρωταθλήματος. Το πρόβλημα ήταν σίγουρα μεγαλύτερο στην Ευρώπη.

Η ΑΕΚ μπήκε στο ματς φροντίζοντας να μην κάνει λάθη. Της πήρε, είναι η αλήθεια, 7-8 λεπτά να προσαρμοστεί, αλλά από τη στιγμή που το σχέδιο ανάσχεσης του Κωνσταντέλια έγινε ξεκάθαρο, με τον Μαρίν να αναλαμβάνει αυτήν τη δουλειά και τον Γκατσίνοβιτς να δίνει βοήθειες, το νερό μπήκε στο αυλάκι. Μπροστά, μετά το 15', η ΑΕΚ άρχισε να λειτουργεί γιατί όλα στο κέντρο της ήταν καλά ρυθμισμένα. Έτσι, μετά τις ευκαιρίες που έχασε νωρίς με τον Πινέδα -παρά τη φάση στο 4' με το πλασέ του Μεξικανού- όσο περνούσε η ώρα στο πρώτο μέρος άρχισε να δείχνει ξεκάθαρα ποια είναι η ανώτερη ομάδα. Έκανε φάσεις, δημιουργούσε κινδύνους και έπαιρνε την μπάλα με άνεση από τα πόδια του ΠΑΟΚ, που δεν ήξερε τι να την κάνει. Και από τη στιγμή που ο Κωνσταντέλιας είχε εγκλωβιστεί, όλα έγιναν πολύ απλά.

Αυτό που έκανε ξανά τη διαφορά ήταν το κέντρο της. Και επειδή στην πολύ δύσκολη τελική ευθεία δεν φτάνουν οι δύο που έχουν καταθέσει και τα… συκώτια τους φέτος (Πινέδα και Μαρίν), έρχεται και ο Περέιρα, που φαίνεται πως είναι το όπλο-άσος στο μανίκι του Μάρκο Νίκολιτς. Και αφού αυτοί οι τρεις έβαλαν τις βάσεις, μαζί με τον ακούραστο Ζίνι που τρομοκρατούσε την άμυνα του ΠΑΟΚ, μπήκαν και οι αλλαγές για να δώσουν το μεγάλο μπουστάρισμα. Ο Ζόαο Μάριο προλαβαίνει πάνω στην πλάγια γραμμή μια δύσκολη μπαλιά, ο Πινέδα περιμένει τον Κοϊτά και ο Μαυριτανός με σλάλομ πετυχαίνει τη γκολάρα για το 2-0. Ο Μεξικανός σφράγισε το μαγικό δικό του ματς με το υπέροχο τρίτο γκολ.

Για πολλά παιχνίδια τώρα, ο Κωνσταντέλιας είχε γίνει εφιάλτης για την ΑΕΚ. Όμως η εξουδετέρωσή του από τον Μαρίν (με τις απαραίτητες βοήθειες ειδικά από τον Γκάτσι) στο κρίσιμο διάστημα από την εκκίνηση του αγώνα μέχρι περίπου το 60', όπου διαφοροποιήθηκαν λίγο τα μαρκαρίσματα λόγω των αλλαγών του ΠΑΟΚ, αλλά με τον Ρουμάνο να διατηρεί την επίβλεψη του Έλληνα άσου όταν ερχόταν στον άξονα, αποτελεί άλλο ένα παράσημο για τη στρατηγική του Μάρκο Νίκολιτς. Η φάση-μήνυμα για την τελική έκβαση έρχεται στο 58', όταν ο Μαρίν κλέβει την μπάλα από τον Κωνσταντέλια και τον υποχρεώνει σε μαρκάρισμα που του δίνει και την κίτρινη κάρτα.

Φυσικά, το πρωτάθλημα -ως προς τον στόχο του τίτλου- έχει ακόμη δρόμο. Η ΑΕΚ δεν έχει παρά να μείνει το ίδιο στιβαρή, σοβαρή και κυνική, αλλά και με τόση ενέργεια. Ωστόσο, πρέπει να σημειώσω πως η Ένωση έχει ήδη κερδίσει κάτι σημαντικό: Tην καθολική αναγνώριση από όλους τους υγιείς ποδοσφαιρόφιλους και ίσως ακόμη και από κάποιους που κατά καιρούς την έχουν κρίνει υπερβολικά αυστηρά.

Με βάση τη βαθμολογία, έχει σφιχταγκαλιάσει τον μίνιμουμ στόχο της δυάδας -έναν στόχο που το περασμένο καλοκαίρι, πριν ξεκινήσει το πρωτάθλημα, έμοιαζε σχεδόν αδιανόητο να «σπάσει» απέναντι σε Ολυμπιακό και ΠΑΟΚ, με οποιαδήποτε σειρά για την κορυφή. Και αυτό δεν είναι λίγο.

Αλλά η ΑΕΚ δικαιούται, με βάση την εικόνα της, την ανωτερότητά της και τις ποδοσφαιρικές παραστάσεις που δίνει ακόμη και με ελάχιστες ώρες διαφορά, να διεκδικεί το πρωτάθλημα απέναντι σε ΟΛΟΥΣ και σε ΟΛΑ.