Η επιτυχία της οκτάδας και οι αδυναμίες που απειλούν το φινάλε της σεζόν

Για να είμαστε ξεκάθαροι, η σεζόν με την εξασφάλιση της παρουσίας στα προημιτελικά του Conference League είναι άκρως επιτυχημένη, όποια κι αν είναι η συνέχεια. Ειδικά αν αναλογιστεί κανείς πώς ξεκίνησε η χρονιά και με ποιο ψυχολογικό βάρος. Οι προσδοκίες που έχει δημιουργήσει η ίδια η ομάδα τις τελευταίες εβδομάδες, όμως, έχουν δώσει τη θέση τους σε έναν -όχι άδικο- προβληματισμό, που για τη στήλη έχει αρκετές ερμηνεύσιμες εξηγήσεις. Το ζήτημα είναι πως με την ασφάλεια που συζητά κανείς τώρα, δεν θα μπορεί να το κάνει στη συνέχεια, διότι πολύ απλά η εικόνα στην τελική ευθεία μιας σεζόν είναι εκείνη που μένει στον φίλαθλο και τον οπαδό. Υπό αυτό το πρίσμα, οι αποδοκιμασίες δεν μπορούν να χαρακτηριστούν ούτε άδικες ούτε υπερβολικές. Αποτελούν ένα από τα παράδοξα που μόνο στην ΑΕΚ μπορείς να συναντήσεις και, με δεδομένο το σκορ του πρώτου αγώνα αλλά και την ανωριμότητα που έδειξε η ομάδα στο πρώτο μέρος, μοιάζουν ως φυσικό επόμενο.

Για να κατανοήσεις πού βρίσκεται η ΑΕΚ ενόψει της τελικής ευθείας, πρέπει πρώτα να ξέρεις πού πατάει. Το πρώτο δεδομένο είναι πως αν η ομάδα δεν πάρει περισσότερα από τους παίκτες που δεν αποτελούν τις πρώτες επιλογές του Νίκολιτς, δεν θα έχει τύχη να κυνηγήσει παραπάνω στόχους. Τα ίδια γράφαμε και την Κυριακή, μετά τον αγώνα με τον Ατρόμητο. Ο Κουτέσα, που ξεκίνησε βασικός, δεν πρόσφερε κάτι ουσιαστικό. Ο Ελίασον παραμένει βυθισμένος στη μετριότητα, με πολλές κακές επιλογές είτε στη δημιουργία είτε στο τελείωμα φάσεων. Το πιο ανησυχητικό, κατά την ταπεινή μου άποψη, αφορά τον Γκατσίνοβιτς, που δεν έδινε βοήθειες στον Ρότα όταν οι Σλοβένοι πλαγιοκοπούσαν, δείχνοντας να βρίσκεται μακριά από τις θέσεις που όφειλε να καλύψει. Είναι περιττό να ξαναμιλήσει κανείς για την τεράστια επιβάρυνση που υπάρχει πλέον σε Πινέδα και Μαρίν, ενώ και ο Κοϊτά μοιάζει να έχει τελματώσει, με συχνές λανθασμένες αποφάσεις στο πότε πρέπει να τελειώσει μια φάση και πότε να πασάρει.

Η Ένωση, τουλάχιστον στο δεύτερο μέρος, δεν διέτρεξε πολλούς κινδύνους, καθώς πίεσε ψηλά και κράτησε περισσότερο την μπάλα. Όμως στην προημιτελική φάση η «πίστα» δυσκολεύει αφάνταστα, απέναντι σε μια ομάδα που μπορεί να σπάσει την πίεση και, αν βρει χώρο, να δημιουργήσει πολύ πιο περίπλοκες καταστάσεις.

Για τον γράφοντα, το πρόσημο της χρονιάς παραμένει θετικό. Ωστόσο, αυτό δεν ισχύει για όλον τον κόσμο και, με τις προϋποθέσεις που η ίδια η ΑΕΚ δημιούργησε με το σπαθί της, θα ήταν κρίμα να τελειώσει η σεζόν με άδοξο τρόπο. Κάτι που είναι πιθανό, ειδικά αν ο Νίκολιτς δεν βρει διαφορετικές λύσεις που θα προστατεύουν την ομάδα στο μεσοαμυντικό κομμάτι και αν οι παίκτες που έρχονται από τον πάγκο δεν αποκτήσουν τη νοοτροπία ότι στο φινάλε θα χρειαστούν όλοι.

Κλείνοντας, δεν μπορεί να μην πείστηκε και ο τελευταίος πως η νέα σεζόν δεν γίνεται να βρει την ΑΕΚ με αυτές τις επιλογές στις τρεις από τις τέσσερις θέσεις της άμυνας, ακόμη και αν η ομάδα κάνει ιδανικό φινάλε. Ο Ρότα, πέρα από τις κακές στιγμές που έχει κατά καιρούς, είναι εμφανώς επιβαρυμένος. Ο Μουκουντί είχε ακόμη ένα εφιαλτικό ματς, συνέχεια της εικόνας του από την περασμένη Κυριακή.