Το μπάσκετ είναι το πιο δίκαιο σπορ, αλλά όχι πάντα. Η ΑΕΚ που έκανε την καλύτερη σεζόν όλων των εποχών στην ευρωπαϊκή ιστορία της και κυριάρχησε στα 70 λεπτά του Final 4 δείχνοντας πως οδεύει στο πιο εμφατικό τρόπαιο σε διεθνή διοργάνωση, τα γκρέμισε όλα σε 10-15 λεπτά κι αυτό το άδοξο φινάλε αφήνει μια ανείπωτη πίκρα στον κόσμο της. Αλλά κι ένα βαθύ ψυχολογικό τραύμα στην ομάδα που θα χρειαστεί καιρό να το ξεπεράσει.
Το τέλειο αμυντικό παιχνίδι για 30 λεπτά
Η ΑΕΚ βάδιζε στο πιο… εύκολο ευρωπαϊκό της ιστορίας της με το σενάριο του ημιτελικού να επαναλαμβάνεται. Εξαιρετικά διαβασμένη, τακτικά και πνευματικά προετοιμασμένη από τον Ντράγκαν Σάκοτα, είχε φέρει το παιχνίδι στα δικά της μέτρα με αφετηρία την άμυνά της. Αυτή που χάρη-και πάλι-στις εξαιρετικές περιστροφές, την άριστη επικοινωνία στην άμυνα αλλαγών και την πίεση στην μπάλα είχε κρατήσει την καλύτερη επίθεση του BCL στους 55 πόντους με 4/23 τρίποντα και τον πρώτο σκόρερ της διοργάνωσης, Τζέρικ Χάρντινγκ, στον έναν πόντο με 0/5 σουτ.
Τα 10 χαμένα ριμπάουντ ήταν το μοναδικό ψεγάδι στην αμυντική λειτουργία, αλλά ήταν ένα υπολογισμένο ρίσκο με την άμυνα αλλαγών που έφερε την ΑΕΚ μέχρι και τον τελικό. Στην επίθεση, όπως και στον ημιτελικό, δεν λειτούργησαν όλα υποδειγματικά, αλλά κάνοντας τα απολύτως απαραίτητα η «Ένωση» αρκούσε και περίσσευε να την φέρνουν στο +18 μετά από 30 αγωνιστικά λεπτά.
Χαλάρωσε, βιάστηκε και άνοιξαν οι ουρανοί
Με την Ρίτας να μην έχει βάλει σε κανένα από τα τρία πρώτα δεκάλεπτα πάνω από 20 πόντους και το προβάδισμα της ΑΕΚ στο +18, ελάχιστοι πίστευαν πως θα μπορούσε αυτό το παιχνίδι να γυρίσει. Ειδικά απέναντι σε μια ΑΕΚ, που φέτος ήταν η ομάδα που έβρισκε πάντα τον τρόπο να κερδίζει στο τέλος, ακόμη και σε ματς που κυνηγούσε στο σκορ.
Κι όμως, συνέβη, με την… αρωγή των «κιτρινόμαυρων» και τους αντιπάλους να σεληνιάζονται. Η «Ένωση» έμοιαζε να χαλαρώνει στην άμυνα, ίσως και να μην έχει τις ίδιες δυνάμεις μετά από δύο απαιτητικά παιχνίδια μέσα σε 48 ώρες και με ένα μικρό rotation, να βιάζεται στην επίθεση και να δίνει δικαιώματα στους Λιθουανούς. Ο πλήρως μπολοκαρισμένος για 30 λεπτά Χάρντινγκ έδωσε την σπίθα, ο Λουκόσιους των 7,3 πόντων ανά αγώνα στη σεζόν ντύθηκε Στεφ Κάρι και η ψυχολογία γύρισε σε σημείο που άρχισε να βάζει βολές και ο Γκουντάιτις.
Η διατήρηση του Λεκάβιτσιους για τόσα λεπτά ήταν λάθος, καθώς ο Λιθουανός γινόταν μόνιμο σημάδι στην άμυνα αλλαγών από τους συμπατριώτες του, ενώ ο καλύτερος στην προσωπική άμυνα Φλιώνης έμεινε στον πάγκο για τα τελευταία 15 αγωνιστικά λεπτά. Ομοίως ξεχάστηκαν οι πολύ θετικοί Χαραλαμπόπουλος και Φίζελ, που άργησαν να επιστρατευτούν. Στην επίθεση, δε, η ΑΕΚ έβγαλε μια ανεξήγητη νευρικότητα. Αντί να πάει σε 24άρες επιθέσεις και να ακουμπήσει την μπάλα στα σίγουρα χέρια, πρώτα του Νάναλι και μετά σε αυτά του Μπάρτλεϊ, πήγε σε κακές επιλογές, είχε 7/29 σουτ στα τελευταία 15 λεπτά του αγώνα (!) και έφερνε έτσι διαρκώς την άμυνά της σε ανισορροπία. Η Ρίτας είχε 16/27 σουτ στο ίδιο διάστημα (από 18/50 ως το 30’), εκ των οποίων 8/14 τρίποντα.
Ακόμη και στο φινάλε, όμως, η ΑΕΚ, θα μπορούσε να αποφύγει την παράταση, όμως ενήργησε ΚΑΙ εκεί λάθος. Κατ’ αρχάς δεν έκανε φάουλ για να αποφύγει το τρίποντο ισοφάρισης (θα μπορούσε ακόμη και στο +6 να κάνει φάουλ, αφού θα γλίτωνε το πρώτο τρίποντο που έφερε το ματς στο σουτ) και στην τελευταία κατοχή ο Λεκάβιτσιους κακώς δεν έδωσε την μπάλα στον Νάναλι ή τον Μπάρτλεϊ που είναι… σεσημασμένοι σε τέτοιες καταστάσεις και πήγε σε μια δύσκολη προσπάθεια που έδωσε μέχρι και χρόνο για ένα σουτ της απελπισίας στους αντιπάλους. Είπαμε, όλα λάθος…
Η ΑΕΚ της επόμενης μέρας…
Το πλήγμα είναι βαρύ, ασήκωτο ίσως… Η ΑΕΚ έκανε μια υπερβατική σεζόν πετώντας εκτός 4-5 ομάδες με πολλαπλάσιο μπάτζετ, κέρδισε φιλάθλους και την εκτίμηση όλου του μπασκετικού κόσμου, έφτασε στο Final 4 κόντρα στα προγνωστικά, κυριάρχησε για 70 λεπτά, αλλά αρκούσε ένα καταστροφικό φινάλε για να τα γκρεμίσει όλα και να χάσει από μια ομάδα που δεν είναι επ’ ουδενί ανώτερη της Μπανταλόνα ή της Μάλαγα.
Δύσκολα ξεπερνιέται και αυτά τα τελευταία λεπτά θα αποτελούν για χρόνια, ίσως και για πάντα, ψυχικό τραύμα για τον κόσμο της ΑΕΚ, αλλά ακόμη περισσότερο για τους πρωταγωνιστές αυτής της πορείας. Όμως το μπάσκετ και η ζωή συνεχίζεται. Και η ΑΕΚ καλείται να ορθοποδήσει. Το έκανε όταν βρέθηκε να παίζει στη Β’ Εθνική, δεν νοείται να μην το κάνει μετά από μια ήττα σε έναν ευρωπαϊκό τελικό.
Το βέβαιο είναι πως ο Μάκης Αγγελόπουλος δεν θα απογοητευτεί και ο Ντράγκαν Σάκοτα θα είναι εκεί, με τον ίδιο ή κάποιον άλλο ρόλο. Ο κορμός υπάρχει, η διάθεση για μεγαλύτερο μπάτζετ επίσης και με τη στήριξη του κόσμου που δεν είναι αναγκαίος στις φιέστες αλλά σε τέτοιες δύσκολες στιγμές, μπορεί να ανακάμψει και να επιστρέψει καλύτερη. Όπως έκανε και πέρσι, μετά τον ημιτελικό που έχασε στο τελευταίο πεντάλεπτο από την πανίσχυρη Μάλαγα, αλλά δεν το έβαλε κάτω, σήκωσε το κεφάλι, βελτιώθηκε και έκανε ένα βήμα παραπάνω.
ΥΓ: Ντροπή δεν είναι καμία ήττα… Ντροπή είναι οι «φίλαθλοι» της ΑΕΚ, που βγήκαν με ευκολία στα social media να μιλήσουν για losers και να ζητούν… κεφάλια για την ήττα στον τελικό, ενώ η συντριπτική πλειονότητα αυτών (ου μην και… όλοι) δεν έχουν στηρίξει την προσπάθεια αυτής της ομάδας και απλώς θέλουν να εμφανίζονται όταν οσμίζονται φιέστες. Τέτοιο κόσμο δεν τον έχει ανάγκη η ΑΕΚ. Καλύτερα να συνεχίσει να παίζει με τους 1.500-2.000 πιστούς που τη στηρίζουν με διαρκείας και με τη φωνή τους, σε καλές αλλά κυρίως σε κακές στιγμές. ON DEMAND: Όλα τα ρεπορτάζ στο επίσημο κανάλι του bwinΣΠΟΡ FM στο youtube
