Πολονάρα: «Πέρασα κατάθλιψη, ήμουν θυμωμένος με τον κόσμο-Τώρα δεν σκέφτομαι το μπάσκετ αλλά τη ζωή»

Ο Ακίλε Πολονάρα συγκίνησε όλο τον κόσμο επιστρέφοντας στις προπονήσεις, έστω και σε ατομικό επίπεδο για κάποια σουτ, μετά τη μάχη του με τη λευχαιμία.

«Το να ξαναπάρω την μπάλα στα χέρια μου μετά από δέκα μήνες ήταν συναρπαστικό, όμορφο. Στην αρχή ένιωθα σαν να ήταν η πρώτη φορά που έπαιζα μπάσκετ, αλλά μετά, σουτ με το σουτ, το συναίσθημα επέστρεφε όλο και περισσότερο», τόνισε Ιταλός άσος.

«Προς το παρόν, επικεντρώνομαι στην ατομική προπόνηση, ειδικά στη σωματική άσκηση. Αυτό που βλέπετε στο βίντεο που δημοσίευσα είναι η πρώτη φορά που σουτάρω. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, πρέπει να προσέχω να μην πάθω τραυματισμούς ή μώλωπες, οπότε η επαφή μου με την ομάδα θα ξεκινήσει μετά το καλοκαίρι», πρόσθεσε ο 34χρονος φόργουορντ.

Ο ίδιος μίλησε για την απόφαση να γράψει βιβλίο με τίτλο «Το δεύτερο ημίχρονό μου». «Το να πω την ιστορία μου ήταν πάντα στο μυαλό μου, ίσως στο τέλος της καριέρας μου. Αλλά επέλεξα να το κάνω τώρα για να εκμεταλλευτώ αυτό το pit stop. Είχα πολλές ελεύθερες μέρες. Ξεκίνησα το καλοκαίρι στο νοσοκομείο με τον Μάρκο Γκαραβάλια, ο οποίος με βοήθησε να το γράψω», ανέφερε.

Όσο για το πώς ελπίζει να είναι το δικό του… δεύτερο ημίχρονο; «Δεν σκέφτομαι το μπάσκετ, αλλά τη ζωή, γιατί το πραγματικό παιχνίδι είναι να παίζεις εκτός γηπέδου. Θα ήθελα να έχω περισσότερη τύχη στη ζωή, ή τουλάχιστον λιγότερη ατυχία».

Όλο αυτό το διάστημα των εννιά μηνών μετά την αρχική διάγνωση ήταν πολύ δύσκολο και ο ίδιος δεν κρύβει πως πέρασε από κατάθλιψη. «Υπήρξαν πολύ δύσκολες στιγμές που ξεπέρασα χάρη στη σύζυγό μου Έρικα, επειδή δεν με άφηνε ποτέ χωρίς τη βοήθειά της, την παρουσία της. Το μότο της ήταν: ‘Πρέπει να αγωνιστείς για τα παιδιά μας (Βιτόρια και Ακίλε Τζούνιορ), αν δεν το κάνεις, δεν θα σε συγχωρήσουν που τα παράτησες’. Υπήρχαν αρκετά νοητικά μπλοκαρίσματα. Το πιο σημαντικό ήταν αμέσως μετά την έξοδό μου από το κώμα. Αρνούμουν να φάω, δεν ήθελα να φάω, δεν έπινα, δεν ήθελα να δω κανέναν εκτός από τη γυναίκα μου. Έμεινα με τα φώτα σβηστά και δεν μιλούσα. Ήμουν θυμωμένος με τον κόσμο. Νομίζω ότι ήταν ένα είδος κατάθλιψης. Όλα άλλαξαν όταν μου διοργάνωσαν ένα πάρτι γενεθλίων και πέρασα μια υπέροχη μέρα. Ο Μπελινέλι και ο Βισκόντι ήταν επίσης εκεί. Από εκεί άρχισα να αναρρώνω και να αφήνω στην άκρη τις κακές σκέψεις. Τώρα δεν αναρωτιέμαι πλέον, "Γιατί εγώ;". Η κακή τύχη συμβαίνει ξαφνικά και δεν υπάρχει απάντηση».

Ερωτηθείς για το τι θυμάται από τις μέρες που πέρασε σε κώμα, απάντησε: «Ταξίδευα σε μια άλλη διάσταση, εκτός σύνδεσης από αυτή. Ένιωθα την παρουσία της γυναίκας μου και τίποτα άλλο γύρω μου».

Όσο για τον κίνδυνο υποτροπής, ανέφερε: «Την περασμένη εβδομάδα ήμουν στη Βαλένθια και άρχισα να παίρνω πειραματικά χάπια που υποτίθεται ότι μειώνουν το ποσοστό υποτροπής. Αλλά είναι μια αρκετά μακρά διαδικασία. Θα χρειαστούν 2-3 χρόνια για να βεβαιωθούμε ότι δεν υπάρχει πλέον κανένας κίνδυνος».

Η όλη αυτή περιπέτεια τον έχει διδάξει πολλά. «Έχω μάθει να εκτιμώ πολύ περισσότερο τα πράγματα που θεωρούσα δεδομένα. Μου φαίνονταν φυσιολογικά. Έπειτα, όταν βρίσκεσαι σε κρεβάτι νοσοκομείου, η οπτική σου γωνία αλλάζει».