Έχει χυθεί πολύ μελάνι για την περιβόητη απόφαση του Ολυμπιακού να μην κατέβει να αγωνιστεί στο δεύτερο ημίχρονο διαμαρτυρόμενος για τη διαιτησία στον ημιτελικό του Κυπέλλου κόντρα στον Παναθηναϊκό, τη 13η Φεβρουαρίου του 2019.

Ωστόσο, κάτι ανάλογο είχαν πράξει πριν από μερικά χρόνια οι «πράσινοι»…

Φραστικές επιθέσεις σε διαιτητές, κόκκινα γυναικεία εσώρουχα αφημένα στον πάγκο των αντιπάλων, συμπλοκές μεταξύ φιλάθλων, «εγκάρδιες» ευχές σε μητέρες καλαθοσφαιριστών! Τι και αν οι δύο «αιώνιοι» έχουν βρεθεί αντιμέτωποι σε μπασκετικό φόντο εκατοντάδες φορές στο παρελθόν; Πάντα ή μάλλον σχεδόν πάντα μια καινούργια σουρεαλιστική ιστορία έρχεται να προστεθεί στις προηγούμενες.

Το ημερολόγιο δείχνει 11 Μαΐου 1993, όταν οι «ερυθρόλευκοι» γιορτάζουν την κατάκτηση του πρωταθλήματος με έναν, αν μη τι άλλο, ευφάνταστο τρόπο. Πώς; Φέρνοντας χορεύτριες και κότες εντός του παρκέ στο Στάδιο «Ειρήνης και Φιλίας».

Βλέπετε, ο πρόεδρος των «πρασίνων» δεν έκανε ούτε βήμα πίσω, αναφορικά με την επιλογή να αποσύρει το σύλλογο από το πρωτάθλημα. Οι ικεσίες, η παρότρυνση να βάλει νερό στο κρασί του και η παράκληση να πρυτανεύσει η λογική από συνεργάτες του έπεσαν στο κενό. Πώς όχι άλλωστε, αφού διεμήνυε σε όλους τους τόνους ότι η απόφαση ήταν «οριστική και αμετάκλητη»;

Με τη στάση αυτή επιθυμούσε να δηλώσει με ξεκάθαρο τρόπο την αντίθεσή του σχετικά με «τη μεθόδευση που έγινε πριν από το τρίτο παιχνίδι (στη σειρά των τελικών), για να αντικατασταθεί ο διαιτητής Παπαδημητρίου από το διαιτητή Κουκουλεκίδη». Πάντως, ο ίδιος ο ρέφερι είχε υπογραμμίσει ότι αντιμετώπιζε πρόβλημα στο μάτι του.

Σημειωτέον ότι στο εν λόγω ματς οι Πειραιώτες επιβλήθηκαν του «άσπονδου εχθρού» με σκορ 77-72. Ως αποτέλεσμα, προηγούνταν πλέον 2-1 στους τελικούς.

Μάλιστα, λίγο έλειψε η κίνηση του Παύλου Γιαννακόπουλου να πυροδοτήσει νέες αρνητικές εξελίξεις, αφού ο Άρης απείλησε να μην κατέβει και αυτός στο Κύπελλο, ωστόσο εντέλει η φωτιά έσβησε. Αρκετά χρόνια αργότερα, ο ισχυρός άνδρας του «τριφυλλιού» εμφανίστηκε μετανιωμένος για την επίμαχη απόφαση.



Ο σύλλογος έκανε πράξη όσα είχε αναφέρει, με συνέπεια ο Ολυμπιακός να επιστρέψει στο Έβερεστ του ελληνικού μπάσκετ, έπειτα από μια δεκαπενταετία.

«Τον ευχαριστούμε πολύ»
«Επειδή ο λόγος του κ. Γιαννακόπουλου είναι συμβόλαιο, ελπίζουμε ότι θα τον κρατήσει για μια ακόμα φορά και τον ευχαριστούμε πολύ», δήλωνε προγενέστερα ο τότε αντιπρόεδρος των Πειραιωτών, Γιώργος Σαλονίκης. Καίριο στοιχείο ότι εκείνη την εποχή βάσει του καταστατικού δεν προβλεπόταν άλλη ποινή πέραν του μηδενισμού και βέβαια της απώλειας του συγκεκριμένου ματς, καθώς είχε τροποποιηθεί το άρθρο 101 του κανονισμού της ΕΟΚ το 1989.

Σε κάθε περίπτωση, αν μπορεί να εξαχθεί ένα όφελος από τα τραγελαφικά συμβάντα που διαδραματίστηκαν είναι ότι λειτούργησαν ως μοχλός πίεσης για την αυστηροποίηση τέτοιου είδους παραβάσεων.



Το μπαλέτο, οι ζαρτιέρες και οι κότες

Την 11η Μαΐου, ημέρα που κανονικά είχε προγραμματιστεί να διεξαχθεί το ντέρμπι, τα «μαγικά χαρτάκια» έκαναν φτερά. Περισσότεροι από 15.000 φίλαθλοι πλημμύρισαν τις εξέδρες, με σκοπό να δώσουν το «παρών» στη φιέστα της απονομής. Η αναζήτηση αντιπάλου από τον τεχνικό των «ερυθρολεύκων», Γιάννη Ιωαννίδη, για τη διοργάνωση ενός φιλικού κατέστη άκαρπη. Ως εκ τούτου, έλαβε χώρα ένα οικογενειακό διπλό (η ομάδα χωρίστηκε σε κόκκινους και άσπρους).

Επίσης, τα μεθεόρτια του θριάμβου περιελάμβαναν πολύχρωμα μπαλόνια, ενώ τα βλέμματα μαγνήτισε ο αισθησιακός χορός από καλλίγραμμες κοπέλες ντυμένες με ζαρτιέρες, με την υπογραφή του μπαλέτου του Διογένη Παλλάς.

Ορισμένοι δε εφευρετικοί φίλαθλοι ξαμόλησαν κότες στο παρκέ, φορώντας φανέλες του Παναθηναϊκού. Το υπονοούμενο ήταν πρόδηλο.



Το «κερασάκι στην τούρτα» αποτέλεσε η είσοδος του Σωκράτη Κόκκαλη στα αποδυτήρια, ούτως ώστε να μοιράσει σε κάθε παίκτη από ένα χρυσό μετάλλιο.

Επιμέλεια: Παναγιώτης Ιωάννου