Το «Αραβο-City» τους… πέφτει βαρύ!

Η αλήθεια είναι ότι όταν ακούω οτιδήποτε σχετικό με τη Μάντσεστερ Σίτι, το πρώτο πράγμα που μου έρχεται στο μυαλό είναι οι OASIS. Επίσης, όταν γίνεται αναφορά στη μουσική σκηνή της δεκαετίας του 90, ο νους των περισσότερων θα ανατρέξει και στα αδέρφια (Λίαμ και Νόελ) Γκάλαχερ, που σχημάτισαν το πιο επιτυχημένο βρετανικό μουσικό γκρουπ της τελευταίας δεκαπενταετίας.

Κώστας Τσούγκος

Κάποιοι, μπορεί να είχαν την τύχη να μεγαλώσουν ακούγοντας LED ZEPPELIN, DEEP PURPLE και HENDRIX. Μια χαρά. Κάποιοι άλλοι, ωστόσο, «ανδρώθηκαν» με τους NIRVANA, METALLICA, RADIOHEAD και τους… «παλικαράδες» του Μάντσεστερ. Επίσης, όλα καλά. Οποιαδήποτε σύγκριση, όμως, σχετικά με το ποιος είναι ο πιο τυχερός είναι άκαιρη και αυτό γιατί τα δεδομένα ήταν, είναι και, για κάθε δεκαετία, θα είναι, εντελώς διαφορετικά στη μουσική βιομηχανία. Και αναφέρομαι σε αυτό διότι οι μεγαλύτερες γενιές, τους OASIS, δικαιολογημένα μπορεί να μην τους έχουν σε καμία εκτίμηση. Όπως και οι μικρότερες.

«Δύο ‘’κολοπαίδια’’ είναι οι Γκάλαχερ, που δεν διαφέρουν σε τίποτα από τα υπόλοιπα ‘’αλανοαγγλάκια’’. Δυο συγχορδίες ‘’πάντρεψαν’’ και τους έκατσε», μου είχε πει ένας φίλος, που τα μουσικά του ακούσματα κυμαίνονται από το 1970 ως το 1979 και ηλικιακά φτάνει αισίως στα 37. Σωστά, του είχα απαντήσει δείχνοντας ότι συμφωνώ μαζί του, αν και ήμουν σίγουρος ότι ξεπερνούν τις εκατό, οι φορές, που στη ζωή του έχει «αυτό-μαστιγωθεί» επειδή παρασύρθηκε σιγοτραγουδώντας το «Wonderwall».

Οι Γκάλαχερ είναι δύο μεγάλα παιδιά που δεν ωρίμασαν ποτέ και για χάρη κανενός. Εκεί οφείλεται και η τεράστια επιτυχία τους. Ήταν πάντα αυθόρμητοι, κατανοητοί και απλοί. Δεν διέφεραν σε τίποτα από τους υπόλοιπους συνομήλικούς τους, στο Μάντσεστερ, Ακόμη και το χαρακτηριστικό τους περπάτημα, που παραπέμπει σε αρσενική μεθυσμένη πάπια, η οποία, μόλις πραγματοποίησε την πρώτη της σεξουαλική εμπειρία και βγήκε βόλτα περήφανη, είναι ίδιο με των υπόλοιπων «local-ων» της πόλης που τους «έθρεψε».

Αυτό τον αυθορμητισμό εκμεταλλευόταν και, συνεχίζει να εκμεταλλεύεται ο Τύπος στο Νησί. Ακόμα κι αν δεν υπάρχει «θέμα», οι Γκάλαχερ, είναι ικανοί με μια τους λέξη να το δημιουργήσουν. Ειδικά σε ότι αφορά τους «πολίτες», οι Άγγλοι δημοσιογράφοι, σπεύδουν να πάρουν μια ατάκα -πραγματικό «χρυσάφι»- από έναν εκ των δύο αδερφών. Και αν ο Νόελ τον τελευταίο καιρό δείχνει πιο δραστήριος, ο μικρότερος αδερφός του Λίαμ, όλα αυτά τα χρόνια έχει χαρίσει στιγμές απείρου κάλλους.

Για την αγαπημένη τους ομάδα ανέκαθεν το στόμα τους «έσταζε» μέλι. Όταν, ωστόσο, γίνει λόγος για τη «μισητή» Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, τότε η… γονική συναίνεση γίνεται απαραίτητη.

Αυτοί που «γνωρίζουν», πιθανόν τον τελευταίο χρόνο να είχαν απορήσει: Πώς γίνεται να μην έχουν πάρει θέση –και όταν μιλάμε για θέση, δεν μιλάμε για μια διπλωματική απάντηση, που παραπέμπει σε υπεκφυγή από το θέμα- οι αδερφοί Γκάλαχερ, για όλα όσα συμβαίνουν στη Σίτι; Και πώς, επίσης, δύο άνθρωποι με τη δική τους (υπό)κουλτούρα να μην έχουν «εκραγεί» με το νέο ιδιοκτησιακό καθεστώς του συλλόγου, που με τόση θέρμη υποστηρίζουν;

Η απάντηση είναι απλή. Τα αδέρφια από το Μάντσεστερ τόσο καιρό έτρωγαν την «τροφή», που αναφέρεται στον τίτλο και σαν φοβισμένα και χορτασμένα «πουλερικά» είχαν κουρνιάσει στη γωνίτσα τους. «Δεν βρίσκω κάτι κακό σε όλο αυτό», είχε δηλώσει ο Νόελ όταν στον προεδρικό θώκο του συλλόγου κάθισε το «πετρέλαιο». Αν και σύσσωμος ο ποδοσφαιρικός κόσμος της Ευρώπης είναι πεπεισμένος ότι όσο και να «γαυγίζει» η Σίτι στο τέλος δεν πρόκειται να καταφέρει τίποτα, οι Γκάλαχερ, ουσιαστικά δεν είχαν φέρει καμία αντίρρηση στον τρόπο που κινούνται οι ιθύνοντές της, προκειμένου να την… εντάξουν στην ελίτ του αγγλικού ποδοσφαίρου.

«Σάλεψαν» και αυτοί με το χρήμα που μπήκε απρόσμενα στα ταμεία του συλλόγου και σαν «κοτόπουλα» είχαν πειστεί ότι ήρθε η ώρα, που επιτέλους η Σίτι θα «γκρεμίσει» το οικοδόμημα των «κόκκινων διαβόλων». Και πολύ πιθανόν να το πιστεύουν ακόμα. Παρ’ όλα αυτά, η πρώτη βόμβα έσκασε την προηγούμενη εβδομάδα και ο πυροκροτητής αυτή τη φορά ήταν ο Νόελ.

Οι διοικούντες των «πολιτών», στο βωμό της πρόκλησης και της επίδειξης της δύναμής τους -ως γνωστόν- κάνουν προσπάθειες, προκειμένου να πείσουν τον αμυντικό -σημαία- της Τσέλσι, Τζον Τέρι, να μετακομίσει στο Μάντσεστερ. Όλα συμβαίνουν, δηλαδή, χωρίς κανένα σχέδιο παρά μόνο για να προκαλέσουν αίσθηση. Το «θηρίο», Νόελ, όμως, όπως όλα δείχνουν ξύπνησε. Υποστήριξε ότι δεν θέλει στη Σίτι, ούτε τον Τέρι, ούτε το νεοαποκτηθέντα Αντεμπαγιόρ. Τα επιχειρήματά του, βέβαια, ήταν για… γέλια.

Μπορεί στους περισσότερους το ότι αποκάλεσε τον Τέρι «cockney» (αγγλικός όρος που χρησιμοποιείται για να περιγράψει την τάξη των προλετάριων του Ανατολικού Λονδίνου)και «κλαψιάρη» να φαντάζει άλλη μια ακόμη δήλωση του «γραφικού» Νόελ Γκάλαχερ, που θα περάσει στην ιστορία. Στα δικά μου αυτιά, ωστόσο, οι συγκεκριμένοι χαρακτηρισμοί ακουστήκαν ιδιαίτερα «μελωδικοί» και «λυτρωτικοί».

Σε καμία περίπτωση δεν τρέφω αντιπάθεια για τον αμυντικό των «μπλε», ούτε ενστερνίζομαι τις απόψεις των Γκάλαχερ, είτε αυτές αφορούν τη Σίτι, είτε τη Γιουνάιτεντ. Απλά, το συγκεκριμένο γεγονός αποδεικνύει ότι ο άνθρωπος που με «μεγάλωσε» με τις μελωδίες του, «ξύπνησε». Επανήλθε στην κατάσταση που τον «γνώρισα». Έγινε πάλι ο εαυτός του και είναι πάλι εδώ, μάχιμος και ετοιμοπόλεμος, προκειμένου να κάνει το χειμώνα που έρχεται πιο ελαφρύ και διασκεδαστικό από ποτέ. Γιατί, αν όντως έχει «ανοίξει» τα μάτια του και, δεδομένου ότι το συνονθύλευμα ποδοσφαιριστών της Σίτι θα παραμείνει ως έχει και την επόμενη σεζόν στην Premier League, τότε μας περιμένουν… μεγάλες στιγμές.